هدف: هدف از انجام این تحقیق بررسی اثر دوزهای مختلف عصاره ریشه گیاه کهورک بر فراسنجه‌های خونی و بافت‌شناسی کبد در موش صحرایی هایپرکلسترولمی شده می‌باشد. روش‌شناسی پژوهش: تعداد 36 سر موش صحرایی نر به 6 گروه با (6n=) تقسیم شدند. 1- گروه شاهد: به مدت 8 هفته از غذای معمولی استفاده کرد. 2- گروه کنترل: به‌مدت 8 هفته با جیره غذایی کلسترول بالا (حاوی 2 درصد کلسترول) از ابتدا تا پایان آزمایش (8 هفته) تغذیه شدند 3-گروه سوم: به مدت 4 هفته با جیره غذایی کلسترول بالا (غذای حاوی 2 درصد کلسترول) تغذیه شده و بعد از این مدت به مدت چهار هفته دیگر همراه با جیره غذایی کلسترول بالا به میزان (mg/kg 50) عصاره کهورک را دریافت نمود 4-گروه چهارم: به مدت 4 هفته با جیره غذایی کلسترول بالا (غذای حاوی 2 درصد کلسترول) تغذیه شده و بعد از این مدت به مدت چهار هفته دیگر همراه با جیره غذایی کلسترول بالا به میزان (mg/kg 100) عصاره کهورک را دریافت کرد 5- گروه پنجم: به مدت 4 هفته با جیره غذایی کلسترول بالا (غذای حاوی 2 درصد کلسترول) تغذیه شده و سپس به مدت چهار هفته دیگر همراه باجیره غذایی کلسترول بالا به میزان (mg/kg 200) عصاره کهورک را دریافت کرد.6-گروه ششم: به مدت 4 هفته با جیره غذایی کلسترول بالا (غذای حاوی 2 درصد کلسترول) تغذیه شده و بعد از این مدت به مدت چهار هفته دیگر همراه باجیره غذایی کلسترول بالا به میزان (mg/kg 400) عصاره کهورک تغذیه گردید. عصاره کهورک به‌صورت گاواژ به‌طور روزانه به موش‌های صحرایی تجویز گردید. وزن موش‌های صحرایی در ابتدا و پایان آزمایش مورد ارزیابی قرار گرفت. در پایان آزمایش بعد از بیهوشی عمیق نمونه‌های خون از همه موش‌های صحرایی گرفته شده و همچنین نمونه کبد جداو جهت آزمایشات بعدی در دمای 20- سانتیگراد در فریزر نگهداری شد. مقادیر بدست آمده در گروه‌های مختلف با نرم افزار آماری    ورژن 21 تجزیه و تحلیل شد و سطح 05/0P< درصد به‌عنوان اختلاف معنی‌دار سنجه‌ها در گروه‌های مختلف در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در پایان آزمایش تفاوت معنی‌داری بین گروه‌ها از نظر وزن بدن مشاهده نشد (05/0<P). کلسترول کل، تری‌گلیسرید در گروه‌های دریافت‌کننده عصاره کهورک   نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (05/0P<). HDL در تمام گروه‌های دریافت‌کننده عصاره کهورک نسبت به گروه کنترل و حتی نسبت به گروه شاهد افزایش یافت (05/0P<). ولی عصاره کهورک تاثیر معنی‌داری روی LDL پلاسمای موش‌های صحرایی نداشت (05/0<P)، اما VLDL در گروه‌های تیمار با عصاره کهورک کاهش یافت (05/0P<). هیچ اختلاف معنی‌داری از نظر گلوکز بین گروه‌های مورد آزمایش مشاهده نشد، اگرچه گروه دریافت‌‌کننده 400 میلی‌گرم در کیلوگرم عصاره کهورک میانگین گلوکز بالا را نشان داد.آنزیم کبدی آسپارتات آمینو‌ترانسفراز (AST) در گروه شاهد بیشترین مقدار را داشت (222 u/l) و مصرف دوزهای مختلف عصاره کهورک در موش‌های صحرایی هایپرکلسترولمی سبب کاهش معنی‌دار این آنزیم کبدی گردید (05/0P<). اما آلانین آمینوترانسفراز (ALT) در گروه کنترل بیشترین مقدار را دارا بود و در گروه‌های دریافت‌کننده 100، 200 و 400 میلی‌گرم در کیلوگرم عصاره کهورک این آنزیم را به طور معنی‌داری کاهش داد (05/0P<). آلبومین و پروتئین کل در گروه‌ها اختلاف معنی‌داری نداشتند. تنها گروه 3 (دوز mg/kg 50 عصاره) افزایش معنی‌داری در سطح آلبومین و نسبت به گروه‌های دیگر نشان داد (05/0P<). اوره، اسید اوریک و کراتینین به‌طور کلی تحت تاثیر دوزهای بالا تغییر معنی‌داری نداشتند، ولی اسید اوریک در گروه 6 به‌طور معنی‌داری بالاتر از گروه‌های 2 و 3 بود. مصرف عصاره کهورک در تمام سطوح به‌خصوص در دوز 200 و 400 میلی‌گرم در کیلوگرم باعث کاهش MDA شد. بیشترین ظرفیت آنتی‌اکسیدانی (TAC) در گروه 6 با میانگین 74/0 mmol/l مشاهده شد (05/0P<). گروه کنترل   (هایپرکلسترولمی بدون عصاره) کمترین مقدار TAC را داشت (45/0 mmol/l). نتیجه‌گیری: در مطالعه حاضر مصرف عصاره گیاه کهورک (Prosopis farcta

   دوکسوروبیسین Doxorubicin (Dox) یکی از داروهای رایج در درمان سرطان است که موجب آپوپتوز سلول­های سرطانی می­شود. از طرفی این دارو علاوه بر سلول­های سرطانی بر دیگر اندام­های بدن نیز اثر گذاشته و سبب ایجاد سمیت   در آن­ها می­شود، از جمله اندامهایی که تحت­تاثیر این دارو قرار می­گیرد دستگاه تولیدمثلی است که می­تواند سبب ناباروری بیمار گردد. از دیگر عوارض آن می­توان، ایجاد مقاومت به انسولین و افزایش میزان گلوکز خون را نام برد. امپاگلیفلوزین   Empagliflozin (Empa) یکی از داروهای مرسوم در دیابت شیرین نوع II که با مهار ناقلین سدیم گلوکز2 Sodium/glucose cotra  orter 2 (SGLT2) سبب جلوگیری از بازجذب گلوکز از ادرار می­شود. علاوه بر خاصیت آنتی­دیابتی دارای خواص آنتی­اکسیدانی و ضدالتهابی نیز می­باشد که موجب کاهش وزن، کاهش فشارخون و امراض قلبی می­شود. در این مطالعه به بررسی تاثیر امپاگلیفلوزین بر سمیت ایجاد شده   از مصرف دوکسوروبیسن در تخمدان پرداخته شده است. بدین منظور 24 سر موش ماده سوری نژاد NMRI با سن شش هفته   به صورت تصادفی در 4 گروه 6 تایی قرار داده شد که به مدت 28 روز و در شرایط استاندارد نگه داری شدند. در گروه Dox در روز اول به صورت تک تزریق به هر کدام mg/kg 10 داروی Dox به صورت داخل صفاقی تزریق شد، در گروه Dox+Empaعلاوه بر تزریق تک تزریق Dox به میزان mg/kg10 در روز اول؛ به صورت روزانه تا انتهای دوره mg/kg10 داروی Empaتزریق شد، در گروه سوم یا Empa نیز به صورت روزانه mg/kg10 تا انتهای دوره تزریق شد و به گروه چهارم یا کنترل نیزسرم فیزیولوژیک نمکی تزریق شد. در طول دوره تیمار وزن موش ها به صورت هفتگی ثبت شد. پس از اتمام دوره و با تزریق داروی بیهوشی به موش­ها نمونه­های خون از قلب جمع­آوری شد و نمونه­های تخمدانی نیز برای انجام مطالعات بافت­شناسی   جمع­آوری شدند و پس از انجام پاساژ بافتی تعداد انواع فولیکول­ها شمارش و ثبت شد. علاوه بر آن با جدا کردن سرم نمونه­های خونی، پارامترهایی از جمله میزان گلوکز خون، هورمون­های استرادیول و پروژسترون، ظرفیت تام آنتی اکسیدانی و پراکسیداسیون لیپیدی مورد سنجش و اندازه­گیری واقع شد. نتایج نشان داد که دوکسوروبیسین در گروه Dox به صورت معناداری سبب کاهش تعداد انواع فولیکول­های تخمدان، میزان هورمون­های استرادیول و پروژسترون، میزان وزن، و ظرفیت تام آنتی­اکسیدانی در مقایسه با دیگر گروه­ها شد (P?0.05). همچنین دوکسوروبیسین سبب افزایش معنادار   پراکسیداسیون لیپیدی نیز شد(P?0.05). از طرفی Empa با توجه به خاصیت آنتی اکسیدانی در گروه Dox+Empa سبب بهبود نسبی شد و میزان هورمون­های استرادیول و پروژسترون، میزان ظرفیت تام آنتی­اکسیدانی وتعداد انواع فولیکول­ها   در مقایسه با گروه Dox افزایش معناداری را نشان داد(P?0.05)؛ همچنین میزان پراکسیداسیون لیپیدی نیز دچار کاهش قابل توجهی شد (P?0.05). گروه های کنترل و Empa   به غیر از میزان وزن و قند خون تفاوت آشکاری با یکدیگر نشان ندادند. نتایج نشان می­دهد که   Empa با دارا بودن خواص آنتی آکسیدانی   اثرات مثبتی بر کاهش سمیت ایجاد شده ناشی از مصرف Dox در تخمدان­ها دارد و می­تواند از تخمدان ها در مقابل اثرات مضر Dox حفاظت کند. کلمات کلیدی: آنتی اکسیدانی،