این مطالعه به بررسی ویژگی‌های مورفولوژیک و مورفومتریک قلب و سرخرگ‌های بزرگ در قرقاول معمولی (Phasianus colchicus) می‌پردازد. پنج پرنده نر بالغ به‌عنوان نمونه مورد استفاده قرار گرفت. پارامترهای گوناگون مورفومتریک و هیستومورفومتریک قلب و سرخرگ‌های بزرگ آن اندازه‌گیری شد. ساختار دقیق حفرات قلب با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و الگوی بیان پروتئین دسمین و   ?-SMA با رنگ‌آمیزی ایمونوهیستوشیمیایی ارزیابی شد. قلب دارای شکلی کشیده و مخروطی بود و میانگین طول و عرض آن به‌ترتیب   46/0± 94/2 و15/0± 38/2 سانتی‌متر بود. در بطن راست، نواحی قاعده‌ای و راسی نازک‌تر از ناحیه میانی بودند (05/0P<). به طور کلی، ضخامت دیواره بطن‌های چپ و راست از قاعده به سمت راس کاهش می‌یافت. اگرچه ضخامت دیواره و قطر لومن در تنه بازویی‌ـ‌سری چپ و سرخرگ ریوی چپ بیشتر از همتایان راست خود بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود (05/0P>). در مقابل، این مقادیر در آئورت و تنه‌های بازویی‌ـ‌سری به طور معنی‌داری بیشتر از سرخرگ‌های ریوی بودند (05/0P<). دیواره جداری بطن راست از دو لایه عضلانی متمایز تشکیل شده بود. ضخامت دیواره بطن چپ در نواحی میانی و راسی به‌ترتیب چهار و سه برابر دیواره   بطن راست بود. در مشاهدات SEM، دریچه دهلیزی–بطنی عضلانی راست به‌وسیله چندین طناب عضلانی به دیواره آزاد بطن راست متصل بود. طناب‌های وتری دریچه دهلیزی–بطنی چپ ظاهری منشعب داشتند و هر طناب از سه تا چهار رشته باریک‌ترِ درهم‌تابیده تشکیل شده و همگی به یک ماهیچه پاپیلاری مشترک متصل می‌شدند. شبکه فیبرهای پورکینژ به‌طور گسترده در میوکارد توزیع شده بود، واکنش ایمنی قوی نسبت به دسمین نشان داد و برای ?-SMA منفی بود.

علیرغم اینکه الگوهای ضخامت دیواره‌ها، ساختار دریچه‌ها و شبکه گسترده فیبرهای پورکینژ، بیانگر تمایز عملکردی بخش‌های مختلف قلب   و سرخرگ های بزرگ آن و انطباق با فشارهای همودینامیکی ویژه پرندگان است، ساختار منحصر به فرد دریچه دهلیزی بطنی راست عضلانی، ظرافت‌هایی را به تنوع دریچه‌ای پرندگان افزوده و بیانگر وجود اختلافات آناتومیکی در گونه های مختلف پرندگان است. علاوه بر این، تفاوت‌های مشاهده‌شده در بیان ایمنوهیستوشیمیایی، از جمله واکنش مثبت دسمین و عدم واکنش ?-SMA   در فیبرهای پورکینژ، نشان‌دهنده سازوکارهای ساختاری خاص برای هدایت سریع جریان الکتریکی و هماهنگی انقباضات بطنی است.

واژگان کلیدی: قرقاول معمولی، پرندگان، سیستم قلبی-عروقی، ایمونوهیستوشیمی

  

 

مطالعه به منظور درک هرچه بهتر ارتباط میان یافته های بالینی ، هیستوپاتولوژیک و بیان پروتئینهای مرتبط با آپوپتوز(BCl-2,P53) در اندومتر سگهای ارجاعی به کلینیکهای سطح شهر کرمانشاه برای جراحی اوریوهیسترکتومی طراحی شده است. مجموع 25 رحم خارج شده به روش جراحی انتخابی، از سگهای ماده بین سنین 2 تا 12 سال، ابتدا مورد بررسی بالینی و هیستوپاتولوژی از جهت وجود هیدرومتر، موکومتر، پایومتر و هیپرپلازی کیستی اندومترقرار گرفته و سپس مارکرهای BCl-2و P53 با تکنیک ایمونوهیستوشیمی در بافت رحم لوکالیزه و ردیابی میشوند. از حیوانات انتخاب شده قبل از عمل جراحی نمونه خون گرفته شده و میزان هورمونهای استرادیول ، پروژسترون و فاکتورهای خونی حیوان ارزیابی میشوند.

مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های پاتولوژیک همچنین با مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های سالم از لحاظ بالینی، هیستولوژی بافت رحم، ایمونوهیستوشیمی مارکرهای مذکور و پارامترهای خونی 5 قلاده سگ که مورد اواریوهیسترکتومی انتخابی قرار می‌گیرند مقایسه خواهند شد.

  

در سال های اخیر، استفاده از بسته بندی هوشمند بر پایه فیلم های خوراکی یا زیست تخریب پذیر مورد توجه بسیاری از محققین قرار گرفته است. در این نوع بسته بندی با تغییر رنگ فیلم می تواند فساد وتازگی محصولات مختلف را مشخص نمود. بازهای فرار کل که از مواد غذایی پروتئینی در حین فساد تولید می شوند می توانند با مولکول های آب موجود در فیلم واکنش دهند، و به تبع آن موجب افزایش pH و تغییر رنگ شاخص های موجود در پلیمر شوند. در این تحقیق تعیین ویژگی های شیمیایی، ساختاری و موفولوژی آئروژل هوشمند بر پایه صمغ عربی کربوکسی متیل سلولز حاوی کربن دات آنتوسیانین های مشتق از پوست نخود سیاه و کاربرد آن در کنترل تازگی فیله مرغ بررسی خواهد گردید.

  ناندرولون یکی از متداولترین استروئیدهای آندروژن آنابولیک است که مورد سوء مصرف قرار میگیرد. مطالعات انجام شده حاکی از ارتباط بین ناندرولون و یادگیری و حافظه میباشد. اثرات ناندرولون بر یادگیری

و حافظه و مکانیسم سلولی آن پیچیده است و نتایج به دست آمده متناقض میباشند. ناندرولون میتواند از مسیر های مختلفی بر یادگیری و حافظه اثر بگذارد؛ از جمله مکانیسمهای ژنومیک و غیر ژنومیک. عملکرد غیر ژنومیک استروئیدی شامل القاء سریع آبشار انتقال سیگنال پیامرسان دوم میشود. این فرآیند میتواند باعث افزایش کلسیم داخل سلولی و فعالسازی پروتئین کیناز ها و فسفاتاز ها شود. کلسینورین یک عنصر سیگنالینگ داخل سلولی است که بهعنوان تعدیلکننده عملکرد یادگیری و حافظه عمل میکند و فعال شدن آن وابسته به غلظت کلسیم میباشد. از طرفی گزارش شده است که استروئیدها فعالیت کلسینورین را تعدیل میکنند. بنابراین هدف از مطالعه حاضر تعیین مکانیسم اثر ناندرولون بر حافظه فضایی و حافظه احترازی غیرفعال و بررسی نقش کلسینورین در اثرات ایجاد شده میباشد. در این مطالعه، 40 سر موش صحرایی نر بالغ به 4 گروه شامل: گروه ح?ل، گروه ناندرولون ) mg/kg5(، گروه ناندرولون ) mg/kg15( و گروه ناندرولون ) mg/kg20( تقسیم میشوند. پس از 4 هفته تزریق ناندرولون، یادگیری و حافظه با استفاده از ماز آبی موریس )MWM( و دستگاه شاتل باکس )Shuttle Box( ارزیابی میشود. در پایان تستهای رفتاری؛ هیپوکامپ حیوانات جهت بررسی میزان بیان پروتئین و فعالیت کلسینورین در سطح Dorsal و Ventral هیپوکامپ خارج میشود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار    صورت خواهد گرفت.

  زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه ها ایجاد می شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود. روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه های مبتلا به FIP انجام شد که به صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه های سرم خونی گربه ها به صورت هفتگی جمع آوری و تغییرات پروتئینی آنها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های حاصل از این آزمایشات با روش های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین های مرتبط با التهاب به طور خاص بررسی شد. نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل توجه غلظت پروتئین های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین ها، و بهبود شاخص های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین های سرم به عنوان شاخصی موثر برای پیشبینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص ها میتوانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند. نتیجه گیری:رمدسیویر می تواند به عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه های مبتلا به پریتونیت عفونی به کار گرفته شود. یافته های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه میتواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی مدت دارو و بهینه سازی زمان قطع درمان کمک کند. کلیدواژه ها: پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه‌ها ایجاد می‌شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین‌های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می‌شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری‌های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود.

روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه‌های مبتلا به FIP انجام شد که به‌صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه‌های سرم خونی گربه‌ها به‌صورت هفتگی جمع‌آوری و تغییرات پروتئینی آن‌ها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌های حاصل از این آزمایشات با روش‌های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین‌های مرتبط با التهاب به‌طور خاص بررسی شد.

نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل‌توجه غلظت پروتئین‌های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین‌ها، و بهبود شاخص‌های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان‌دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه‌های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین‌های سرم به‌عنوان شاخصی موثر برای پیش‌بینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص‌ها می‌توانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند.

نتیجه‌گیری:رمدسیویر می‌تواند به‌عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه‌های مبتلا به پریتونیت عفونی به‌کار گرفته شود. یافته‌های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه می‌تواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی‌مدت دارو و بهینه‌سازی زمان قطع درمان کمک کند.

کلیدواژه‌ها:
پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

  

زمینه و هدف: با توجه به چشم‎انداز افزایش مصرف گوشت طیور طی دهه‎های آینده و پیشرفت در فرایند‎های اصلاح ژنتیکی و فناوری تغذیه جوجه‎های گوشتی که منجر به کوتاه شدن طول دوره رشد جوجه‎ها شده است و همچنین به علت محدود بودن منابع کشاورزی برای تامین خوراک جوجه‎ها، اهمیت مرحله جوجه‎ریزی دوچندان شده است. تزریق داخل تخم مرغ یک فناوری نوین است که به‎طور بالقوه می‎تواند کیفیت جوجه‎ریزی و رشد متعاقب جوجه‎های گوشتی را بهبود ببخشد. آآنترتینوئیک اسید، متابولیت فعال ویتامین A، نقش‌های حیاتی در رشد جنینی، تمایز سلولی و تکامل بافت‌ها ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تزریق رتینوئیک اسید بر میزان جوجه درآوری، بیان ژن­های مرتبط با رشد، وضعیت آنزیم­های کبدی و رشد اولیه اندام­های داخلی پس از جوجه درآوری انجام شد.

روش کار: در این تحقیق، 250 عدد تخم مرغ نطفه دار در 5 گروه تقسیم شدند: گروه تزریق رتینوئیک اسید، گروه تزریق   ، گروه تزریق DMSO، گروه ضدعفونی شده با اتانول و گروه کنترل. تزریق در روز 14 انکوباسیون انجام شد و جوجه ها در روز اول هچ برای انجام آزمایشات کشتار شدند و نمونه‎های لازم برای انجام آزمایشات اخذ گردید.

نتایج: نتایج نشان داد که تزریق رتینوئیک اسید تاثیر معنی‌داری بر وزن یا میزان هچ جوجه‌ها نداشته است. در بررسی عملکرد کبد، تغییرات معنی‌داری در سطح آنزیم‌های کبدی مانند GGT، LDH و GOT مشاهده نشد. در تحلیل بیان ژن، افزایش معنی‌داری در بیان ژن GHR در بافت کبد گروه دریافت‌کننده رتینوئیک اسید مشاهده شد. با این حال، هیچ تغییر معنی‌داری در بیان ژن GHR در روده و ژن IGF-1 در بافت‌های کبد و روده مشاهده نشد. نتایج هیستومورفومتریک بافت‌های دئودنوم و کولون نشان داد که تغییرات جزئی در طول پرزها و عمق کریپت‌ها وجود داشت، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند و همچنین تغییری در ساختار طبیعی بافت کبد مشاهده نشد.

نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این تحقیق نشان داد که در روز اول هچ، میزان بیان ژن GHR در بافت کبد افزایش یافت که می‌تواند در ادامه زندگی منجر به افزایش رشد و بهبود عملکرد رشد در جوجه‌ها شود. همچنین، رتینوئیک اسید در غلظت مورد استفاده تاثیرات معنی‌داری بر وزن و میزان جوجه درآوری، عملکرد کبد، بیان ژن‌ IGF-1 و یافته‎های هیستومورفومتریک مورد مطالعه نداشته است.

کلیدواژه‎ها: تزریق داخل تخم مرغی، رتینوئیک اسید، جوجه درآوری، رشد، بیان ژن، جوجه گوشتی.

سیکلوسپورین یکی از پرکاربردترین داروها­ی سرکوب­گر ایمنی است که باکاهش فعالیت لنفوسیت­های T به پذیرفته شدن عضودریافتی توسط بدن در جراحی پیوند اعضا کمک می­کند. علیرغم مزایای متعدد سیکلوسپورین، این دارو موجب سمیت در ارگان­های مختلف از جمله کلیه می­شود. آلفاپینن یک مونوترپن حلقوی با اثرات آنتی­اکسیدانی قوی می­باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات محافظتی احتمالی آلفاپینن بر سمیت کلیوی القاشده با سیکلوسپورین بود. 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به 5 گروه   مساوی (7=n) تقسیم شده و به مدت 21 روز متوالی تحت درمان خوراکی بدین­صورت قرار گرفتند: کنترل منفی(سرم فیزیولوژی) ،کنترل مثبت (سرم فیزیولوژی)، کنترل مقایسه­ای (ویتامین سی: 100 میلی­گرم بر کیلوگرم) و دو گروه آزمایشی (آلفا پینن با دوزهای 50 و 100 میلی­گرم بر کیلوگرم). ضمنا در تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی، سیکلوسپورین به­صورت درون­صفاقی (25 میلی­گرم بر کیلوگرم) و در طول 21 روز، تجویز گردید. پس از اتمام مدت درمان، در روز 22م از قلب حیوانات تحت بیهوشی خونگیری شد و سپس با عمیق کردن بیهوشی، حیوانات مورد آسان­کشی قرار گرفته و کلیه­­های آن­ها جهت بررسی هیستوپاتولوژی و ایمونوهیستوشیمی و نیز ارزیابی شاخص­های استرس اکسیداتیو برداشته­شد. نتایج نشان داد که درمان با آلفاپینن موجب کاهش سرمی اوره و کراتینین و نیز بهبود ضایعات هیستوپاتولوژیک ناشی از سیکلوسپورین شد. همچنین یافته­ها حاکی از آن بود که آلفاپینن با کاهش پروتئین p53 و افزایش میزان Bcl2 منجربه تخفیف فرآیند آپوپتوز شده، و نیز با کاهش میزان مالون­دی­آلدئید و افزایش سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در بافت کلیه به طور معنی­دار استرس اکسیداتیو ناشی از سیکلوسپورین را مهارکرد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با آلفاپینن به­صورت قابل مقایسه­ای با ویتامین سی اثر محافظتی معنی­داری در برابر سمیت کلیوی ناشی از سیکلوسپورین داشت که این اثر می­تواند به­دلیل خواص آنتی­اکسیدانی و آنتی­آپوپتوتیک باشد.

  

  

نتایج: بر اساس یافته­های مطالعه حاضر اسکولین (mg/kg 20 و 40) دارای خاصیت ضد دردی وابسته به دوز در درد القا شده توسط آزمون رایتینگ می­باشد (05/0>P). هم­چنین در گروه­های پیش­درمانی شده با نالوکسان، آتروپین، فلومازنیل و یوهیمبین اثرات ضد دردی اسکولین به صورت معنی­داری کاهش یافت (05/0>P).

نتیجه­گیری: اسکولین دارای اثرات ضد دردی می­باشد که احتمالاً از مسیرهای اوپیوئیدرژیک، کولینرژیک، گاباارژیک و آدرنرژیک واسطه­گری می­شود.

  

چکیده

زمینه و هدف: سرطان یکی از چهار بیماری تهدید‌کننده حیات در انسان است. یکی از روش های رایج درمان انواع سرطان، شیمی‌درمانی می‌باشد. سیس‌پلاتین یکی از داروهای پرکاربرد مورد استفاده در شیمی‌درمانی با مکانیسم‌های اثر متنوع است. یکی از مکانیسم‌های اثر رایج سیس‌پلاتین ، القاء استرس اکسیداتیو، آسیب سلولی و به دنبال آن، شروع فرآیند آپوپتوز در سلول‌های تحت تاثیر این دارو می‌باشد. از آنجا که سیس‌پلاتین تقریبا به صورت غیر انتخابی عمل می‌کند؛ علاوه بر سلول های سرطانی، بر دیگر سلول‌های طبیعی بدن نیز دارای اثرات سوء می‌باشد. سیرینجیک‌اسید یک ترکیب فنولی با خواص درمانی مختلف مثل خاصیت آنتی‌اکسیدانی است. با توجه به این که مطالعات گذشته اثر محافظتی سیرینجیک‌اسید بر استرس اکسیداتیو ناشی از تجویز سیس‌پلاتین را در بافت‌های مختلف نظیر کبد، کلیه و تخمدان به اثبات رسانده‌اند؛ مطالعات اخیر با هدف بررسی اثرات محافظتی سیرینجیک اسید بر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین در موش صحرایی، انجام شد.

روش کار:   35 سر موش صحرایی نر بالغ (300-270 گرم) نژاد ویستار به 5 گروه 7 تایی تقسیم شدند. 1- گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی، 2-گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی و سیس‌پلاتین، 3- گروه دریافت‌کننده ویتامین ث با دوز 150 mg/kg و سیس‌پلاتین، 4-گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز   50 mg/kgو سیس‌پلاتین، 5- گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز 100 mg/kgو سیس‌پلاتین. مدت زمان مطالعه 14 روز بوده و حیوانات سیرینجیک اسید و ویتامین ث را به صورت خوراکی و روزانه و همچنین سیس‌پلاتین را با دوز   7 mg/kgدر روز هشت مطالعه به صورت تزریق داخل صفاقی و تک دوز دریافت کردند. در پایان دوره درمانی، حیوانات پس از وزن‌کشی، آسان‌کشی شدند. پس از اخذ نمونه خون و برداشت بیضه، اندازه و وزن بیضه‌ها ثبت شد. سطوح MDA،SOD   و TAC در بافت بیضه، غلظت تستسترون خون و مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه با رنگ‌آمیزی H&E انجام گرفت. داده‌ها با آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.

یافته ها: نتایج نشان داد که سطوح بافتی SOD و TAC در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل منفی بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در این پارامتر ها در گروه های ویتامین ث و سیرنجیک‌اسید با دوز های   50, 100 mg/kg نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده گردید (P<0.05). در گروه سیس‌پلاتین افزایش معنی‌داری در میزان MDA نسبت به گروه کنترل منفی وجود داشت (P<0.05). مقدار این فاکتور در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز های 50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین کاهش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). همچنین سطح سرمی تستسترون در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی کمتر بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در مقدار این هورمون در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین ثبت گردید (P<0.05). با تجویز سیس‌پلاتین وزن و اندازه بیضه به‌طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی، کاهش یافت (P<0.05). در حالی که تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50, 100 mg/kg توانست به طور معنی‌داری این متغیر‌ها را نسبت به گروه سیس‌پلاتین، افزایش دهد (P<0.05). علاوه بر این، براساس بررسی مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه‌های مختلف، تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم توانست میزان سلامت لوله‌های سمینیفر و تراکم سلول های لیدیگ را نسبت به گروه سیس‌پلاتین بهبود بخشد ولی میزان بهبود پارامترهای هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه دریافت کننده سیرینجیک اسید با دوز   100 mg/kgبیش از دیگر گروه ها نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده شد.

نتیجه‌گیری: سیرینجیک اسید احتمالا دارای اثرات محافظتی در برابر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین است.

کلید‌‌واژه: سیرینجیک اسید، سیس‌پلاتین، بیضه، موش صحرایی، آنتی اکسیدان، شیمی درمانی

  استفاده وسیع از داروهای شیمیدرمانی در درمان انواع سرطانها منجر به ایجاد سمیت در ارگانهای مختلف از جمله کلیه میشود. دوکسوروبیسین از جمله این داروهاست که سمیت کلیوی آن به اثبات رسیدهاست. از آنجایی که سیرینجیک اسید، یک آنتیاکسیدان معروف و از دسته فنولیکاسیدها میباشد، در این مطالعه بر آن شدیم تا اثرات محافظتی احتمالی سیرینجیک اسید بر سمیت کلیوی ناشی از دوکسوروبیسین را مورد بررسی قرار دهیم. در این مطالعه از 35 سر موش صحرایی ویستار نر استفاده خواهد شد. حیوانات به صورت تصادفی به 5 گروه تقسیم شده و به مدت 14 روز بهصورت ذیل تحت تیمار بهروش خوراکی قرار میگیرند: کنترل منفی )سرم فیزیولوژی(، کنترل مثبت )سرم فیزیولوژِی(، کنترل مقایسهای )ویتامین C )و تیمار 1 و 2 )سیرینجیک اسید با دوزهای 50 و 100 میلیگرم بر کیلوگرم(. ضمنا تمامی گروهها بهجز کنترل منفی در روز 11م دوکسوروبیسین درونصفاقی دریافت خواهند کرد. پس از اتمام دوره درمان، حیوانات به مدت 24 ساعت پرهیز غذایی دادهشده و روز 15م آسانکشی شده و از کلیهآنها جهت آزمونهای هیستوپاتولوژی، ایمونوهیستوشیمی )سنجش شاخصهای مربوط به آپوپتوز شامل -3Caspase و 2BCl )و بیوشیمیایی )سنجش شاخصهای استرس اکسیداتیو شامل مالون دی آلدهید، سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام( نمونهگیری خواهد شد.

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) به عنوان یک سلول بنیادی بالغ قابلیت خودنوسازی ، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارا هستند. به همین دلیل فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آن موضوع اصلی تحقیقات اخیر در علم بیولوژی و پزشکی بوده است. انجماد سلول ها، روشی انتخابی جهت حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی است. اما انجماد موجب القای آسیب اکسیداتیو به سلول ها می شود.کوئرستین یک فلاونوئید گیاهی و آنتی اکسیدانتی است که از تولید رادیکال های آزاد و آسیب به DNA جلوگیری می کنند. با توجه به ضرورت بهبود محبط انجماد ، جهت حفظ دخایر سلول های اسپرماتوگونی، هدف ما، بررسی تاثیر کوئرستین بر روی زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد. در این آزمایش 10 گرم از بافت بیضه جمع آوری شده در محیط کشت DMEM به قطعات کوچک تقسیم خواهند شد، پس از مراحل هضم آنزیمی و سانترفیوژ، سوسپانسیون سلولی از فیلتر نایلونی عبور داده می شوند. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه می شوند و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی می شوند. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به همراه کوئرستین ( 5 ، 25 و 50 میکرومولار) استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده می شوند. پس از ذوب سلول ها درصد حیات در گروه های آزمایشی ارزیابی می شوند.

  

  

داروی شیمی درمانی دوکسوروبیسین (DOXO) می‌تواند آسیب استخوانی قابل توجهی را به بیماران سرطانی وارد کند. در حالی که مکانیسم‌های مسئول پوکی استخوان ناشی از DOXO به طور کامل مشخص نشده است، شواهد نشان می‌دهد که DOXO ممکن است از تمایز استخوان‌زایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان (BMSCs) از طریق مسیر سیگنالینگ   MP2 جلوگیری کند.نانوذرات اکسید روی در تقویت استخوان سازی، معدنی سازی و تکثیر سلول های استئوبلاستیک موثر بوده اند. اخیراً، نانوذرات اکسید روی سنتز شده با روش سبز (ZnO   ) به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری، پتانسیل بسیار زیادی را برای کاربردهای مختلف زیست پزشکی نشان می دهند. مطالعه حاضر به بررسی اثرات تجویز همزمان DOXO و نانوذرات اکسید روی سنتز شده با روش سبز از عصاره هیدروالکلی برگ گیاه ارغوان (Cercis siliquastrum) بر تمایز استخوان‌زایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی می‌پردازد.

در این مطالعه، ابتدا نانوذرات اکسید روی از عصاره هیدروالکلی گیاه سنتز شدند و از نظر کیفی و کمی بررسی شدند. سپس، تاثیر این نانوذرات بر تمایز استخوان‌زایی BMSCها در محیط‌های کشت حاوی DOXO و نانوذرات اکسید روی مورد بررسی قرار گرفت.

برای این منظور، BMSCها به مدت 14 روز در محیط‌های کشت حاوی 10 میکروگرم بر میلی‌لیتر از   ZnO    و 10 نانومول DOXO کشت داده شدند. تاثیر ZnO    بر عملکرد استئوبلاست و تشکیل استخوان توسط سنجش فعالیت آنزیم ALP و سنجش رسوب کلسیم مورد ارزیابی قرار گرفت. رونویسی ژن‌های دخیل در تمایز استخوانی سلول‌های بنیادی مزانشیمی، مانند ژن‌های   Col1Aو ALP ، Runx2 ،BMP2 با استفاده از qRT-PCR مورد بررسی قرار گرفت.

همچنین از روش داکینگ مولکولی برای بررسی توانایی ZnO    در اتصال به   MPRs، یک شبیه‌سازی اتصال مولکولی با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی انجام شد. نرم افزار AutoDock 4.2.6 برای بررسی برهم کنش اتصال بین ZnO    و جایگاه های   فعال گیرنده های BMPها استفاده شد.

نتایج این مطالعه نشان داد که در گروه‌های BMSCs تیمار شده با نانوذرات اکسید روی، بیان ژن‌های BMP-2، RUNX2، ALP و COL1A به طور قابل توجهی افزایش یافت. همچنین، رسوب کلسیم نیز در این گروه‌ها افزایش یافت.

شبیه‌سازی اتصال مولکولی نشان داد، کمترین انرژی پیوند ?G) پیوند = 3.14 -   و 2.32 - کیلوکالری بر مول) به ترتیب نشان دهنده تمایل نانو ذرات اکسید روی به اتصال به جایگاه‌های فعال گیرنده نوع BMPRII و گیرنده نوع   MPRIa   می باشد.

نتایج این مطالعه می‌تواند یکی از مکانیسم‌های اصلی اثرات ترکیبی دوکسوروبیسین   و نانوذرات اکسید روی در القای تمایز استخوانی را در قالب یک مطالعه برون‌تنی و محاسباتی تبیین کند. این یافته‌ها می‌تواند به توسعه استراتژی‌های جدید برای پیشگیری از پوکی استخوان ناشی از شیمی درمانی کمک کند.

واژه های کلیدی:

دوکسوروبیسین، سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان، نانوذرات اکسید روی، گیاه ارغوان (Cercis siliquastrum)، داکینگ مولکولی، مسیر سیگنالینگ   MP2

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

رفتارهای مرتبط با ترس و انواع مختلف محرکهای ترس آور در سگهای خانگی شهر تهران. یک مطالعه پرسشنامه ای و تجربی

  بررسی سمیت حاد و تحت مزمن عصاره ی هیدرو الکلی اندام هوایی گیاه غازیاقی (falcaria vulgaris) درموش صحرایی نژاد ویستار: رویکرد توکسیکوپاتولوژیک