مقدمه و هدف: سرطان ریه یکی از شایع‌ترین و مرگبارترین بدخیمی‌ها در جهان است و محدودیت‌های روش‌های درمانی متداول، از جمله سمیت بالا و بروز مقاومت دارویی، ضرورت توسعه راهکارهای درمانی نوین را برجسته می‌سازد. در این میان، نانوذرات اکسید آهن سنتز شده به روش سبز، به‌دلیل زیست‌سازگاری، پایداری و خواص زیستی مطلوب، مورد توجه ویژه قرار گرفته‌اند. هدف از این مطالعه، سنتز سبز نانوذرات اکسید آهن با استفاده از عصاره هیدروالکلی گیاه گزنه (Urtica dioica) و بررسی اثرات سیتوتوکسیک و مکانیسم‌های القای آپوپتوز در سلول‌های سرطان ریه A549 بود.

روش تحقیق: نانوذرات اکسید آهن از طریق روش سنتز سبز با استفاده از عصاره گزنه تهیه شدند . به‌منظور مشخصه‌یابی، از تکنیک‌های UV-Vis، XRD، FTIR، FESEM، DLS و اندازه‌گیری پتانسیل زتا استفاده شد. سپس اثرات زیستی نانوذرات بر سلول‌های A549 با استفاده از آزمون‌های MTT، سنجش گونه‌های فعال اکسیژن (ROS)، ارزیابی پتانسیل غشای میتوکندری (MMP) و اندازه‌گیری فعالیت آنزیم کاسپاز-3 مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‌ها: نتایج آنالیزهای طیف‌سنجی و میکروسکوپی، تشکیل موفق نانوذرات اکسید آهن با ساختار کریستالی مناسب و مورفولوژی عمدتاً کروی را تایید نمود . بررسی‌های زیستی نشان داد که این نانوذرات دارای اثر سیتوتوکسیک وابسته به دوز بوده و موجب کاهش معنی‌دار زنده‌مانی سلول‌های A549 می‌شوند. همچنین افزایش تولید ROS، کاهش پتانسیل غشای میتوکندری و عدم افزایش فعالیت کاسپاز-3 مشاهده گردید که نشان‌دهنده فعال‌سازی مسیرهای آپوپتوز می‌باشد. یافته‌های حاصل از رنگ‌آمیزی‌های سلولی نیز تغییرات مورفولوژیک و هسته‌ای مرتبط با مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی را تایید کرد.

نتیجه‌گیری: نانوذرات اکسید آهن سنتز شده به روش سبز با استفاده از عصاره گزنه، قادر به القای استرس اکسیداتیو و فعال‌سازی مسیرهای آپوپتوز در سلول‌های سرطان ریه هستند و می‌توانند به‌عنوان یک گزینه امیدوارکننده در توسعه راهکارهای نوین درمان سرطان مورد توجه قرار گیرند.

کلید واژه ها: نانوذرات اکسید آهن، سنتز سبز، گزنه (Urtica dioica)، سرطان ریه، A549، استرس اکسیداتیو، آپوپتوز

  

کارایی ضعیف تولید مثلی در گاوهای شیری همچنان یک نگرانی عمده برای صنعت دام شیری در سراسر جهان است. در چند دهه‌ی اخیر، انتخاب ژنتیکی برای تولید شیر با کاهش کارایی تولید مثلی همراه بوده است. تلاش‌های تحقیقی زیادی به منظور ابداع فناوری‌هایی جهت القاءِ تخمک‌گذاری همزمان برای تلقیح در زمان معین (TAI) در گاوهای گوشتی و شیری انجام شده است. پروتکل Ovsynch، که شامل دو تجویز هورمون آزادکننده­ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله­ی 9 روز، تجویز پروستاگلاندین F_2? (PGF_2?) هفت روز پس از GnRH اول، و انجام تلقیح 18-16 ساعت پس از تجویز GnRH دوم (GnRH2) است، برنامه­های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، نرخ ضعیف تخمک­گذاری در پاسخ به GnRH2 ممکن است منجر به نرخ­های آبستنی پایین شود. پژوهش­های زیادی جهت بهبود نرخ تخمک­گذاری با جایگزین کردن GnRH2 از جمله با گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) که موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است انجام شده است. با این حال گزارش شده است که این جایگزینی نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را افزایش نداد، بنابراین hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH2 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH2 تخمک­گذاری می­کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می­یابد. بنابراین در مطالعه­ی حاضر اثر تجویز همزمان hCG و GnRH2 در مقایسه با تجویز جداگانه­ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه 62 راس گاو بین زایش­های دوم و پنجم که در روزهای 5 ± 50 پس از زایش خود بودند به­طور تصادفی به سه گروه GPG (Ovsynch)، GPH (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG به­جای GnRH2) و GPG-H (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG همزمان با GnRH2) تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق تلقیح (TAI) شدند. دام­ها در روزهای 1- (TAI = D 0) و 7 جهت تعیین نرخ تخمک­گذاری و در روزهای 30 و 55 جهت تعیین نرخ­های گیرایی و آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. نمونه­های خون از ورید وداج دام­ها در روزهای صفر و 12 جهت سنجش غلظت­های پروژسترون خون اخذ گردید.

  سرطان کولورکتال[ colorectal] معضلی جهانی است. مقاومت تومور به داروها، چالش اصلی درمان است که با اختلال در سیستم اکسیداتیو/آنتی‌اکسیدانی مرتبط است. نانوذرات اکسید روی سنتز سبز، ZnO    با تاثیر براین سیستم، اثرات ضد توموری اعمال می‌کنند. روش کار: تاثیر نانوذرات اکسید روی سنتز سبز را بر شاخص‌های کلیدی استرس اکسیداتیو و سیستم آنتی‌اکسیدانی شامل مالون دی‌آلدئید (MDA)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون(GSH ) در سلول‌های سرطان کولورکتال HT-29 بررسی شد. نانوذرات اکسید روی به روش سبز با استفاده از عصاره پوست انار سنتز شدند. ترکیبات فعال زیستی عصاره با GC-MS و HPLC شناسایی شدند. نانوذرات سنتز شده با XRD، DLS، UV-Vis، FTIR، پتانسیل زتا و FE-SEM تجزیه و تحلیل شدند. تشکیل نانوذرات با ساختار کریستالی وورتزیت[ wurtzite] شش ضلعی، اندازه نانو و مورفولوژی کروی و شش ضلعی تایید شد. نتایج:نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز با نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی بر روی HT-29 مقایسه شدند. نتایج MTT نشان داد که نانوذرات سبز، اثرات سیتوتوکسیک[ cytotoxic] قوی‌تری اعمال نمودند. مقدار IC50 برای نانوذرات سبز، 80.28 میکروگرم بر میلی‌لیتر تعیین شد. سطوح نشانگرهای استرس اکسیداتیو و مولکول‌های آنتی‌اکسیدان سنجش شد. افزایش MDA و کاهش SOD و GSH را در گروه تیمار شده با نانوذرات سبز دیده شد. نتایج AO/PI و DAPI، القای آپوپتوز را در سلول‌های سرطانی تیمار شده با نانوذرات سبز تایید نمود. نتیجه گیری:نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز با عصاره پوست انار، تاثیردرسیستم اکسیداتیو/آنتی‌اکسیدانی سلول‌های سرطانی،احتمالا پتانسیل بالایی در بهبود درمان سرطان کولورکتال دارند.

برنامه¬ی آوسینک، شامل دو تجویز هورمون آزادکننده¬ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله-ی 9 روز و تجویز پروستاگلاندین F2? (PGF2?) هفت روز بعد از تجویز GnRH نخست (GnRH1) و انجام تلقیح (TAI) 16-18 ساعت پس از تجویز GnRH2، برنامه¬های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، عدم تخمک¬گذاری در پاسخ به GnRH1 ممکن است منجر به نرخ¬های آبستنی پایین بخاطر تخمک¬گذاری غیر همزمان پس از تجویز GnRH2 شود. پژوهش¬ها نشان داده¬اند که گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است. با این حال گزارش شده است که آغاز کردن پروتکل Ovsynch با hCG نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را در گاوهای شیری شیرده افزایش نداد. بنابراین، hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH1 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH1 تخمک¬گذاری می-کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می¬یابد. بنابراین در این مطالعه اثر تجویز همزمان hCG و GnRH1 در مقایسه با تجویز جداگانه¬ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار می¬گیرد. در این مطالعه 60 راس گاو بین زایش¬های دوم و پنجم که در روزهای 3 ± 50 پس از زایش قرار دارند به¬طور تصادفی در گروه¬های Ovsynch، hCG (مانند گروه Ovsynch ولی تجویز hCG به¬جای GnRH1) و GnRH1 + hCG تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق مورد تلقیح قرار گرفتند. گاوها در روزهای 10-، 3-، 1-، صفر و 1 (TAI = day 0) جهت تعیین نرخ تخمک¬گذاری و در روزهای 2 ± 30 جهت تعیین نرخ آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. همچنین جهت سنجش غلظت¬های پروژسترون، از ورید وداج همه¬ی دام¬ها نمونه¬های خون در روزهای 10-، 3-، 0، و 12 مطالعه اخذ گردید. نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که تجویز hCG همراه با GnRH نخست برنامه¬ی آوسینک در گاوهای شیری شیرده موجب افزایش معنی¬دار نرخ¬های تخمک¬گذاری اول و دوم، میانگین قطر فولیکول غالب موج جدید فولیکولی در روز 1- و نرخ آبستنی در گاوهای شیری شیرده نمی¬شود. یکی از محدودیت¬های مطالعه¬ی حاضر، تعداد پایین دام¬ها در گروه¬های مورد مطالعه بود. بنابراین مطالعات بیشتری با استفاده از تعداد بزرگتری از گاوها می¬تواند نتایج دقیق¬تری را فراهم نماید.

لغات کلیدی: آوسینک، تلقیح در زمان معین، گاو شیری، نرخ آبستنی،   نرخ تخمک‌گذاری، هورمون گنادوتروپین کوریونیک انسانی

  

  ناندرولون یکی از متداولترین استروئیدهای آندروژن آنابولیک است که مورد سوء مصرف قرار میگیرد. مطالعات انجام شده حاکی از ارتباط بین ناندرولون و یادگیری و حافظه میباشد. اثرات ناندرولون بر یادگیری

و حافظه و مکانیسم سلولی آن پیچیده است و نتایج به دست آمده متناقض میباشند. ناندرولون میتواند از مسیر های مختلفی بر یادگیری و حافظه اثر بگذارد؛ از جمله مکانیسمهای ژنومیک و غیر ژنومیک. عملکرد غیر ژنومیک استروئیدی شامل القاء سریع آبشار انتقال سیگنال پیامرسان دوم میشود. این فرآیند میتواند باعث افزایش کلسیم داخل سلولی و فعالسازی پروتئین کیناز ها و فسفاتاز ها شود. کلسینورین یک عنصر سیگنالینگ داخل سلولی است که بهعنوان تعدیلکننده عملکرد یادگیری و حافظه عمل میکند و فعال شدن آن وابسته به غلظت کلسیم میباشد. از طرفی گزارش شده است که استروئیدها فعالیت کلسینورین را تعدیل میکنند. بنابراین هدف از مطالعه حاضر تعیین مکانیسم اثر ناندرولون بر حافظه فضایی و حافظه احترازی غیرفعال و بررسی نقش کلسینورین در اثرات ایجاد شده میباشد. در این مطالعه، 40 سر موش صحرایی نر بالغ به 4 گروه شامل: گروه ح?ل، گروه ناندرولون ) mg/kg5(، گروه ناندرولون ) mg/kg15( و گروه ناندرولون ) mg/kg20( تقسیم میشوند. پس از 4 هفته تزریق ناندرولون، یادگیری و حافظه با استفاده از ماز آبی موریس )MWM( و دستگاه شاتل باکس )Shuttle Box( ارزیابی میشود. در پایان تستهای رفتاری؛ هیپوکامپ حیوانات جهت بررسی میزان بیان پروتئین و فعالیت کلسینورین در سطح Dorsal و Ventral هیپوکامپ خارج میشود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار    صورت خواهد گرفت.

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی، سلول های بنیادی زایایی هستند که به عنوان پایه و اساس اسپرماتوژنز برای حفظ باروری عمل می­کنند. با این حال مهم است که بتوان این سلول­ها را برای مدت طولانی حفظ کرد و از میزان آسیب­های احتمالی طی فرآیند انجماد جلوگیری نمود. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی محیط حاوی سلنیوم بر انجماد سلول های بنیادی انجام شد. بدین منظور؛ با مراجعه به کشتارگاه بیستون کرمانشاه نمونه­های بیضه بزغاله تهیه شد. سپس نمونه­ها به آزمایشگاه منقل شدند و با روش مکانیکی و آنزیمی بافت پارانشیم بیضه حذف و سلول­های بنیادی جداسازی شدند. سپس تیمار به چهار گروه شاهد، سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml به همراه محلول انجماد به مایع سلولی اضافه شد. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه شده و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی شد. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده شدند. جهت اندازه گیری سطوح مختلف آنتی اکسیدان­ها (شامل SOD، CAT، MDA، GPx و TAC)، تمامی گروه‌های‌ مورد آزمایش پس از یخ‌گشایی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند و در آخر اطلاعات به دست آمده تحت آنالیز آماری قرار گرفتند. یافته­های بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که تجویز سلنیوم سبب افزایش معنی­دار درصد حیات پس از فرآیند انجماد شد (0،05<p). با بررسی سطوح آنتی اکسیدانی مشخص شد که سلنیوم با خواص آنتی­اکسیدانی خود بر تمامی شاخص­های آنتی اکسیدانی تاثیر می­گذارد و سبب کاهش سطح مالون دی­آلدهید (MDA) (0،05<p)، افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) شد (0،05<p) و بهترین اثربخشی مربوط به دوز 1 mg/ml بود. از این­رو جهت حفاظت و افزایش کیفیت سلول­های بنیادی اسپرماتوگونی طی فرآیند انجماد، استفاده از سلنیوم می­تواند سودمند باشد و استفاده از مکمل سلنیوم توصیه می­گردد

  سلول

های بنیادی اسپرماتوگونی(SSCs) سلول های بنیادی بالغی هستندکه توانایی خودنوسازی، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارند. به علت اهمیت این سلول­ها، مطالعات اخیر پزشکی و بیولوژی بر روی فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آنها متمرکز شده است. برای حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی، انجماد روشی انتخابی می باشد. با وجود اینکه انجماد امکان حفظ ذخایر سلولی را ایجاد می کند، اما باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در سلول ها می شود. کورکومین ماده موثره گیاه زرد جوبه است که با خاصیت آنتی اکسیدانی خود از تولید رادیکال های آزاد و ایجاد آسیب به سلول جلوگیری می کند. جهت حفظ ذخایر سلول های اسپرماتوگونی،   بهبود محیط انجماد ضروری می باشد. هدف کار، بررسی تاثیر کورکومین بر زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد.

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) به عنوان یک سلول بنیادی بالغ قابلیت خودنوسازی ، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارا هستند. به همین دلیل فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آن موضوع اصلی تحقیقات اخیر در علم بیولوژی و پزشکی بوده است. انجماد سلول ها، روشی انتخابی جهت حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی است. اما انجماد موجب القای آسیب اکسیداتیو به سلول ها می شود.کوئرستین یک فلاونوئید گیاهی و آنتی اکسیدانتی است که از تولید رادیکال های آزاد و آسیب به DNA جلوگیری می کنند. با توجه به ضرورت بهبود محبط انجماد ، جهت حفظ دخایر سلول های اسپرماتوگونی، هدف ما، بررسی تاثیر کوئرستین بر روی زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد. در این آزمایش 10 گرم از بافت بیضه جمع آوری شده در محیط کشت DMEM به قطعات کوچک تقسیم خواهند شد، پس از مراحل هضم آنزیمی و سانترفیوژ، سوسپانسیون سلولی از فیلتر نایلونی عبور داده می شوند. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه می شوند و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی می شوند. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به همراه کوئرستین ( 5 ، 25 و 50 میکرومولار) استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده می شوند. پس از ذوب سلول ها درصد حیات در گروه های آزمایشی ارزیابی می شوند.

  

یکی از داروهای مرسوم در شیمی‌درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان کولون طی چندین سال گذشته 5-فلورواوراسیل می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و بیان ژن TRPC6 در گلبول‌های قرمز موش‌های صحرایی پس از تجویز 5-فلورواوراسیل می‌باشد تا بتوان روش مناسبی برای کاهش اثرات مضر این دارو بر فاکتورهای خونی پیدا کرد. بدین منظور 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 210 گرم در چهار گروه دوز Low، Medium، High و کنترل تقسیم‌بندی شده و داروی 5-FU به ترتیب در گروه‌های تیماری 10، 50 و 100 میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم از وزن بدن و در گروه کنترل به همان اندازه نرمال سالین روزانه یک مرتبه   به صورت داخل صفاقی به آن‌ها تزریق شد. علائم بالینی در طی تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و پس از پایان دوره 5 روزه تمامی آن‌ها توزین شده و خون‌گیری از قلب صورت گرفته و سرم و RBC جهت ارزیابی پارامترهای خون‌شناسی، شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو و بیان ژن مورد نظر به آزمایشگاه منتقل شدند. آنالیز آماری داده‌ها با استفاده از نرم افزار گراف‌پدپریسم ورژن ? انجام شد. داده های حاصل بصورت میانگین ± انحراف معیار بیان شدند و توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و برای ارزیابی اختلاف معنی‌دار بین گروه‌ها از آزمون تعقیبی Tukey استفاده شد و سطح معنی‌داری اختلافات (P<0.05) در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد در دو گروه دوز بالا و متوسط کاهش وزن معنی‌داری وجود دارد. سطح هماتوکریت و RBC به غیر از گروه دوز کم نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌داری داشت. میزان گلبول سفید، نوتروفیل، لنفوسیت و پلاکت افزایش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل نشان دادند.تغییرات در سطح هموگلوبین بی‌معنی بود ولی در همه گروه‌های تیماری سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA)، وضعیت تام اکسیدانی (TOS) و اندیس استرس اکسیداتیو (OSI) به جز شاخص استرس‌اکسیداتیو گروه دوز متوسط سرم، نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری داشته و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام (TAC) به غیر از گروه دوز متوسط سرم در بقیه گروه‌ها کاهش معنی‌داری یافت.سطح آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سوپراکسیدادیسموتاز (SOD) در RBC در همه گروهای تیماری کاهش معنی‌داری داشتند.میزان آنزیم نیتریک‌اکساید در نمونه سرمی در دوز متوسط افزایش معنی‌داری داشت و در نمونه RBC در دو دوز پایین و بالا افزایش معنی‌داری نشان داد. هم‌چنین در بررسی بیان ژن TRPC6 میزان بیان این ژن در   دوزهای بالا و متوسط به طور معنی‌داری افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجویز داروی 5-FU در درمان سرطان می‌تواند باعث ایجاد استرس‌اکسیداتیو در گلبول‌قرمز شده و همین استرس‌اکسیداتیو میزان بیان ژن TRPC6 را در غشا اریتروسیت‌ها افزایش داده و در ادامه باعث ایجاد آپوپتوز در آن‌ها شود. بنابراین پیشنهاد می‌شود پزشکان و دامپزشکان در تجویز این

دارو برای بیماران با مشکلات خونی و کم خونی دقت لازم را داشته باشند.