زخم به هرگونه آسیب و یا اختلال در ساختار طبیعی پوست گفته می شود که می تواند باعث از بین رفتن اتصال و یکپارچگی بافت بدن شود. به دلیل اهمیت پوست به عنوان یک ارگان حیاتی و نقشی که در جلوگیری از ورود عوامل خارجی و عفونت زا به داخل بدن دارد ، مدیریت و درمان زخم، یک موضوع جدی و مهم در پزشکی نوین است. یکی از رهیافتها در زمینهی مدیریت زخم استفاده از سلولهای بنیادی میباشد. سلولهای بنیادی هم به صورت موضعی و هم به صورت سیستمیک برای درمان زخمهای جلدی مورد استفاده قرار میگیرند. سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق شده از مغز استخوان با داشتن پتانسیل تکثیر و تمایز به عنوان یک کاندید مهم در مطالعات مربوط به مدیریت زخم، بررسی شدهاند. گیاه تشنه داری یکی از گیاهان بومی غرب کشور است که از گذشته توسط مردم محلی برای درمان زخمهای پوستی استفاده شده است این گیاه دارای خواص آنتی اکسیدانی ، ضد میکروبی و تعدیل کنندگی سیستم ایمنی است. در این مطالعه به بررسی اثر تجویز همزمان سلولهای بنیادی مزانشیمی و عصاره گیاه تشنه دارای در ترمیم زخم تجربی پوست در موش آزمایشگاهی بزرگ پرداخته میشود و کیفیت ترمیم زخمها در سطح ماکروسکوپی و میکروسکوپی ارزیابی خواهدشد.

  

را در پالپ دندان و اودنتوبلاست‌ها نشان دادند، در حالی که   بیان پروتئین S100 فقط در سلول‌های مزانشیمی پالپ دندان پیشین همستر مشاهده شد.

نتیجه گیری:   این نتایج نشان می‌دهد همسترها ممکن است علیرغم تنوع‌های غذایی، خصوصیات ترمیمی بهتری در دندان خود داشته باشند. این نتایج به درک عمیق تر سازگاری های تکاملی در دندان جوندگان کمک می‌کند و اطلاعات و روش‌های بهبود یافته‌ای را برای مطالعات ترجمه‌ای دندانپزشکی و انتخاب مدل حیوانی مناسب‌تر در تحقیقات دندانپزشکی پیشنهاد می‌کند.

کلمات کلیدی: دندان،   بافت شناسی،   همستر،   خوکچه هندی،   مورفومتری،   مورفولوژی.

  

  

چکیده

این مطالعه به بررسی ویژگی‌های مورفولوژیکی، مورفومتریک و هیستومورفومتریک دیسک‌های بین مهره‌ای   سینه‌ای و کمری در خوکچه هندی می‌پردازد. هدف اصلی این تحقیق، ارائه داده‌های پایه برای مطالعات مقایسه‌ای در زمینه دامپزشکی و پزشکی، به ویژه در ارتباط با بیماری‌های کمری شایع است. در این مطالعه، 5 خوکچه هندی مورد بررسی قرار گرفتند و ویژگی‌های مورفولوژیک و مورفومتریک دیسک های بین مهره ای سینه ای و کمری با استفاده از تصاویر میکرو‌سی‌تی و تشریح ماکروسکوپیک اندازه‌گیری شدند و با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفتند.

نتایج نشان داد که 13 دیسک سینه‌ای و 6 دیسک کمری در خوکچه هندی شناسایی قرار دارد. دیسک‌های سینه‌ای از شکل گرد در ناحیه T1-T3 به ساختارهای مثلثی و قلبی شکل در ناحیه T4-T13 تغییر می‌کنند، در حالی که دیسک‌های کمری شکل قلبی ثابت‌تری دارند. نتایج مورفومتریک تفاوت‌های آماری معناداری را نشان داد به‌گونه‌ای که دیسک‌های کمری در پهنای جانبی، پشتی-شکمی و مساحت دیسک، حلقه فیبروزی و هسته‌ پالپی بطور معناداری بزرگ‌تر از دیسک‌های سینه‌ای بودند. به ویژه، افزایش قابل توجهی در پهنای جانبی و مساحت دیسک مهره های L5 و L6 کمری مشاهده شد. دیسک‌های بین‌مهره‌ای سینه ای تغییرات نوسانی در برخی پارامترها مانند ارتفاع پشتی و شکمی نشان دادند. از نظر بافت‌شناسی، هر دو نوع دیسک دارای هسته پالپی، حلقه فیبروزی و صفحات انتهایی سازمان‌یافته بودند. صفحه انتهایی از غضروف هیالین، فیبروغضروف، غضروف کلسیفیه و مراکز استخوان‌سازی ثانویه با کانال‌های عروقی بزرگ و ترابکول‌های استخوانی تشکیل شده بود.

نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که اگرچه دیسک‌های بین مهره‌ای سینه‌ای و کمری در خوکچه هندی از نظر بافت‌شناسی ویژگی‌های کلیدی را حفظ کرده‌اند، اما ویژگی‌های مورفولوژیکی و مورفومتریک متمایز آن‌ها نشان دهنده انطباق با نیازهای بیومکانیکی است. با این حال، به دلیل وجود تفاوت‌های اساسی بین انسان و خوکچه هندی، استفاده از این گونه به عنوان مدل تحقیقاتی برای دیسک‌های بین مهره‌ای انسان باید با احتیاط صورت گیرد.

کلمات کلیدی: خوکچه هندی، دیسک بین‌مهره‌ای،

ستون فقرات، جوندگان، میکرو‌سی‌تی  

  زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه ها ایجاد می شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود. روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه های مبتلا به FIP انجام شد که به صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه های سرم خونی گربه ها به صورت هفتگی جمع آوری و تغییرات پروتئینی آنها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های حاصل از این آزمایشات با روش های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین های مرتبط با التهاب به طور خاص بررسی شد. نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل توجه غلظت پروتئین های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین ها، و بهبود شاخص های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین های سرم به عنوان شاخصی موثر برای پیشبینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص ها میتوانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند. نتیجه گیری:رمدسیویر می تواند به عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه های مبتلا به پریتونیت عفونی به کار گرفته شود. یافته های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه میتواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی مدت دارو و بهینه سازی زمان قطع درمان کمک کند. کلیدواژه ها: پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه‌ها ایجاد می‌شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین‌های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می‌شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری‌های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود.

روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه‌های مبتلا به FIP انجام شد که به‌صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه‌های سرم خونی گربه‌ها به‌صورت هفتگی جمع‌آوری و تغییرات پروتئینی آن‌ها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌های حاصل از این آزمایشات با روش‌های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین‌های مرتبط با التهاب به‌طور خاص بررسی شد.

نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل‌توجه غلظت پروتئین‌های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین‌ها، و بهبود شاخص‌های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان‌دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه‌های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین‌های سرم به‌عنوان شاخصی موثر برای پیش‌بینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص‌ها می‌توانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند.

نتیجه‌گیری:رمدسیویر می‌تواند به‌عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه‌های مبتلا به پریتونیت عفونی به‌کار گرفته شود. یافته‌های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه می‌تواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی‌مدت دارو و بهینه‌سازی زمان قطع درمان کمک کند.

کلیدواژه‌ها:
پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

عارضه دررفتگی استخوان کشکک یکی از دلایل اصلی لنگش در سگ بوده و از رایج‌ترین عواملی است که حیوانات خانگی را راهی اتاق عمل می‌کند. در این عارضه، استخوان کشکک از وضعیت طبیعی خود خارج شده و حرکت حیوان، با مشکل مواجه می‌شود‌. هرچند این عارضه در گربه‌ها هم رخ می‌دهد اما بیشتر گزارشات در سگ‌ها و بهخصوص در سگ‌های نژاد کوچک و عروسکی دیده می‌شود. دررفتگی استخوان کشکک در صورتی که رو به وخامت برود، جلوی فعالیت طبیعی سگ‌ها را می‌گیرد و برای آن‌ها و صاحبانشان معضل بزرگی ایجاد می‌کند. آمار فراوانی آن توسط محققان مختلف مورد توجه و بررسی قرار گرفته است. اما به رغم روند رو به رشد نگهداری سگ‌ها طی چند سال اخیر، اطلاعاتی در خصوص بررسی این عارضه در شهر کرمانشاه، طی جستجو در منابع علمی در دسترس، یافت نشده است. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی فراوانی و توزیع عارضه در رفتگی استخوان کشکک در سگ‌های ارجاعی به درمانگاههای شهر کرمانشاه میباشد. بدین منظور با مراجعه به درمانگاههای مختلف در سطح شهر کرمانشاه، پرونده‌های معاینات فیزیکی و رادیولوژیکی سگهای مبتلا به دررفتگی استخوان کشکک، از سال 1398 تا کنون بررسی شدند و سوابقی مانند: سن، جنس، نژاد، وزن بدن و درجه در رفتگی یادداشت شد و پس از دسته‌بندی، داده‌ها مورد ارزیابی و تحلیل‌های آماری قرار گرفتند. براساس نتایج ما مشخص گردید که دررفتگی استخوان کشکک در نژاد شیتزو 67/33% و پامرانین 53/26% بیشترین فراوانی را دارد (5P < 0/0)، سگ‌های ماده (48/%74) بیشتر از سگ‌های نر (51/%25) (5P > 0/0) تحت تاثیر قرار می‌گیرند، وضعیت اندام درگیر نیز مشخص کرد که پای چپ (81/40%) بیشتر از پای راست (65/32%) درگیر می‌شود (5P > 0/0)، همچنین مشخص شد که بیشتر سگ‌هایی که وزن و سنی به ترتیب بین 7-3 کیلوگرم (69/84%) و 7-3 سال (59/79%) داشتند درگیر این عارضه شدند (5P < 0/0). در ادامه مشخص گردید که شایعترین درجه دررفتگی درجه 2 (67/33%) بوده است و این عارضه در سگ‌های عقیم شده (42/71%) بیشتر از سگ‌های عقیم نشده (58/28%) مشاهده شده است (5P < 0/0). با توجه به اهمیت رخداد این عارضه در وقوع لنگش در سگ‌ها و نبود اطلاعات کافی در زمینه فراوانی این عارضه، توجه به عوامل موثر بر رخداد آن در کنترل و پیشگیری از عارضه و لنگش اهمیت بالایی دارد. کلمات کلیدی: دررفتگی استخوان کشکک، سگ، وزن بدن، سن، درجه دررفتگی، جنسیت  

چکیده

کلستاز یکی از بیماری های شایع متابولیک است. کلستاز ناشی از نقص عملکرد سلول کبدی و انسداد در مجاری صفراوی است. تجمع اسیدهای صفراوی باعث افزایش در تولید رادیکال‌های آزاد اکسیژن در سلول های کبد و میتوکندری سلول‌ها می‌شود. در نهایت، آسیب کبدی ناشی از کلستاز باعث تخریب ساختار بنیانی واحد عملکردی کبد شده و عملکرد کبد را مختل می کند. اسکولین یک مشتق کومارینی است که دارای اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است که می‌تواند در درمان ضایعات کبدی ناشی از کلستاز مفید باشد. جهت ارزیابی اثر اسکولین بر درمان ضایعات کبد، فیبروز کبدی مدل BDL (Bile duct ligation) در 30 سر موش صحرایی ایجاد شد. 10 سر موش صحرایی نیز به عنوان گروه نرمال مورد استفاده قرار گرفتند. حیوانات کلستاتیک به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد؛ گروه کنترل کلستاز (بدون درمان)، گروه کلستاز درمان با اسکولین 20 میلی‌گرم/کیلوگرم و گروه کلستاز درمان با اسکولین 40 میلی‌گرم/کیلوگرم. موش‌های گروه درمان، یک هفته پس از القا کولستاز تجربی، به مدت 2 هفته تحت درمان با اسکولین (گاواژ بصورت روزانه) قرار گرفتند. پس ار پایان آزمایش و اخذ خون، حیوانات آسان‌کشی شده و نمونه‌های بافت کبد برای مطالعات هیستوپاتولوژی، مولکولی (بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)   و Tumor necrosis factor alpha (TNF-?)) و بیوشیمیایی (اندازه‌گیری هیدروکسی پرولین، پروتئین کربونیله، لیزیل اکسیداز بافتی، ظرفیت تام آنتی کسیدانی، مالون دی آلدئید، سوپراکسید دیسموتاز، میلوپراکسیداز   و گلوتاتیون پراکسیداز) استفاده گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که اسکولین می‌تواند سطح آنزیم‌های کبدی را در موش های مبتلا به کلستاز کنترل و مقادیر این آنزیم ها را نسبت به گروه کنترل BDL کاهش دهد. همچنین اسکولین سطح آلبومین و پروتئین تام را در گروه‌های درمانی نسبت به گروه کنترل BDL افزایش داد و باعث کاهش مقدار بیلی‌روبین تام شد. درمان با اسکولین تاثیر قابل توجهی بر کاهش استرس اکسیداتیو داشت، و باعث کاهش غلظت‌ مالون‌دی‌آلدئید و پروتئین کربونیله در گروه‌های درمانی شد. همچنین اسکولین باعث کاهش مقدار هیدروکسی پرولین و گلیکوزآمینوگلیکان‌ها و کاهش بیان ژن‌های IL-1?، TGF-?1 و   TNF-?در بافت کبد موش‌های گروه درمان گردید. در مطالعات هیستوپاتولوژیک نیز اسکولین توانست ساختار بافت کبد را به طور قابل‌ملاحظه‌ایی بهبود دهد و باعث کاهش هیپرپلازی مجرای صفراوی، نکروز پارانشیم کبد و التهاب شود. بنابر این اسکولین دارای این پتانسیل است که به عنوان یک درمان دارویی جهت بهبود کلستاز مورد توجه قرار گیرد و در تحقیقات مشابه، جنبه‌های اثربخشی آن با جزییات یسشتری مورد بررسی قرار گیرد.

کلمات کلیدی: کلستاز، انسداد مجاری صفراوی، فیبروز کبدی، اسکولین

  

مرغ مینا یکی از پرندگانی است که به عنوان پرنده خانگی و زینتی نگهداری می‌شود‌. با توجه به شرایط نگهداری و سیستم گوارشی –کبدی خود پرنده، بیماری کبد چرب و ذخیره آهن از شایع ترین بیماری ها در این گونه از پرندگان است که بیشترین علت ارجاع پرنده به کلینیک می‌باشد. هدف مطالعه حاضر مقایسه نشانگرهای کلینیکال پاتولوژی و رادیولوژی با تاکید بر نشانه های عارضه لیپیدوز کبدی و بیماری ذخیره آهن در مرغان مینا‌ (Acridotheres tristis) ارجاعی به کلینیک‌های دامپزشکی کرمانشاه می‌باشد. در این مطالعه از 30 مرغ مینای ارجاعی به کلینیک های کرمانشاه، پس از گرفتن تاریخچه و معاینه، با اخذ رضایت کتبی از صاحب پرنده، خون‌گیری از ورید بال(Brachial vein)صورت خواهد گرفت، سرم خون پس از جداسازی برای بررسی و ارزیابی پارامترهای بیوشیمیایی همچون سنجش میزان پروتئین کل، آلبومین،تریگلیسیرید، آهن و آنزیم های کبدی در فریزر با دمای منفی 20 درجه سلسیوس نگهداری خواهد شد. همچنین برای ارزیابی پراکسیداسیون چربی در سرم، میزان مالون‌دی‌آلدهید سنجیده خواهد شد. از تمام پرنده‌ها عکس رادیولوژی با حالت گماری در دو وضعیت شکمی پشتی و جانبی تهیه شده و مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. در صورت امکان آزمایش تکمیلی بیوپسی کبدی انجام و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین، اسید پریودیک شیفت و ماسون تری کروم انجام خواهد شد. داده های به دست آمده از نتایج آزمایش ها بصورت میانگین و انحراف استاندارد بوده و با استفاده از آزمون t مورد ارزیابی قرار گرفته و همچنین برای بررسی ارتباط نتایج از ضریب همبستگی پیرسون استفاده خواهد شد. 

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی، سلول های بنیادی زایایی هستند که به عنوان پایه و اساس اسپرماتوژنز برای حفظ باروری عمل می­کنند. با این حال مهم است که بتوان این سلول­ها را برای مدت طولانی حفظ کرد و از میزان آسیب­های احتمالی طی فرآیند انجماد جلوگیری نمود. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی محیط حاوی سلنیوم بر انجماد سلول های بنیادی انجام شد. بدین منظور؛ با مراجعه به کشتارگاه بیستون کرمانشاه نمونه­های بیضه بزغاله تهیه شد. سپس نمونه­ها به آزمایشگاه منقل شدند و با روش مکانیکی و آنزیمی بافت پارانشیم بیضه حذف و سلول­های بنیادی جداسازی شدند. سپس تیمار به چهار گروه شاهد، سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml به همراه محلول انجماد به مایع سلولی اضافه شد. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه شده و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی شد. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده شدند. جهت اندازه گیری سطوح مختلف آنتی اکسیدان­ها (شامل SOD، CAT، MDA، GPx و TAC)، تمامی گروه‌های‌ مورد آزمایش پس از یخ‌گشایی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند و در آخر اطلاعات به دست آمده تحت آنالیز آماری قرار گرفتند. یافته­های بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که تجویز سلنیوم سبب افزایش معنی­دار درصد حیات پس از فرآیند انجماد شد (0،05<p). با بررسی سطوح آنتی اکسیدانی مشخص شد که سلنیوم با خواص آنتی­اکسیدانی خود بر تمامی شاخص­های آنتی اکسیدانی تاثیر می­گذارد و سبب کاهش سطح مالون دی­آلدهید (MDA) (0،05<p)، افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) شد (0،05<p) و بهترین اثربخشی مربوط به دوز 1 mg/ml بود. از این­رو جهت حفاظت و افزایش کیفیت سلول­های بنیادی اسپرماتوگونی طی فرآیند انجماد، استفاده از سلنیوم می­تواند سودمند باشد و استفاده از مکمل سلنیوم توصیه می­گردد

  

امروزه گرایش به استفاده از گیاهان دارویی جهت ترمیم زخم­های گوارشی بیشتر شده است. گیاه گلپر به­طورسنتی در درمان مشکلات گوارشی استفاده می­شود. بخش­های مختلف گیاه گلپر حاوی متابولیت­های ثانویه فراوانی نظیر فلاونوئید، آلکالوئید، ... و فورانوکومارین­ها می­باشد. به دلیل ظرفیت آنتی اکسیدانی بالا، اجزای موثره فراوان، و نیز استفاده از این گیاه در طب سنتی جهت رفع مشکلات گوارشی، احتمال اثر بخشی این ترکیب   بر روی محافظت از زخم معده وجود داشته باشد. بنابراین در این مطالعه اثر عصاره هیدرواتانولی گیاه گلپر را بر زخم معده ناشی از اتانول در موش صحرایی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از 49 سر موش صحرایی استفاده شد. حیوانات به صورت تصادفی به 7 گروه   تقسیم شد و به مدت 14 روز به­صورت ذیل تحت تیمار قرار گرفتند: کنترل منفی (سرم فیزیولوژی)، کنترل مثبت (سرم فیزیولوژِی)، کنترل مقایسه­ای (امپرازول)، کنترل آنتی­اکسیدان (ویتامین C) و تیمار 1، 2 و 3 (عصاره گیاه گلپر با دوز­های 50، 100 و 200 میلی گرم بر کیلوگرم).   ضمنا تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی در روز 15م اتانول مطلق دریافت کردند و 4 ساعت بعد آسان­کشی شدند و از معده­آن­ها جهت آزمون­های هیستوپاتولوژی و بیوشیمیایی   نمونه­گیری انجام شد. نتایج نشان داد   که درمان با عصاره گلپر باعث کاهش قابل توجهی در ایجاد زخم معده در مقایسه با گروه کنترل شد که در بین گروه های تیمار شده عصاره با دوز   mg/kg100 بیشترین اثر مهار کنندگی زخم معده را داشت. علاوه بر این، کاهش ناحیه زخم، کاهش نکروز در قسمت یک­سوم قدامی، کاهش یا فقدان ادم زیر­مخاطی و نفوذ سلول­های التهابی و احتقان یا خونریزی خفیف تا متوسط در گروه­های تیمار نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید. در بررسی فاکتور های استرس اکسیداتیو درمان با عصاره گلپر موجب افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، کاهش وضعیت اکسیدانی تام و کاهش میزان مالون­دی­آلدئید شد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با عصاره گلپر بویژه عصاره با دوز   mg/kg100 اثر محافظتی معنی در برابر ایجاد زخم معده دارد. ویژگی اثر محافظتی عصاره گلپر بر روی زخم معده می­تواند بخاطر فعالیت ضد­التهابی، آنتی­اکسیدانی، ضد باکتریایی و تعدیل­کننده سیستم ایمنی باشد.

کلید­واژه: عصاره گلپر، زخم معده، موش صحرایی