این مطالعه بصورت آزمایش فاکتوریل2×4با هدف بررسی اثر‌افزودن پودر‌ریشه کاسنی‌،‌پودر‌برگ‌و‌ساقه کنگرفرنگی‌و‌باکتری باسیلوس سابتیلیس به‌جیره پایه مرغان تخمگذار بر عملکرد تولیدی‌،‌صفات کیفی تخم‌مرغ‌،‌سطح کلسترول تخم‌مرغ‌،‌برخی فراسنجه‌های خونی‌و‌هیستومورفولوژی روده‌در‌انتهای دوره تولید انجام گرفت‌.‌336 قطعه مرغ تخمگذار سویه Lohmann lsl lite‌در‌سن 77 هفتگی‌در‌8 تیمار با 7 تکرار‌و‌شش پرنده‌در‌هر‌تکرار توزیع و‌در‌مدت 98 روز با جیره‌های آزمایشی تغذیه شدند‌.‌ گروه شاهد(بدون افزودنی)نسبت به‌تمامی گروههای آزمایشی نرخ تخمگذاری (%)،توده تخم‌مرغ،ارتفاع‌پرز،عمق کریپت‌و‌اسیداوریک،کلسترول کل،HDLوLDL سرم پایینتر‌و‌ضریب تبدیل،درصد تخم‌مرغهای شکسته،درصد تخم‌مرغ غیرقابل فروش‌و‌غلظت کلسترول زرده بالاتری داشتند. اثرحضور همزمان هرسه فاکتور به‌عنوان افزودنی جیره بر نرخ تخمگذاری،درصد تخم‌مرغهای شکسته،درصد تخم‌مرغهای غیر قابل فروش،درصد تلفات،نرخ زرده،نرخ آلبومین،نسبت زرده به‌آلبومین،نرخ پوسته،عمق کریپت‌و‌ارتفاع‌پرز معنی دار بود. گروهی که با جیره پایه به‌همراه پودر‌ریشه کاسنی به‌تنهایی تغذیه شده بود بالاترین مقدار اسید اوریک‌،‌کلسترول کل‌،‌پروتئین کل‌و‌LDL سرم را نسبت به‌سایر گروههای آزمایشی داشت‌.‌گروهی که با جیره پایه به‌همراه حضور همزمان هر‌سه فاکتور تغذیه شده بودند بالاترین مقدار تری گلیسرید‌و‌HDL سرم را داشت. افزودن پودر‌ریشه کاسنی به‌همراه باکتری باسیلوس سابتیلیس‌و‌نیز پودر‌برگ‌و‌ساقه کنگر فرنگی به‌همراه باکتری باسیلوس سابتیلیس به‌جیره پایه مرغان تخمگذار بر عرض پرز تاثیر معنی دار داشت‌.‌‌گروهی که پودر‌برگ‌و‌ساقه کنگر فرنگی به‌تنهایی را دریافت کرده بود بیشترین ارتفاع‌پرز‌و‌عمق کریپت را داشت‌و‌گروهی که با جیره پایه‌و‌باسیلوس سابتیلیس به‌تنهایی تغذیه شده بودند بیشترین عرض پرز‌و‌نسبت ارتفاع‌پرز به‌عمق کریپت را داشت. حضور یا عدم حضور فاکتور های آزمایشی به‌تنهایی یا با هم به‌عنوان افزودنی به‌جیره پایه‌،‌از نظر آماری بر وزن‌تخم‌مرغ تولیدی‌،‌درصد تخم‌مرغ های لمبه،درصد تخم‌مرغهای کوچک،تغییر وزن‌بدن،شاخص شکل تخم‌مرغ‌،‌واحد هاو‌،‌شاخص زرده‌،‌وزن‌زرده‌،‌وزن‌آلبومین‌،‌ارتفاع‌زرده‌،‌ارتفاع‌آلبومین‌،‌ضخامت‌پوسته،وزن‌پوسته‌،‌مقاومت‌در‌برابرشکستن‌،‌وزن‌مخصوص‌تخم‌مرغ‌و ‌فراسنجه‌های سرم شامل اسیداوریک،‌تری گلیسرید‌،‌پروتئین کل‌،‌قندخون‌،‌کلسترول کل‌،‌HDL‌و‌ LDLمعنی دار نبود‌.‌  

  مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر جایگزین‌های طبیعیبرای   آنتی بیوتیک­های محرک رشد بر عملکرد و ریخت شناسی   روده در جوجه­های گوشتی از سن 1 تا 42 روزگی انجام شد. بدین منظور از تعداد 480 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه (راس 308) با میانگین وزن مشابه در قالب طرح کاملا تصادفی با 8 تیمار، 6 تکرار و 10 قطعه جوجه در هر تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1) شاهد (بدون افزودنی- کنترل منفی)، 2) باسیتراسین (آنتی بیوتیک-کنترل مثبت)، 3) اسیدیفایر پارسید پلاس به مقدار 5/1 گرم در کیلوگرم ، 4) اسیدیفایر پارسید پلاس به مقدار 3   گرم در کیلوگرم ، 5) نوی هرب پلاس به مقدار75/0   گرم در کیلوگرم، 6) نوی هرب پلاس به مقدار5/1گرم درکیلوگرم،7) نوی هرب به مقدار 75/0 گرم درکیلوگرم   8) نوی هرب به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم بودند. عملکرد بصورت دوره­ای و ریخت شناسی روده در سن 42 روزگی اندازه­گیری شد. نتایج نشان داد در هفته اول پرورش، پرندگانی که تیمارهای حاوی پارسید پلاس (3 گرم در کیلوگرم) و نوی هرب و نوی هرب پلاس دریافت کردند مصرف خوراک کمتری در مقایسه با گروه کنترل داشتند (01/0>P)، در کل دوره پرورش (1-42 روزگی)، افزودن آنتی بیوتیک باسیتراسین، نوی هرب (75/0 گرم در کیلوگرم) و نوی هرب پلاس (75/0 گرم در کیلوگرم) منجر به کاهش معنی دار مصرف خوراک گردید (05/0>P)، سایر تیمارهای آزمایشی، اثر معنی داری نداشتند. بررسی داده های افزایش وزن بدن نشان داد که افزودنیهای مود استفاده، تغییر معنی داری در وزن بدن در هفته اول و دوره آغازین ایجاد نکردند. در کل دوره (1-42روزگی)، تیمار 5/1گرم بر کیلوگرم نوی هرب بطور معنی دار افزایش وزن را نسبت به شاهد و کنترل مثبت (آنتی بیوتیک) افزایش داد (01/0P < ). در کل دوره پرورش (1-42روزگی)، افزودن نوی هرب و نوی هرب پلاس در سطح 75/0 گرم در کیلوگرم، منجر به بهبود معنی دار ضریب تبدیل غذایی در مقایسه با گروه کنترل منفی (بدون افزودنی) گردید (05/0>P ). ارزیابی ارتفاع پرز ژژنوم نشان داد که افزودن 5/1 گرم در کیلوگرم نوی هرب پلاس،   75/0 و5 /1 گرم درکیلوگرم   نوی هرب به جیره نسبت به کنترل منفی و مثبت بصورت معنی داری منجر به افزایش ارتفاع پرز شد (05/0>P).   نسبت طول پرز به عمق کریپت در جوجه هایی که با سطوح 75/0 و 5/1گرم بر کیلوگرم نوی هرب و یا نوی هرب پلاس تغذیه شده بودند نسبت به گروه شاهد افزایش معنی داری داشت (05/0>P).   به طور کلی، نتایج این آزمایش نشان داد که افزودن ترکیب پارسید پلاس (اسید بوتیریک، اسیدفرمیک، پروپیونیک، استیک و سیتریک) به همراه نمک های آنها همراه با اسانس دارچین) تاثر قابل توجهی بر پارامترهای عملکردی و ریخت شناسی روده نداشت، ولی ترکیبات نوی هرب (حاوی اسانس پونه کوهی، آویشن، زنیان به فرم نانوکپسوله شده) و نوی هرب پلاس (حاوی اسانس های میکروکپسوله (زنیان،آویشن، نعناع فلفلی)، پری بیوتیک (لاکتوز + دیواره سلولی مخمر)، اسیدهای آلی (اسید لاکتیک و اسید فرمیک) و برخی ترکیبات گیاهی شامل پودر زردچوبه، سیر و دارچین) از طریق بهبود ارتفاع پرز و نسبت ارتقاع پرز به عمق کریپت می توانند بر رشد و بهبود ضریب تبدیل غذایی موثر باشند. در 21-7روزگی، ضریب تبدیل خوراک تیمارهای 3 گرم/کیلوگرم پارسید پلاس، 75/0 و 5/1 گرم نوی هرب و نوی هرب پلاس کمتر از تیمار شاهد بود. در 42-22روزگی نیز ضریب تبدیل خوراک در جوجه­های گوشتی تغذیه شده با آنتی بیوتیک، 3 گرم/کیلوگرم پارسید پلاس، 75/0 گرم نوی هرب و نوی هرب پلاس بهبود معنی داری نسبت به تیمار شاهد بود (05/0>P). ارزیابی ارتفاع پرز ژژنوم نشان داد که افزودن 5/1 گرم درکیلوگرم   نوی هرب پلاس و 75/0 گرم و5/1 گرم در کیلوگرم   نوی هرب به جیره منجر به ارتفاع پرز بیشتر در مقایسه با تیمارشاهد شد(01/0>P.). ارتفاع پرز به عمق کریپت در تیمارهای حاوی نوی هرب پلاس و نوی هرب بیشتر از تیمار شاهد بود (05/0>P).

   این پژوهش به منظور بررسی اثر پروبیوتیک­های B. subtilis ، B. coagulans ، مخمر S. cerevisiae ، و پری­بیوتیک پودر­آب­پنیر و نیز اثرات­متقابل آنها بر صفات کیفی و کمی تخم­مرغ، فراسنجه­های بیوشیمیایی­خون و خصوصیات هیستومورفولوژی بخش انتهایی ایلئوم در مرغان تخمگذار لوهمن در قالب دو آزمایش انجام شد. در آزمایش اول 288 قطعه مرغ تخمگذار سویه لوهمن LSL-lite   از سن 75 هفتگی به مدت 12 هفته موردمطالعه قرار گرفتند. در این آزمایش از 8 تیمار، 6 تکرار و 6 پرنده داخل هر قفس استفاده شد. جیره غذایی شامل جیره پایه، جیره استاندارد به همراه پروبیوتیک B. subtilis به میزان یک گرم بر کیلوگرم با غلظت 109 CFU[1] ،جیره پایه بعلاوه S. cerevisiae به میزان 3 گرم در کیلوگرم، همچنین جیره پایه به همراه پری‌بیوتیک پودر آب‌پنیر به میزان 1 گرم بر کیلوگرم، و ترکیبی از آنها بود. هیچ اثر هم افزایی بین WP، B. subtilis و S. cerevisiae در پارامترهای مورد مطالعه به غیر از سطح مالون دی آلدهید یافت نشد. اثرات متقابل سه گانه پودر­آب پنیر، S. cerevisiae و B. subtilis در جیره، میزان مالون­دی­آلدئید را در مقایسه با گروهی که پودر­آب پنیر یا B. subtilis به تنهایی یا مخلوطی از آنها دریافت کردند، کاهش داد (05/0 > P). در پرندگان تغذیه شده با پودر آب پنیر، طول پرز،   وزن تخم مرغ و همچنین وزن مخصوص تخم مرغ بیشتری مشاهده شد. استفاده از   S. cerevisiae   در جیره غذایی بر افزایش امتیاز رنگ زرده تاثیر داشت (05/0 > P). استفاده از B. subtilis در جیره باعث افزایش طول و عرض پرز ایلئوم، افزایش کلسیم، پروتئین تام و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در مرغ های تخمگذار لوهمن شد. پرندگان دریافت کننده پودر آب پنیر و باسیلوس سوبتیلیس تمایل به افزایش معنی دار در طول پرز ایلئوم داشتند، همچنین   بر وزن و توده تخم مرغ در هفته اول اثر سینرژیک داشتند و میزان کلسیم در این گروه در مقایسه با شاهد به طور معنی داری افزایش یافت. با توجه به این نتایج ، استفاده همزمان از سه عامل مورد بررسی در این آزمایش هیچ اثر مضری بر عملکردهای تولیدی، کیفیت تخم‌مرغ و پارامترهای خونی و هیستومورفولوژی در مرغ‌های تخمگذار لوهمن ندارد . در آزمایش دوم، 144 قطعه مرغ تخمگذار لوهمن   LSL-lite از سن 75 هفتگی موردمطالعه قرار گرفتند.تمامی مرغ ها به‌طور تصادفی به 4 گروه آزمایشی تقسیم شدند و هر گروه شامل 6 تکرار و هر تکرار شامل 6 مرغ بود.   پرندگان با جیره پایه (شاهد، CON) ، جیره پایه با 1 گرم بر کیلوگرم WP، 1 گرم بر کیلوگرم پروبیوتیک   . coagulans (4*106 CFU) و ترکیبی از این دو   به مدت دوازده هفته (75-86 هفتگی) تغذیه شدند. هیچ اثر هم­افزایی بین WP و B. coagulans در پارامترهای کیفی تخم مرغ و پارامترهای بیوشیمیایی خون به غیر از مالون­دی­آلدئید یافت نشد (P <0.05). سطح مالون­دی­آلدئید در سرم زمانی که WP همراه با B. coagulans استفاده شد در مقایسه با زمانی که WP به تنهایی استفاده شد،بهبود یافت. با این حال، درصد تولید و توده تخم مرغ در تمام دوره‌ها تحت تاثیر اثر هم افزایی پودر آب پنیر و B. coagulans قرار گرفت، همچنین FCR. تمایل به کاهش معنی دار داشت. افزایش عرض پرز (ایلئوم) و رنگ زرده، همچنین کاهش ضخامت و درصد پوسته تخم مرغ در پرندگان دریافت کننده B. coagulans نسبت به گروه شاهد مشاهده شد (05/0 > P). [1] Colony-Forming Unit

   شب­پره موم­خوار بزرگ یکی از آفات بسیار مهم محصولات انباری و همه­گیر در کلنی­های زنبورعسل است که هر ساله خسارت سنگینی را بر زنبورداران به واسطه تغذیه از شان­های مومی موجود در داخل کندوها و همچنین شان­های مومی انبار شده تحمیل می­کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی روش­های مختلف مدیریت تلفیقی شب­پره موم خوار بزرگ در زنبورستان و انبار نگهداری شان­های مومی طی بازه زمانی بهار الی تابستان 1402 روی 35 کلنی زنبورعسل ایرانی در شرایط اقلیمی شهرستان مریوان از توابع استان کردستان انجام شد. مطالعه حاضر در قالب طرح کاملاً تصادفی با شش تیمار( شامل تیمارهای زنبورستان قوی، زنبورستان ضعیف، انبار تاریک، انبار روشن، تیمار اسیدهای آلی و شاهد) و هر تیمار در پنج تکرار به مرحله اجرا در آمد. آزمایشات میدانی به مدت 20 روی تیمارهای آزمایشی انجام شد. تجزیه واریانس داده­ها با استفاده از نرم افزار    V.22 و مقایسه میانگین­ها هم براساس روش LSD انجام شد. نتایج تجزیه واریانس تعداد حشره شب­پره موم خوار در زنبورستان قوی نشان داد که بین گروه­ها اختلاف معنی­دار وجود دارد (05/0 < P). براساس نتایج مقایسه میانگین، بیشترین تعداد حشره مشاهده شده در تیمار شاهد و کمترین آن مربوط به تیمار 1 و 4 بود. نتایج تجزیه واریانس تعداد حشره شب­پره موم خوار در زنبورستان ضعیف نشان داد که بین گروه­ها اختلاف معنی­دار وجود دارد (05/0 < P) براساس نتایج مقایسه میانگین، بیشترین تعداد حشره مشاهده شده در تیمار دوم و کمترین آن مربوط به تیمار شاهد بود. نتایج تجزیه واریانس میزان تلفات شب­پره موم­خوار در تیمار اسیدهای آلی نشان داد که بین گروه­ها اختلاف معنی­دار وجود دارد (05/0 < P). براساس نتایج مقایسه میانگین، بیشترین و کمترین تعداد حشره تلف شده به ترتیب مربوط به تیمارهای اسید فرمیک و شاهد بود. نتایج تجزیه واریانس تعداد حشرات بالغ دیده شده در انبار تاریک نشان داد که بین گروه­ها اختلاف معنی­دار وجود دارد (05/0 < P). براساس نتایج مقایسه میانگین، بیشترین تعداد حشره مشاهده شده در   تیمار 5 و کمترین آن مربوط به تیمار شاهد بود. نتایج تجزیه واریانس تعداد حشرات بالغ مشاهد شده در انبار روشن نشان داد که بین گروه­ها اختلاف معنی­دار وجود دارد (05/0 < P). براساس نتایج مقایسه میانگین، بیشترین و کمترین تعداد حشره مشاهده شده به ترتیب مربوط به تیمار شاهد و تیمار 2 بود.

2 در تناوب گندم-گندم به ترتیب مربوط به سوخت های فسیلی (21/59)، کود­های نیتروژنه (82/30)، کودهای فسفاته (41/7) و کود­های پتاسه (55/2) بود. همچنین بیش­ترین میزان انتشار گاز گلخانه­ای co2 در تناوب گندم-نخود به ترتیب مربوط به سوخت های فسیلی (32/59)، کود­های نیتروژنه (58/28)، کودهای فسفاته (19/9) و کود­های پتاسه (90/2) بود. بیش­ترین انتشار گاز CO2 در کشت گندم رایج مربوط به مصرف سوخت­های فسیلی و در کشت گندم با کم خاکورزی و بی خاکورزی مربوط به مصرف کود­های نیتروژنه بود. بیش­ترین انتشار گاز گلخانه­ای N2O ناشی از نهاده­های شیمیایی مربوط به سوخت­های فسیلی در کشت گندم رایج بود.   با توجه به نتایج می­توان بیان نمود که کشت گندم به روش کم خاکورزی، بیش­ترین کارایی مصرف انرژی را داشت. بیش­ترین کارایی انرژی در کشت نخود نیز مربوط به سیستم بدون خاکورزی بود. بهره­وری انرژی بیش­تر در تناوب گندم – نخود به دلیل کاهش انرژی ورودی و افزایش راندمان محصول در این تناوب بود. با افزایش انتشار گاز­های گلخانه­ای در تناوب گندم - گندم نسبت به تناوب گندم – نخود شاخص گرمایش جهانی افزایش یافت.   

  برنامه­ریزی مدیریت منابع آب ازجمله کاربردی­ترین و ضروری­ترین اقدامات بشر جهت حفظ و نگه­داری منابع آب شیرین دردسترس است؛ ازآنجایی‌که منابع آب شیرین در دسترس محدود می­باشد یافتن یک رابطه بینمتعادل بین نیاز محیط‌زیست و نیاز انسان گامی مهم در پایداری منابع آب می­باشد. برایبرنامه­ریزی صحیح جهت مدیریت منابع آبی در وهله اول داشتن پارامترهای اقلیمی وهیدرولوژی کافی و قابل‌اطمینان که بر اساس آن‌ها بتوان مناسب­ترین برنامه­ریزی راداشت امری ضروری است.در این تحقیق ابتداداده‌های موجود ایستگاه­های هیدرومتری زیر حوضه گاماسیاب به روش‌های مختلف بررسی وجهت پیش‌بینی، تطویل و بازسازی داده‌ها آماده شده و ابعاد مختلفی از متغیرهایوابسته با درنظرگرفتن ابعاد مکانی و یا ابعاد زمانی پارامترها در دو سناریو مختلفایجاد شده است؛   در هر سناریو به ترتیب 80   و 20 درصد داده­ها برای آموزش و آزمودن مدلاستفاده­شده است؛ همچنین با استفاده از روش‌های کاهش مولفه‌هایاصلی ابعاد مناسب انتخاب و با روش‌های شناخته شده یادگیری ماشین و بهینه‌سازی این روش توسط الگوریتم ژنتیک درمحیط برنامه‌نویسی پایتون مدل­سازی شده است. در نهایت   باتوجه‌به میزان درصد تطبیق و اعتبارسنجی هریکاز این روش‌ها، دقیق‌ترین گزینه و روش پیش‌بینی انتخاب شده است.نتایج پیش­بینی و تطویل داده‌ها درسناریو اول (به روش مکانی) نشان داد در شرایطیکه داده‌ها استانداردسازی شده­اند نتایج مطلوب­تر بوده و همچنین نتایج حاصل از رویکردغیرسری‌زمانی نسبت به سری زمانی در حالت‌های مشابه بهتر بوده است به­طوری­کهبالاترین ضریب به‌دست‌آمده از NSEبرای داده‌های مرحله آموزش 85/0 و برای مرحله آزمودن برابر6/0 است. به‌طورکلی بهتریننتیجه در این سناریو مربوط به رویکرد غیرسری‌زمانی و با انتخاب ویژگی مدل توسط مدلSVR بهینه‌شدهبا الگوریتم ژنتیک است.به‌طورکلی پیش­بینی و تطویل داده­ها تحت‌تاثیرعوامل مختلفی است؛ نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد پیش­پردازش داده­ها، درنظرنگرفتنتوالی زمانی داده‌ها، کاهش ابعاد ورودی مدل و استفاده از الگوریتم بهینه­ساز ژنتیکبه ترتیب بیشترین تاثیر را در به‌دست‌آمدن نتیجه مطلوب   وبا دقت بالا جهت پیش­بینی و تطویل دقیق داده‌هادارند.

  چکیدهاین مطالعه به منظور بررسی اثر روش‏های مختلف خاک‏ورزی بر عملکرد وخصوصیات رشدی چند رقم نخود و برخی ویژگی های خاک در سال زراعی 1400-1399 در منطقهکوهدشت واقع در استان لرستان اجرا گردید. آزمایش بصورت اسپلیت‏پلات بر پایه طرحبلوکهای کامل تصادفی در چهار تکرار انجام شد. تیمار روش‏های مختلف خاک‏ورزی در سهسطح (خاک‏ورزی مرسوم، خاک‏ورزی کاهشی و بدون خاک‏ورزی) در کرت‏های اصلی و هشت رقمنخود پاییزه (عادل، آرمان، هاشم، منصور، آزاد، آزکان، آکسو و گوکسو) در کرت‏هایفرعی قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس داده‏ها نشان داد، برخی از صفاتمورد مطالعه تحت تاثیر تیمار خاک‏ورزی و تعداد بیشتری تحت تاثیر رقم قرار گرفتند.بر اساس نتایج به­دست آمده، بیشترین میزان رطوبت در عمق 15تا30 سانتی‏متری خاک بهمیزان 6/12 درصد در کرت زیر کشت رقم آزکان به دست آمد. بالاترین میزان دمای خاک بهمیزان 17/14 درجه سانتی‏گراد در تیمار خاک‏ورزی مرسوم ثبت شد. نتایج نشان داد، درهر سه سیستم خاک‏ورزی بیشترین میزان درجه روز رشد تا سبز شدن به میزان 244 مربوطبه رقم عادل بود. اثر تیمار خاک­ورزی بر درصد سبز شدن و ارتفاع بوته معنی‏دار نشد.بالاترین درصد سبز شدن در رقم کوگسو (73 درصد) و بیشترین ارتفاع بوته در رقم آزکان(20/30 سانتی‏متر) حاصل شد. وزن ریشه تحت تاثیر تیمار خاکورزی قرار نگرفت، این درحالی بود که بیشترین میزان وزن خشک ریشه در رقم آکسو (87/2 گرم) به دست آمد. اثرتیمار خاکورزی بر وزن صد دانه معنی‏دار نشد، اگرچه وزن صد دانه رقم آکسو در تیماربدون خاک‏ورزی به میزان 42 گرم و بالاتر از سایر ارقام بود. بر اساس نتایج به دستآمده، اثر خاک­ورزی و رقم بر عملکردهای دانه و بیولوژیک، شاخص برداشت و شاخص تلاشزادآوری معنی‏دار نبود. بالاترین میزان شاخص برداشت در رقم عادل و بالاترین شاخصتلاش زادآوری در رقم آرمان به دست آمد. همچنین، پروتئین دانه تحت تاثیر تیمارهایخاک­ورزی قرار نگرفت. در بین ارقام، منصور از بالاترین میزان پروتئین دانه (09/19درصد) برخوردار بود و بیشترین میزان شاخص سبزینگی در رقم آزکان (94/27 درصد) حاصلشد. واژگان کلیدی: بی خاک­ورزی، پروتئین دانه، خاک‏ورزی مرسوم، شاخصسبزینگی، کم­خاک­ورزی، نخود  

  هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر تغذیه­ای مکمل روی آلی و ویتامین A در

  چکیدهاین مطالعه به منظور بررسی اثرات استفاده از عصاره چویر بر صفات کمی و کیفی شیر و آغوز تولیدی، وضعیت آنتی اکسیدانی بزهای آبستن و همچنین وضعیت انتی اکسیدانی شیر بزها در بزهای شیری انجام شد. در این آزمایش از 21 راس بز شیری در قالب 3 تیمار آزمایشی و 7 تکرار در یک دوره 7 ماهه استفاده شد. تغذیه بزها در 3 گروه (کنترل، تغذیه با 20 میلی گرم عصاره چویر به ازاء هرکیلوگرم وزن زنده و تغذیه با 40 میلی گرم عصاره چویر به ازاء هرکیلوگرم وزن زنده) انجام شد. عملیات همزمان سازی فحلی در بزها انجام شد. در دو مرحله آبستنی (ابتدا و انتها) اقدام به خون گیری و بررسی برخی فراسنجه های خونی شد. بلافاصله بعد از تولد بزغاله­ها بر اساس وزن تولد و سنجش کمی و کیفی آغوز تولیدی اقدام شده و در طول دوره شیردهی بررسی کمی و کیفی شیر تولید مادران انجام گردید. نتایج نشان داد که افزودن 40 میلی گرم عصاره چویر به جیره پایه بزها باعث افزایش تولید شیر نسبت به تیمار شاهد به طور معنی­دار می­شود (05/0>P). همچنین افزودن 20 میلی­گرم عصاره چویر به جیره بزها باعث کاهش سلول­های سوماتیک شیر بطور معنی­دار شد (05/0>P). سایر ترکیبات شیر اندازه گیری شده در این آزمایش تحت تاثیر جیره آزمایشی قرار نگرفتند (05/0<P). جیره حاوی 20 و 40 میلی گرم عصاره چویر باعث کاهش معنی­دار اسیدهای چرب فرار شیر نسبت به جیره پایه شد (05/0>P). میانگین افزایش وزن، پارامترهای خونی و سطح آنتی­اکسیدان­های اندازه­گیری شده­ی سرم خون که شامل مالون دی­آلدئید، سوپر اکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز و آنتی­اکسیدان کل بودند، تحت تاثیر هیچ­کدام از جیره­های آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). بطور کلی نتایج حاصل از داده­ها نشان داد که استفاده از عصاره چویر به عنوان افزودنی در سطح 20 و 40 میلی گرم تاثیر مثبتی بر عملکرد تولید شیر بزهای شیری دارد اما از جنبه افزایش وزن، پارامترهای خونی و سطح آنتی­اکسیدان­ها استفاده تا 20 و 40 میلی گرم باعث بهبود این پارامترها نشد.

این ازمایش به منظور ارزیابی تاثیر کمپلکس آلی روی، منگنز، آهن، مس، کروم و کبالت بر عملکردتولیدی وفرآسنجه­های خونی جوجه­های گوشتی در یک دوره 42 روزه انجام شد.آزمایش در قالب طرح کاملا ًتصادفی با 3 تیمار و 6   تکرار و 12 پرنده در هر واحد آزمایشی طراحی و اجرا شد. تیمارهای آزمایشی عبارتنداز: تیمار اول: گروه کنترل (بدون افزودن مکمل، تیمار شاهد)، تیمار دوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 1گرم در کیلوگرم، تیمار سوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم. نتایج نشان داد که افزودن کمپلکس آلیبر عملکرد (خوراک مصرفی، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک) جوجه­های گوشتی در سه دوره استارتر(1-10)، رشد (24-11) و پایانی (42-25) روزگی از لحاظ آماری تاثیر معنی­داری نداشته است (05/0<P). تاثیر تیمارهای آزمایشی در بین فرآسنجه­های خونی بر کلسترول و آلکالین فسفاتاز معنی­دار شدند (05/0>P). ضمن اینکه غلظت گلوکز و تری­گلیسرید نیز تمایل به معنی­داری داشتند. غلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز، در تیمار حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت، بنابراین تیمار کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دارغلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز در مقایسه با گروه کنترل شد. تاثیر تیمارهای آزمایشی بر قابلیت هضم مواد معدنی آهن، مس، منگنز، روی، کبالت و کروم نشان داد که بر آهن، منگنز، کبالت و کروم تاثیر معنی­داری داشت (05/0>P). نتایج نشان داد که تیمارهای حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم و کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دار قابلیت هضم آهن و کبالت در مقایسه با گروه کنترل شد. در حالیکه تیمار متعلق به کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم منگنز با گروه کنترل تفاوت معنی­داری داشت. علاوه بر این، تیمار کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم کروم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت و باعث افزایش قابلیت هضم کروم در مقایسه با گروه کنترل شد. این پژوهش نشان داد که استفاده از کمپلکس آلی بر افزایش وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک تاثیر معنی­داری نداشت. اما باعث کاهش سطح کلسترول و آلکالین فسفاتاز و همچنین کاهش قابلیت هضم آهن و کبالت و منگنز شد، و باعث افزایش قابلیت هضم کروم شد.   

(05/0?P).   

چکیده:    این پژوهش به منظور بررسی عوامل موثر بر افزایش بهره وری تولید مرغ مرغداریهای گوشتی استان   و راهکارهای بهبود آن به اجرا درآمد. روش تحقیق در نظرگرفته شده برای انجام این پژوهش، روش   تحقیق پیمایشی و از طریق نمونه گیری بود. به این ترتیب از میان جامعه مورد پژوهش(جامعه مرغداران گوشتی استان کرمانشاه)   تعداد70 واحد   با ظرفیتهای مختلف به روش نمونه گیری خوشه ای طبقه بندی شده انتخاب گردید و از آنها ، پرسشنامه ای بصورت حضوری حاوی اطلاعات کلیه هزینه ها، درآمدها وخصوصیات مدیریتی واحد پرورش تکمیل شد. با استناد به اطلاعات جمع آوری شده، بهره وری متوسط یا میزان بدست آوردن ستاده (محصول) به ازای واحد داده ، بهره وری نهائی یا مقداری که هر واحد عامل ورودی (داده) به ستاده کل اضافه میکند وبهره وری کل عوامل تولید بدست آمد. نتایج حاصل از مطالعه جاری نشان دادکه هزینه دان، هزینه اصلی مرغداریها و در حدود 94 درصد از کل هزینه مرغداری ها را سه هزینه دان، خدمات بهداشت و درمان و خرید و حمل جوجه تشکیل می دهند و واحدهای پرورشی از نظر نوع و نحوه استفاده از وسایل گرمایشی در وضعیت نامطلوب اقتصادی قرار دارند. همچنین از انواع داروها و واکسنها بیش از حد مطلوب اقتصادی استفاده شده است و بنابراین بهره وری استفاده از این نهاده در سطوح پایینی قرار دارد. سایر نتایج نشان داد که هزینه مصرف دان بر بهره وری تولید واحدهای پرورش مرغ گوشتی تاثیر مثبت، معنی دار و   با ضریب اهمیت بالایی دارد و هزینه استفاده از این نهاده در بین اکثر مرغداریها کمتر از حدمطلوب اقتصادی است. بررسی ضریب تبدیل غذایی   در بین مرغداریهای جمعیت نمونه نشان داد که تنها 17 درصد مرغداریها در وضعیت ایده آل قرار دارند، 47 درصد در وضعیت نسبتا مطلوب و حدود28 درصد در وضعیت نامطلوب قرار دارند. بررسی وضعیت تلفات در هفته اول پرورش و در کل دوره نشان داد که عمده تلفات از هفته اول به بعد اتفاق افتاده است، نتایج این پژوهش نشان داد در اکثر مرغداریها استفاده از نهاده نیروی کار در حد کمتر از میزان مطلوب اقتصادی بوده است.    واژه های کلیدی: بهره وری ، مرغداری گوشتی، استان کرمانشاه   

  تجزیه گرمایی زیست توده در محیطبدون اکسیژن یا با اکسیژن اندک را گرماکافت می‌نامند که محصول این فرآیند دی اکسیدکربن، گازهای سوختی، بخار قیری و جزء جامدی به نام بیوچار است. فرآیند گرماکافتراهی برای تبدیل زیست توده به مواد با ارزشتر نظیر بیوچار است. بیوچار ماده ایجامد و دارای محتوای کربن بالاست که رایج ترین مورد استفاده آن در کشاورزی بهعنوان اصلاح کننده خاک است. محققان در سال های گذشته تاثیر استفاده از بیوچار برخصوصیات فیزیکی وشیمیایی خاک را مورد مطالعه قرار داده اند و مشخص شده است کهافزودن بیوچار به خاک کیفیت خاک را بهبود می‌بخشد. خصوصیات فیزیکی و شیمیایی بیوچارتحت تاثیر عوامل مختلفی از جمله نوع مواد اولیه، شرایط واحد گرماکافت، سرعت گرمادهی،مدت زمان گرماکافت وللفعوامل متعدد دیگری قرار می‌گیرد . دامنه گسترده فرآیندگرماکافت منجر به تولید بیوچارهایی   که ازنظر خواص شیمیایی و فیزیکی مختلفی نظیر ترکیب عنصری و خاکستر، وزن مخصوص، تخلخل،توزیع اندازه منافذ، سطح ویژه، pH، جذب و دفع آب و یون ها و بسیاری خواص دیگر متفاوت هستند می‌شود. هدفاز این مطالعه، بررسی اثر تغییر دبی هوا و دمای محفظه در گرماکافت اکسایشی بسترثابت بر روی عملکرد بیوچار، محتوای خاکستر، وزن مخصوص و pH بود. بدین منظور یک دستگاه تولید بیوچار اکسایشی بسترثابت با قابلیت تغییر در دمای محفظه و دبی هوای خروجی طراحی و ساخته شد.آزمایش‌هادر چهار دبی هوای 20، 25، 30 و 35 لیتر در دقیقه ونیز چهار دمای 350، 400، 450 و500 درجه سانتی‌گراد برای کاه و کلش گندم انجام شد. نتایج نشان داد که افزایش دبیهوای   خروجی   از محفظه و افزایش دمای محفظه، سبب افزایش میزانخاکستر وpH شد. درحالی که تغییر این پارامترها سبب کاهش وزن مخصوص ظاهری و عملکرد   بیوچارتولیدی شدند.     

  این آزمایش به منظور بررسی اثر سطوح مختلف اسید آمینه آرژنین و عنصر نانوسلنیوم بر صفات تولیدی، اجزای لاشه و ایمنی جوجه های گوشتی انجام شد. بنابراین 810 قطعه جوجه خروس گوشتی یک روزه سویه راس با آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 9 تیمار و 6 تکرار و 15 جوجه مورد آزمایش قرار گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار کنترل بدون افزودنی، تیمار دوم حاوی 45 / 0 میلی گرم آرژنین، تیمارسوم حاوی 9 / 0 میلی گرم آرژنین، تیمار چهارم حاوی 3 / 0 میلی گرم نانوسلنیوم، تیمار پنجم حاوی 45 / 0 میلی گرم نانو سلنیوم، تیمار ششم حاوی 3 / 0 و 45 / 0 میلی گرم نانو سلنیوم و آرژنین، تیمار هفتم حاوی 3 / 0 و 9 / 0 میلی گرم نانو سلنیوم و آرژنین، تیمار هشتم حاوی 45 / 0 و 45 / 0 میلی گرم نانو سلنیوم و آرژنین و تیمار نهم حاوی 45 / 0 و 9 / 0 میلی گرم نانو سلنیوم و آرژنین بودند. طول دوره پرورش 35 روز بود. افزایش وزن و خوراک مصرفی بصورت هفتگی رکورد برداری و ضریب تبدیل غذا نیز محاسبه شد. در روز 35 پرورش معرف های فیزیولوژیک شامل آلبومین، کلسترول، تری گلیسرید و گلوکز و همچنین آنزیم های خونی آسپارتات آمینو ترانسفراز، آلانین آمینوتراسفراز و گلوتاتیون پراکسیداز و مالون دی آلدهید و ایمنی خونی مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس جوجه ها کشتار و اجزاء و وزن اجزای لاشه آن ها اندازه گیری شد. میانگین اثر متقابل وزن جوجه های گوشتی و همچنین وزن جوجه های دریافت کننده آرژنین و نانو سلنیوم تا سه هفتگی اختلاف معناداری نشان نداد ) 05 / 0 P> (. اثر متقابل این تیمارها در هفته چهارم و پنجم آزمایش معنادار بود) 05 / 0 P< (. افزایش وزن هفتگی و همچنین افزایش وزن پایانی جوجه های گوشتی نشان داد که تا سه هفتگی اثر متقابل سطوح آرژنین و نانو سلنیوم اختلاف معناداری ندارد ) 05 / 0 P< (. میانگین اثرات متقابل افزایش وزن هفته چهارم، پنجم و همچنین کل دوره اختلاف معناداری را نشان داد ) 05 / 0 P< .) میانگین اثرات متقابل خوراک مصرفی جوجه های گوشتی بجز هفته اول ) 05 / 0 P< ( در تمامی هفته های آزمایشی و همچنین در کل دوره، تحت تاثیر آرژنین و نانو سلنیوم قرار گرفت ) 05 / 0 P< .) میانگین اثرات متقابل آرژنین و نانو سلنیوم در هفته اول ، سوم و کل دوره آزمایش اثرات معناداری را نشان نداد ) 05 / 0 P> (. میانگین اثرات متقابل آرژنین و نانو سلنیوم در هفته دوم، چهارم و پنجم آزمایشی اختلاف معناداری را نشان داد ) 05 / 0 P< (. اثر متقابل آرژنین و نانوسلنیوم در هفته های آزمایش و کل دوره بر درصد تلفات معنادار نبود) 05 / 0 P> (.

   چکیده این آزمایش به منظور بررسی تاثیر کنجاله کاملینا تخمیری بر عملکرد و قابلیت هضم در جوجه های گوشتی انجام شد. تعداد 420 قطعه جوجه گوشتی سویه آربراکز پلاس در قالب طرح کاملا تصادفی به 7 تیمار با 6 تکرار و هر تکرار 10 جوجه اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی شامل کنترل(بر پایه کنجاله سویا) و تیمارهای 5،10و15 درصد جایگزینی کنجاله کاملینا خام و یا تخمیری با کنجاله سویا در جیره غذایی بودند. جوجه تمامی گروه ها در پایان هفته اول پرورش جیره مربوط به هر تیمار را دریافت نمودند نتایج این آزمایش نشان میدهد که در پایان افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک و میزان مصرف خوراک و همچنین قابلیت هضم پروتئین در تیمارهای تخمیری بخصوص 15 درصد نسبت به غیر تخمیری تفاوت قابل ملاحظه ای داشت (P<0.01) بنابراین با توجه به نتایج مثبت تغذیه کنجاله کاملینا تخمیری بر عملکرد وقابلیت هضم جوجه های گوشتی می توان این منبع پروتئینی فراوری شده را به عنوان یک جایگزین برای کنجاله سویا مدنظر قرار داد.   

   گوجه‌فرنگی دومین سبزی مصرفی بعد از سیب‌زمینی و بدون شک، یکی از پرمصرف‌ترین محصولات باغی است. از آنجا که گوجه‌فرنگی یکی از گیاهان مهم زراعت در ایران است، درک تنوع ژنتیکی موجود در میان ژنوتیپ‌های کشت شده در ایران از اهمیت بالایی برخوردار است. در این تحقیق به منظور بررسی تنوع ژنتیکی گوجه فرنگی تعداد 99 ژنوتیپ از شرکت‌های روژین تاک، گل سم گرگان، بهتا، هزارسوم و فلات جمع‌آوری شدند و مطالعات مولکولی در آزمایشگاه بیوتکنولوژی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی در سال 98- 96 انجام شد. جهت ارزیابی تنوع ژنتیکی ژنوتیپ‌های گوجه‌فرنگی مورد مطالعه از نشانگر مولکولی SCoT استفاده شد. از 36 آغازگر SCoT مورد استفاده   15 آغازگر چندشکلی نشان دادند. از مجموع 207 باند تولید شده 206 باند چندشکل بودند و میانگین درصد چندشکلی و میانگین محتوای اطلاعات چندشکلی به‌ترتیب 52/99 و 298/0 برآورد شد همچنین اندازه باندها بین 250 تا 3200   جفت باز متغیر بود. در بررسی شباهت ژنتیکی بین ژنوتیپ‌ها، دامنه ضریب تشابه ژنتیکی جاکارد از   166/0 بین ژنوتیپ‌های شماره 34 (104) و 97 (زِد تی پی 8) تا 837/0 میان ژنوتیپ‌های شماره 86 (نامیب اِف 1) و 87 (1227) متغیر و میانگین آن 519/0 بود. تجزیه خوشه‌ای بر اساس ضریب تشابه جاکارد و روش Centroid انجام شد لذا ژنوتیپ‌ها به سه خوشه تقسیم شدند. تجزیه به مولفه‌های اصلی ژنوتیپ‌ها را به چهار گروه تقسیم نمود که سه مولفه اول 821/58 درصد تغییرات مولکولی را توجیه نمودند و نتایج حاصل از تجزیه به مولفه‌های اصلی تا حد زیادی با نتایج تجزیه خوشه‌ای مطابقت داشت. تجزیه واریانس مولکولی نشان داد که داخل جمعیت‌ها تنوع بالایی وجود دارد. در مطالعه حاضر نشانگر مولکولی SCoT به طور موفقیت آمیزی برای بررسی تنوع ژنتیکی میان ژنوتیپ‌های گوجه‌فرنگی زراعی مورد استفاده قرار گرفت و سطح بالایی از چندشکلی را ایجاد کرد همچنین این نشانگر کارایی مناسبی در تمایز ژنوتیپ‌های گوجه‌فرنگی از خود نشان داد.

این مطالعه به منظور بررسی اثر سطوح مختلف جایگزینی کنجاله کاملینا (7، 14 و 21درصد) در جیره و روش­های مختلف فرآوری ( بدون فرآوری، فرآوری با اتوکلاو، فرآوری با افزودن سولفات مس و فرآوری به روش ترکیبی از اتوکلاو و سولفات مس) بر عملکرد تولیدی، خصوصیات کیفی تخم­مرغ و برخی فراسنجه­های خونی مرغ­های تخم­گذار انجام شد. این تحقیق با استفاده از 390 قطعه مرغ تخم‌گذار تجاری بونز (Bovans) در سن 30 هفتگی با 13 تیمار، 5 تکرار و 6 قطعه مرغ در هر تکرار و به مدت 56 روز در قالب طرح کاملاً   تصادفی و آزمون فاکتوریل 3×4 به­علاوه­ی یک انجام شد. در این آزمایش اثر دو فاکتور سطح و فرآوری کنجاله کاملینا بر درصد تولید تخم­مرغ معنی­دار بود (05/0p<)،   به‌طوری‌که در سطح 7درصد کنجاله کاملینای فرآوری شده و بدون فرآوری و سطح 14درصدی که اتوکلاوشده و محتوی سولفات مس بود بیشترین درصد تولید تخم­مرغ را نتیجه داد، در حالی­که سطح 21درصد کم­ترین تولید را نشان داد. اثر متقابل دو فاکتور سطح و فرآوری تاثیر معنی داری بر وزن تخم‌مرغ و میزان توده تخم­مرغ داشت (05/0p<)، به­طوری­که بیشترین میزان وزن و توده تخم‌مرغ در گروه شاهد و 7درصد جایگزینی کنجاله‌ی کاملینا صرف ‌نظر از فرآوری مشاهده شد و کم­ترین وزن تخم مرغ در گروه 14 و 21درصد جایگزینی کنجاله­ی کاملینا صرف‌ نظر از روش فرآوری و کم­ترین میزان توده تخم­مرغ در گروه 21درصد کنجاله­ کاملینای بدون فرآوری   مشاهده شد. سطوح مختلف کنجاله کاملینا تاثیر معنی داری بر ضریب تبدیل داشت اما اثر فرآوری بر ضریب تبدیل معنی نشد (05/0p<). به­طوری­که کم­ترین میزان ضریب تبدیل در سطح 7درصد کنجاله کاملینا مشاهده شد و تفاوت معنی‌داری با سطوح 14 و 21درصد داشت. همچنین سطوح مختلف کنجاله کاملینا و روش­های مختلف فرآوری تاثیر معنی‌داری   بر مصرف خوراک داشتند به­طوری­که­ بیشترین مصرف خوراک در سطح 7درصد و کم­ترین میزان آن در سطح 21درصد مشاهده شد، همچنین در روش بدون فرآوری کم­ترین مصرف خوراک و در روش فرآوری   به روش اتوکلاو بیشترین میزان مصرف خوراک مشاهده شد. سطوح مختلف کنجاله کاملینا اثر معنی­داری بر شاخص شکل و ضخامت پوسته، وزن زرده و وزن سفیده تخم­مرغ نشان نداد اما تاثیر معنی‌داری بر رنگ زرده داشت و روش‌های مختلف فرآوری به‌تنهایی تاثیر معنی‌داری بر شاخص شکل، ضخامت پوسته، واحد هاو و رنگ زرده نداشت بااین‌حال اثر متقابل دو فاکتور بر واحد هاو و وزن پوسته تخم‌مرغ   معنی‌دار شد به­طوری­که بیشترین واحد هاو مربوط به سطح 14درصد بدون فرآوری بود و کم­ترین میزان واحد هاو مربوط به سطح 21درصد کنجاله کاملینای اتوکلاو شده حاوی سولفات مس بود. در رابطه با وزن پوسته بیشترین وزن پوسته مربوط به گروه شاهد بود و کمترین میزان وزن پوسته مربوط به سطح 21درصد کنجاله کاملینای بدون فرآوری بود. استفاده از سطوح مختلف کنجاله کاملینا تاثیر معنی داری بر میزان کلسترول، گلوکز و کل پروتئین نداشت اما اثر معنی داری بر تری­گلیسرید داشت به­طوری­که درسطح 7 و 14درصد بیشترین و در سطح 21درصد کم­ترین میزان تری­گلیسرید را نشان داد. روش­های مختلف فرآوری تاثیر معنی داری بر تری­گلیسرید، گلوکز و کل پروتئین داشت. گروه بدون فرآوری بیشترین میزان تری گلیسرید وگروه اتوکلاو شده و گروه حاوی سولفات مس کم­ترین میزان تری گلیسرید را به خود اختصاص دادند.   گروه بدون فرآوری بیشترین میزان تری گلیسرید و گروه اتوکلاو شده و گروه حاوی سولفات مس کم­ترین میزان تری گلیسرید را به خود اختصاص دادند گروه بدون فرآوری بیشترین میزان گلوکز را نتیجه داد و کم­ترین میزان گلوکز در گروه‌های اتوکلاو شده و سولفات مس به‌تنهایی نشان داده شد درصورتی‌که بین گروه بدون فرآوری و گروه اتوکلاو شده‌ی حاوی سولفات مس اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. کلیدواژه: کاملینا، سولفات مس، عملکرد، فراسنجه­های خونی، مرغ تخم­گذار      

اثرات جانبی روش های مختلف کاربرد تیامتوکسام بر سن شکارگر در سیستم ششکار شکارگری orius albidipennis-Aphis gossypii

صنوبر با اسم علمی Populus   . از تیره بید (Salicaceae) درختی با رشد سریع و ارتفاع زیاد است که به ویژه در شمال‏غرب و غرب کشور کاشته می‏شود و از جنبه‏های مختلف از جمله تولید چوب و در فضای سبز اهمیت زیادی دارد. شانکرباکتریایی از مهم‏ترین بیماری‏های صنوبر در سراسر جهان محسوب می‏شود. عامل بیماری در ایران Microbacterium sp. گزارش شده است. درحال حاضر شناسایی گیاهان آلوده به بیماری و نیز باکتری عامل آن به روش‏های سنتی جداسازی باکتری از بافت گیاهی و انجام آزمون‏های بیوشیمیایی لازم انجام می‏شود که وقت‏گیر و غیرقابل اعتماد می‏باشد. دراین بررسی برای اولین بار طراحی روش مبتنی بر(PCR) Polymerase chain reactio   جهت شناسایی و ردیابی این باکتری مورد مطالعه قرار گرفت. بدین منظور ابتدا قطعه 16S rRNA از ژنوم Microbacterium sp. جداشده از درختان صنوبر در غرب و شمال‏غرب ایران، تکثیر و تعیین توالی شد. پس از مقایسه توالی قطعه با توالی‏های موجود در Genbank، آغازگرهای A ,B ,C   طراحی گردید. مخلوط واکنش و برنامه PCR طراحی و بهینه‏سازی شد به طوری‏که آغازگرهای طراحی شده توانست یک قطعه bp   496   از ژنوم باکتری عامل بیماری را تکثیر نماید. نتیجه PCR برای کلیه استرین‏های باکتری عامل بیماری اخذ شده از کلکسیون گروه گیاه‏پزشکی دانشگاه رازی کرمانشاه مثبت بود، در حالی که از ژنوم هیچ یک از باکتری‏های اپی‏فیت جداشده از قسمت‏های هوایی درختان صنوبر قطعه‏ای تکثیر نگردید. این اولین گزارش از طراحی آغازگرهای اختصاصی برای باکتری Microbacterium sp. می‏باشد.

این تحقیق به منظور ارزیابی نقش تغذیه جنینی بصورت تزریق درون تخم­مرغی در افزایش وزن   و طول بدن جوجه یک روزه ،آزمایشی با 60 قطعه تخم بارور جوجه­گوشتی (با میانگین وزن 2+64گرم)، با استفاده از تکنیک پوسته اجاره ای، در قالب یک طرح کاملا تصادفی فاکتوریل ?×?   اجرا شد.کربوهیدرات مورد استفاده در این آزمایش شامل مالتوز و ساکارز در دو سطح بود.تیمارها شامل: ?) افزودن 7/0 میلی لیترکربوهیدرات ( S %5/1   M +   %5/)، 2) افزودن 7/0 میلی لیترکربوهیدرات (S   %5/2   M + %5/1 )،3 ) افزودن 7/0 میلی لیترکربوهیدرات کربوهیدرات S)   %5/1   M + %5/2)،   4) افزودن7/0 میلی لیترکربوهیدرات   (S %5/2   M + %5/2)،   5)گروه شاهد 1 با پوسته ی اجاره ای، 6)گروه شاهد 2 با تخم مرغ   معمولی. در طول آزمایش وضعیت زنده مانی و رشد جنین در طی تکوین جنینی مورد ارزیابی قرار گرفت .در زمان هچ وزن جوجه هچ شده، درصد جوجه­درآوری و نسبت وزن جوجه هچ شده به وزن تخم مرغ مورد ارزیابی قرار گرفت .افزودن سطوح مختلف کربوهیدرات تاثیر معنی داری بر وزن   و طول جوجه ها داشت(05/0P<). به طوریکه بیشترین وزن   و در روزهچ با افزودن 7/0 میلی لیترکربوهیدرات (S %5/2   M + %5/2) (وزن جوجه 08/49 گرم و) و کمترین آن در گروه شاهد1 (وزن جوجه­یک روزه حاصل از تخم­مرغ معمولی05/45 گرم) و نیز بیشترین طول بدن جوجه ی یک روزه با افزودن7/0 میلی لیترکربوهیدرات   (S %5/2 M + %5/2)، (طول جوجه 88/18 سانتی متر) و کمترین آن در گروه شاهد1 (وطول جوجه­یک روزه حاصل از تخم­مرغ معمولی26/17 سانتی متر) مشاهده گردید.

   این مطالعه به منظور بررسی تاثیر به کاربردن پودر چویر بر عملکرد رشد، خصوصیات لاشه و برخی فراسنجه های خونی در جوجه های گوشتی انجام گرفت. در این آزمایش از 240 قطعه جوجه گوشتی نر سویه آربراکرز پلاس در قالب 4 تیمار آزمایشی و 6 تکرار   در یک دوره 42 روزه استفاده شد. تیمارهای آزمایشی عبارت بودنــد از: 1- جیره شاهد 2- جیره حاوی   5/0 درصد چویر 3- جیره حاوی 1 درصد چویر 4- جیره حاوی 5/1 درصد چویر. وزن بدن و مصرف خوراک به صورت هفتگی اندازه گیری شد. درپایان دوره پرورش از هرتکرار دو پرنده کشتار گردید و پارامترهای مربوط به خصوصیات لاشه، pH گوشت ران و سینه اندازه گیری شده و همچنین نمونه های از گوشت ران و سینه جدا و برای انجام آزمایشات مربوط به کیفیت گوشت ذخیره گردید.همه جیره های آزمایشی از لحاظ انرژی، پروتئین و سایر مواد مغذی یکسان بودند. نتایج آزمایش نشان داد که در سن 21 روزگی جوجه های تغذیه شده با 5/0 درصد نسبت به گروه شاهد و 5/1 دصد چویر افزایش وزن بیشتری(05/0?P) داشتند.در گروه های تغذیه شده با 1 و 5/1 درصد چویر در مقایسه با گروه شاهد مصرف خوراک کاهش یافت(05/0?P). اما جوجه های دریافت کننده سطوح مختلف چویر در مقایسه با گروه شاهد ضریب تبدیل کمتر داشتند(05/0?P). در سن 42 روزگی تیمارهای آزمایشی افزایش وزن و مصرف خوراک تحت تاثیر قرار نگرفت (05/0?P). اما کمترین (05/0?P) ضریب تبدیل در گروه دریافت کننده   5/0 درصد چویر در مقایسه با شاهد و 1 درصد چویر مشاهده شد که با گروه 5/1 درصد چویر معنی دار نبود. هیچ یک از پارامترهای مربوط به خصوصیات لاشه، pH گوشت ران و سینه، افت لاشه و افت لاشه بعد از پخت توسط تیمارهای آزمایشی معنی دار نبود (05/0?P). مقدار مالون­دی­آلدئید گوشت سینه در 90 روزگی پس از کشتار در جیره های حاوی 1 و 5/1 درصد چویر نسبت به جیره شاهد کمتر بود(05/0?P) اما با جیره 5/0درصد چویر برابر بود(05/0?P). کاهش معنی داری (05/0?P) در غلظت تری گلیسرید و کلسترول جیره های حای سطوح مختلف چویر در مقایسه با شاهد مشاهده شد غلظت گلوکز خون تحت تاثیر قرار نگرفت(05/0?P). نتایج حاصل از داده ها نشان داد که استفاده از پودر چویر به عنوان افزودنی در سطح 5/0 درصد تاثیر مثبتی بر عملکرد جوجه های گوشتی در سه هفته اول پرورش دارد اما   ازجنبه کیفیت گوشت استفاده تا سطح 5/1درصد باعث افزایش ماندگاری   و سلامت گوشت می شود.    واژه های کلیدی: عملکرد، چویر، خصوصیات لاشه، غلظت مالون­دی آلدهید.  

چکیده:به منظور ارزیابی عملکرد و پایداری عملکرد 29 ژنوتیپ گندم نان، آزمایشی درسال­های زراعی (1391-1389) و (1395-1394) در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی در دو سایت دیم و آبی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. بر اساس نتایج تجزیه واریانس مرکب برای سه سال و دو مکان، اثر سال برای صفات عملکرد و تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5 درصد معنی دار شد. اثر مکان برای تمامی صفات به غیر از صفت تعداد سنبله در متر مربع معنی­  hy;دار شد. اثر متقابل سال × مکان برای صفات تعداد دانه در سنبله، تعداد سنبله در متر مربع و وزن هزار دانه معنی­دار شد. بین ژنوتیپ­ها برای صفت تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5   درصد و برای صفت وزن هزار دانه درسطح احتمال 1 درصد اختلاف معنی­دار مشاهده شد و برای سایر صفات اختلاف معنی­داری بین ژنوتیپ­ها مشاهده نشد. اثر متقابل ژنوتیپ × سال برای صفات عملکرد، تعداد دانه در سنبله، وزن هزار دانه در سطح احتمال یک درصد و برای صفت تعداد سنبله در متر مربع در سطح احتمال 5 درصد معنی­دار شد. اثر متقابل ژنوتیپ × مکان برای همه صفات به غیر وزن هزار دانه معنی­دار نشد. اثر متقابل سه جانبه­ی ژنوتیپ × سال × مکان برای صفات عملکرد، تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5 درصد و برای صفات تعداد سنبله در متربع در سطح احتمال 1 درصد معنی­دارشد. نتایج حاصل از آزمون مقایسه میانگین در مطالعه­ی 3 سال در شرایط آبی نشان داد ژنوتیپ شماره 24 بیشترین میانگین عملکرد و   بیشترین تعداد دانه در سنبله را داشتند و ژنوتیپ 23 بیشترین تعداد سنبله در متر مربع، ژنوتیپ 16 بیشترین وزن هزاردانه را داشت. در شرایط دیم ژنوتیپ شماره 16 بیشترین میانگین عملکرد و تعداد سنبله در متر مربع را داشتند و ژنوتیپ 19 بیشترین تعداد دانه در سنبله، ژنوتیپ 27 بیشترین وزن هزاردانه را داشتند. نتایج حاصل ازتجزیه واریانس با استفاده از مدل   AMMIاختلاف معنی­داری را درسطح احتمال یک درصد برای محیط، ژنوتیپ و اثر متقابل ژنوتیپ × محیط نشان داد. اثر متقابل ژنوتیپ × محیط توسط مدل AMMI به چهار مولفه­ی اصلی تفکیک شد. دو مولفه­ی اول در مجموع73.73 درصد از تغییرات کل اثر متقابل ژنوتیپ × محیط را توجیه کردند. بر اساس هر دو مدل AMMI1 و AMMI2 ژنوتیپ­های شماره­ی21، 28، 23، 8، 26، 6 به عنوان ژنوتیپ­های پایدار معرفی شدند. بر اساس نتایج حاصل از دو شاخص ASV و GSI ژنوتیپ­ 23 به عنوان ژنوتیپ پایدار و ژنوتیپ­های 14، 25، 11،15 به عنوان ژنوتیپ­های ناپایدار معرفی شدند. بر اساس نتایج حاصل GGE Biplot ژنوتیپ­های شماره 8، 9، 13 به ژنوتیپ ایده آل نزدیکتر بودند. بررسی همزمان پایداری و عملکرد ژنوتیپ­ها نشان داد که ژنوتیپ­های 8، 9، 13 به­ عنوان ژنوتیپ­های با میانگین عملکرد و پایداری بالا معرفی هستند.  کلید واژه: اثر متقابل ژنوتیپ × محیط ، مدل AMMI، تجزیه GGE Biplot، پایداری، گندم

  این تحقیق به منظور ارزیابی نقش تغذیه جنینی بصورت تزریق درون تخممرغی در افزایش وزن جوجه یک روزه آزمایشی ???گرم(، + قطعه تخم بارور جوجهگوشتی )با میانگین وزن ?? با استفاده از تکنیک پوسته اجاره ای، در قالب یک طرح کاملا? اجرا شد. × تصادفی فاکتوریل ?در آزمایش اول تیمارها شامل:0 میلی لیتر محلول اسیدآمینه به داخل سفیده تخممرغ با پوسته اجارهای در روز + 1جنینی / 1.تزریق 5?.گروه شاهد 1 با تخم مرغ معمولی?.گروه شاهد ? با پوسته اجاره ای )تخم مرغ دو زرده(آزمایش دوم? میلی لیترآلبومین به داخل سفیده تخم مرغ با پوسته اجاره ای در روز + 1جنینی / 1.تزریق 5?.تزریق 1میلی لیتر آلبومین به داخل سفیده تخم مرغ با پوسته اجاره ای در روز + 1جنینی? میلی لیترآلبومین به همراه ?50 میلی لیتر کلسیم لاکتات به داخل سفیده تخم مرغ با پوسته اجاره ای در روز / ?.تزریق 51+ جنینی+.تزریق 1 میلی لیتر آلبومین به همراه ?50 میلی لیتر کلسیم لاکتات به داخل سفیده تخم مرغ با پوسته اجاره ای در روز1+ جنینی5.گروه شاهد 1 با تخم مرغ معمولی?.گروه شاهد ? با پوسته اجاره ایدر طول آزمایش وضعیت زنده مانی و رشد جنین در طی تکوین جنین مورد ارزیابی قرار گرفت .در زمان هچ وزن جوجه هچشده، درصد جوجهدرآوری جوجه ها و نسبت وزن جوجه هچ شده به وزن تخم مرغ مورد ارزیابی قرار گرفت .افزودن سطوح0/ مختلف آلبومین تاثیر معنی داری بر وزن جوجه ها داشت) 05 P< ? میلی لیتر / (. به طوریکه بیشترین وزن هچ با افزایش 551 گرم( و کمترین آن در گروه شاهد معمولی )وزن جوجه / آلبومین و ?50 میلیگرم کلسیم لاکتات)وزن جوجه یک روزه 3??+( گرم مشاهده گردید. / یک روزه 050/ در آزمایش دوم مشخص گردید افزودن مکملآمینواسید تاثیر معنی داری بر وزن تفریخ جوجهها داشت ) 05 P< (.بطوریکه5? گرم(مشاهده گردید. / 0 میلی لیتر مکمل آمینواسید ) 5? / میانگین وزن تفریخ با افزودن 03

چکیدهاین تحقیق به منظور بررسی تاثیر افزودن پودر برگ درخت اکالیپتوس و پودر برگ گل­ختمی بر عملکرد، صفات لاشه و برخی فراسنجه­های بیوشیمیایی خون در جوجه­های گوشتی انجام شد. این آزمایش با استفاده از 200 قطعه جوجه گوشتی یک روزه (راس 308) در 4 تیمار با 5 تکرار و هر تکرار شامل10 قطعه جوجه در قالب طرح کامل تصادفی انجام شد. چهار جیره آزمایشی همسان به لحاظ انرژی و پروتئین شامل 1- جیره شاهد (بدون ماده افزودنی)، 2- جیره شاهد+ 5/0درصد پودر برگ اکالیپتوس، 3- جیره شاهد+ 5/0پودر برگ ختمی 4- جیره شاهد+ 5/0درصد پودر برگ اکالیپتوس و 5/0 درصد پودر برگ ­ختمی به صورت مخلوط استفاده شد. در روز 41 پرورش،   از هر واحد آزمایشی یک پرنده به طور تصادفی انتخاب و خونگیری شد و از نمونه­های خون برای اندازه­گیری کلسترول، تری گلیسرید، LDL،HDL، آلبومین، اسید اوریک و گلوکز سرم استفاده شد. داده­ها با استفاده از رویه GLM از نرم افزار SAS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. تاثیر تیمارهای آزمایشی بر وزن بدن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل خوراک جوجه­های گوشتی معنی‌داری نبود (05/0P>)، هر چند که به لحاظ عددی استفاده از پودر برگ اکالیپتوس و ختمی باعث کاهش مصرف خوراک و بهبود ضریب تبدیل خوراک­ در جوجه­ها شد (05/0P>). گرچه تاثیر تیمارهای آزمایشی بر عمده­ی صفات­لاشه معنی‌داری نبود (05/0P>)، اما استفاده از پودر اکالیپتوس و نیز استفاده توام پودر اکالیپتوس و ختمی باعث کاهش غیر معنی­دار چربی محوطه بطنی در جوجه­های­گوشتی شد (05/0P>). تاثیر استفاده از پودر اکالیپتوس و ختمی در جیره برغلظتLDL،HDL وکلسترول سرم جوجه­های گوشتی معنی­دار بود (05/0P<). کمترین سطح LDL در گروه دریافت­کننده پودراکالیپتوس و بیشترین سطح LDL در گروه شاهد مشاهده شد. استفاده همزمان پودر برگ اکالیپتوس و ­ختمی­ در جیره به طور معنی­داری موجب کاهش کلسترول و افزایشHDL سرم شد (05/0P<). بعلاوه، پایین‌ترین سطح کلسترول و بالاترین میزانHDL در جوجه­های دریافت کننده جیره­های حاوی ترکیب پودر اکالیپتوس و گل­ختمی (5/0درصد اکالیپتوس + 5/0درصد گل­ختمی) دیده شد. اثر افزدون پودر اکالیپتوس و ختمی بر غلظت­ آلبومین، تری‌گلیسرید، اسیداوریک وگلوکز سرم جوجه ها معنی دار نبود (05/0P>). به­طور کلی، نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از پودر برگ اکالیپتوس و ختمی در جیره غذایی جوجه­های گوشتی، بدون تاثیر نامطلوب بر عملکرد و صفات لاشه، اثر مطلوبی بر چربی خون دارد.   

ارزیابی و مقایسه ارقام ایرانی و اروپایی جو(Hordeum vulgare L.) در شرایط مزرعه و آزمایشگاه

  چکیدهاین مطالعه به منظور بررسی اثر استفاده از سطوح مختلف مکمل­های ویتامین ث، سولفات روی در جیره‌ی غذایی بر عملکرد، ویژگی­های کیفی تخم­مرغ و برخی فراسنجه­های خونی مرغان تخم‌گذار در شرایط تنش سرمایی انجام گرفت. در این آزمایش 144 قطعه مرغ تخم‌گذار نژاد لوهمن (LSL. Lite) در سن 65 هفتگی در قالب 4 گروه آزمایشی با 6 تکرار و 6 پرنده در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. دو سطح ویتامین ث (0 و 240 میلی­گرم بر کیلوگرم) و دو سطح سولفات روی (0 و 40 میلی­گرم بر کیلوگرم) در جیره­ی غذایی بر پایه ذرت و سویا (2750 کیلوکالری بر کیلوگرم انرژی قابل متابولیسم و 21/14% پروتئین) به مدت سه ماه در تغذیه مرغان تخم‌گذار مورد بررسی قرار گرفت. این آزمایش به صورت فاکتوریل 2×2 انجام شد و داده­ها در قالب طرح کاملاً تصادفی آنالیز شدند. در این مطالعه افزودن سولفات روی موجب افزایش وزن تخم‌مرغ، ضریب تبدیل، توده تخم‌مرغ در کل دوره شد و اثرات متقابل هر دو مکمل در ماه اول وزن تخم‌مرغ، ضریب تبدیل و توده تخم‌مرغ   معنی‌دار شد؛ که وزن تخم‌مرغ و توده تخم‌مرغ افزایش در حالی که ضریب تبدیل کاهش یافت و همچنین اثر ­متقابل دو ­جانبه برای واحد هاو، ضخامت پوسته، وزن سفیده و تری گلیسرید در سطح (05/0P<) معنی‌دار شد؛ و مکمل سولفات روی به طور معنی‌داری نسبت هتروفیل به لنفوسیت را افزایش داد. در ­نتیجه، استفاده از مکمل­های ویتامین ث، سولفات روی اثر قابل توجهی بر عملکرد و خصوصیات کیفی تخم­مرغ و متابولیت های سرم در مرغ­های تخم‌گذار در شرایط استرس سرمایی داشت. کلمات کلیدی:   تنش سرمایی، سولفات روی، ویتامین ث، عملکرد، مرغان تخم‌گذار

شته­ی جالیز Aphis gossypii Glover (Hemiptera: Aphididae) یکی از آفات کلیدی در جهان می­باشد که برای کنترل آن به طور مکرر از آفات­کش­ها استفاده می­شود. استفاده از مخلوط آفت­کش­ها یکی از راه­های موثر در کاهش مصرف آن­ها و جلوگیری از ایجاد مقاومت در جمعیت آفات است. مطالعه­ی برهمکنش بین دو آفت­کش می­تواند نتایج ارزنده­ای برای کاربران آن­ها به ویژه در برنامه­های مدیریت تلفیقی آفات در پی داشته باشد. برهمکنش بین ایمیداکلوپرید و پی­متروزین روی شته­ی جالیز با استفاده از روش غوطه­ور سازی برگ تحت شرایط آزمایشگاهی (دمای 1±25 درجه سیلسیوس، رطوبت نسبی 5±65 درصد و دوره نوری 16:8 ساعت (تاریکی: روشنایی)) مورد ارزیابی قرار گرفت. بهترین اثر سینرژیستی در نسبت 5:5 (Im:Py) با مقدار R، CI و LC50 بترتیب 84/3، 27/0 و 71/8 مشاهده شد. اثر افزایشی نیز در بسیاری از نسبت­ها مشاهده شد. اثر غلظت­های زیر کشنده این ترکیبات با استفاده از سم­شناسی دموگرافیک ارزیابی شد. نرخ بقا و پارامتر­های رشد جمعیت، شامل نرخ ذاتی رشد جمعیت (rm)، نرخ خالص تولید مثل(R0)، طول مدت یک نسل (Tc) و نرخ متناهی افزایش جمعیت(?) به طور منفی برای هرسه ترکیب آفت­کش تحت تاثیر قرار گرفت. در تیمار­های شاهد، ایمیداکلوپرید، پی­متروزین و مخلوط سموم مقادیر rm به ترتیب 39/0، 22/0، 31/0 و 23/0 نتاج ماده به ازای هر فرد ماده در روز بود. نتایج آزمایشات نشان داد که استفاده از غلظت­های کشنده و زیرکشنده مذکور می­تواند نتایج امید بخشی در کنترل حشرات آفت و کنه­ها در برنامه­های IPM داشته باشد.

اثر محدودیت کمی در دان پلت و اردی بر عملکرد ، وقوع ناهنجاریهای میتابولیکی و پارامیترهای خونی در جوجه های گوشتی