چکیده بادمجان تخم‌مرغی (Solanum melongena L.) از سبزیجات مهم خانواده‌ی Solanaceae است که در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری کشت می‌شود و از نظر اقتصادی، غذایی و دارویی اهمیت ویژه‌ای دارد. روش‌های سنتی تکثیر گیاهان به‌دلیل زمان‌بر بودن، وابستگی به شرایط محیطی و محدودیت در حفظ تنوع ژنتیکی، کارایی محدودی دارند؛ ازاین‌رو استفاده از روش‌های نوین کشت بافت به‌منظور تکثیر سریع و یکنواخت گیاهان ضروری است. این پژوهش با هدف بررسی باززایی مستقیم و غیرمستقیم بادمجان تخم‌مرغی و بهینه‌سازی ترکیب تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی در شرایط درون‌شیشه‌ای انجام شد. آزمایش‌ها در آزمایشگاه کشت بافت گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه، در قالب طرح کاملاً تصادفی (CRD) و به‌صورت فاکتوریل با سه تکرار اجرا گردید. در این تحقیق از سه نوع ریزنمونه شامل برگ حقیقی، کوتیلدون و هیپوکتیل در محیط پایه MS با غلظت‌های مختلف تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی BAP،IBA و GA3 استفاده شد. نتایج نشان داد که بهترین القای کالوس در ترکیب تیماری 5/0 میلی‌گرم بر لیتر BAP همراه با یک میلی گرم   بر لیتر IBA در ریزنمونه هیپوکتیل حاصل شد. تجزیه واریانس داده‌ها نشان داد اثر نوع ریزنمونه، غلظت تنظیم‌کننده‌های رشد و اثر متقابل آن‌ها بر صفات درصد کالوس‌دهی، وزن تر و خشک، طول، عرض و ارتفاع کالوس در سطح یک درصد معنی‌دار بود. در باززایی مستقیم، بیش‌ترین درصد باززایی و تعداد نوساقه از ریزنمونه برگ در محیط دارای پنج میلی‌گرم بر لیتر BAP به‌دست آمد. در مرحله ریشه‌زایی نیز بیش‌ترین درصد و طول ریشه در محیط فاقد IBA مشاهده شد. گیاهچه‌های باززایی‌شده پس از انتقال به محیط خاکی گلخانه با موفقیت سازگار شدند و رشد طبیعی نشان دادند. به‌طور کلی، نتایج این پژوهش نشان داد که انتخاب صحیح ریزنمونه و غلظت مناسب تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی نقش تعیین‌کننده‌ای در بهبود باززایی درون‌شیشه‌ای بادمجان تخم‌مرغی دارد. یافته‌های این تحقیق می‌تواند به‌عنوان پایه‌ای برای تولید انبوه گیاهان سالم، حفظ ژرم‌پلاسم و اجرای برنامه‌های اصلاح نباتات در این گونه ارزشمند مورد استفاده قرار گیرد. کلیدواژه‌ها: بادمجان تخم‌مرغی، باززایی مستقیم و غیرمستقیم، تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی، کالوس‌زایی، کشت بافت گیاهی.

   چکیده با توجه به افزایش روزافزون جمعیت جهانی و ضرورت تامین امنیت غذایی پایدار، گندم نان (Triticum aestivum L.) به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین منابع کالری و پروتئین برای بخش قابل توجهی از مردم جهان، نقشی حیاتی ایفا می‌کند. با این‌حال، تولید آن در مناطق معتدل و خشک مانند ایران به‌شدت تحت تاثیر تنش‌های غیرزیستی، به‌ویژه خشکی و گرمای انتهای فصل، قرار دارد. زودرسی یک صفت زراعی مهم در گندم است که امکان فرار از این تنش‌ها را فراهم می‌کند. هدف این پژوهش، ارزیابی تنوع ژنتیکی ?? ژنوتیپ گندم نان (?? لاین و ? شاهد)، شناسایی لاین‌های زودرس و پُربازده و بررسی ساختار ژنتیکی صفات فنولوژیک و عملکردی در منطقه کرمانشاه بود. آزمایش در سال زراعی ????–???? در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه، در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. بذرها از لاین‌های پیشرفته حاصل از تلاقی بین ارقام آزادشده کشور انتخاب شدند. صفات فنولوژیک، زراعی و بیوشیمیایی اندازه‌گیری شدند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد بین ژنوتیپ‌ها از نظر تمام صفات مورد بررسی تفاوت بسیار معنی‌داری وجود دارد که بیانگر پتانسیل مناسب مواد گیاهی برای برنامه‌های اصلاحی است. ژنوتیپ‌های ??، ? و ?? زودرس‌ترین و ژنوتیپ‌های ? و ?? دیررس‌ترین لاین‌ها بودند. بیشترین عملکرد دانه به‌ترتیب در ژنوتیپ‌های ?? (37/770 گرم بر مترمربع)، بک‌کراس زمستانه روشن (40/766 گرم بر مترمربع)، ?? (15/760 گرم بر مترمربع) و ?? (79/696 گرم بر مترمربع) مشاهده شد. عملکرد دانه همبستگی مثبت و معنی‌داری با وزن سنبله در مترمربع، شاخص برداشت و تعداد سنبله در مترمربع داشت. تحلیل مولفه‌های اصلی شش مولفه را استخراج کرد که در مجموع 29/81 درصد از واریانس کل را تبیین کردند؛ مولفه اول عمدتاً به صفات فنولوژیک و مولفه دوم به صفات عملکردی مربوط بود. تجزیه خوشه‌ای ژنوتیپ‌ها را به پنج گروه تفکیک کرد؛ خوشه سوم شامل زودگلده‌ترین و زودرس‌ترین ژنوتیپ‌ها بود که بیشترین تعداد سنبله، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک را داشتند. این نتایج وجود تنوع ژنتیکی کافی برای اصلاح صفات عملکردی و فنولوژیک را تایید می‌کند و شناسایی لاین‌های زودرس و پُربازده (به‌ویژه ژنوتیپ‌های خوشه سوم) را به‌عنوان رویکردی موثر برای بهبود مقاومت به تنش‌های محیطی و افزایش کارایی مصرف آب در برنامه‌های اصلاحی آینده پیشنهاد می‌کند. کلیدواژه: خشکی انتهای فصل، تنش گرما، تنوع ژنتیکی، عملکرد دانه، زودرسی

  یولاف یکی از مهمترین غلات در جهان است که به دلیل استفاده

 چکیدههدف از این پژوهش، شناسایی جهش‌های موجود در ژن‌های هورمون رشد و میوستاتین با استفاده از روش PCR-RFLP و بررسی ارتباط احتمالی آن‌ها با صفات کیفیت اسپرم و اندازه‌های بیضه در قوچ‌های نژاد سنجابی بود. برای این منظور، نمونه‌گیری از خون و اسپرم ?? راس قوچ نژاد سنجابی انجام شد. پس از استخراج DNA به روش نمکی، از دو جفت پرایمر اختصاصی جهت تکثیر قطعات ??? و ??? جفت بازی به ترتیب برای ناحیه اگزون ? ژن GH و اگزون ? ژن MSTN استفاده گردید. هضم محصولات PCR با استفاده از آنزیم محدودگر HaeIII به‌صورت جداگانه برای هر جایگاه انجام گرفت. نتایج حاصل از هضم آنزیمی نشان داد که جهش از نوع G به A در ژن MSTN وجود ندارد و تمامی نمونه‌ها در این جایگاه دارای ژنوتیپ وحشی (GG) بودند. همچنین، نتایج هضم آنزیمی برای ژن GH حاکی از وجود سه ژنوتیپ GG، GA و AA با فراوانی‌های 38/84?، 58/14? و 04/1? بود. بین ژنوتیپ GA و دیگر ژنوتیپ‌ها برای صفات حجم اسپرم و تعداد کل اسپرم در هر انزال، اختلاف معنی‌داری در سطح ? درصد مشاهده شد؛ اما برای سایر صفات اندازه‌گیری‌شده، اختلاف معنی‌داری یافت نشد. علاوه بر این، آزمون تعادل هاردی-واینبرگ نشان داد که جایگاه مورد مطالعه در ژن GH در تعادل ژنتیکی قرار دارد. نتایج این تحقیق می‌تواند به شناسایی نواحی ژنومی مسئول صفات کیفی اسپرم در قوچ‌ها کمک کند و در نهایت به بهبود باروری در این گله‌ها منجر شود.کلمات کلیدی: هورمون رشد، میوستاتین، چندشکلی، تولید مثل، قوچ سنجابی

   چکیده   عنصر آهن یکی از مواد ریزمغذی ضروری برای ادامه حیات گیاهان است، به گونه‌ای که در سنتز کلروفیل، حفظ ساختار و عملکرد کلروپلاست ضروری است. این ریز‌مغذی به‌عنوان جزئی از، آنزیم‌های حیاتی مانند سیتوکروم‌های زنجیره انتقال الکترون عمل می‌کند. به سبب انحلال پذیری و قابلیت جذب نانوذرات اکسیدآهن و اکسیدآهن سیلیکا در گیاهان، می‌توانند به عنوان یک نانوکود موثر در رشد گیاهان مورد استفاده قرار گیرند. در تحقیق حاضر نانوذرات اکسیدآهن و اکسیدآهن سیلیکا به عنوان یک نانوکود بر خصوصیات جوانه‌زنی و رشدی رقم سهیل گیاه کاملینا در قالب طرح کاملا تصادفی (CRD) با 3 تکرار در شرایط in vivo و in vitro مورد ارزیابی قرار گرفت. سنتز نانوذرات اکسیدآهن به روش هم‌رسوبی و نانوذرات اکسیدآهن سیلیکا به روش سل‌ژل انجام شد. آنالیزهای مشخصه یابی مختلف (SEM،EDX ، FTIR، DLS و Zeta.potential) در تایید سنتز موثر نانوذرات انجام شد. صفات جوانه‌زنی شامل درصد جوانه‌زنی، طول ریشچه، طول ساقچه، تعداد برگ اصلی و فاصله‌ی برگ اصلی از برگ لپه‌ای و صفات رشدی شامل تعداد روز تا غنچه‌‌دهی، تعداد روز تا تولید خورجینک، تعداد روز تا رسیدگی، ارتفاع بوته، تعداد خورجینک در ساقه اصلی، تعداد خورجینک در ساقه فرعی، تعداد خورجینک در بوته، تعداد شاخه‌ی فرعی در بوته و تعداد دانه در هر خورجینک اندازه گیری شد. پس از تیمار بذور گیاه کاملینا با غلظت‌های متفاوت نانوذرات اکسیدآهن و اکسیدآهن سیلیکا (20 الی 100 میلی گرم بر لیتر) به روش نانوپرایمینگ و کشت بذر درمحیط MS به مدت یک هفته درصد جوانه‌زنی این بذور اندازه‌‌گیری شد. نتایج حاکی از افزایش درصد جوانه‌زنی بذور بر اثر تیمار با نانوذرات اکسیدآهن و اکسیدآهن سیلیکا تا غلظت mg/L 100 در هر دو شریط in vivo و in vitroبود. در گیاه کاملینا بیشینه طول ریشه‌چه در غلظت mg/L 80 نانوذره اکسیدآهن نسبت به حالت کنترل مشاهده شد. اثر بازدارنده غلظت های بالا نانوذرات اکسیدآهن سیلیکا بر رشد ریشه‌چه های نیز مشاهده شد به طوری که در غلظت mg/L 20 کمترین رشد ریشه‌چه ها مشاهده شد بر طبق نتایج این پژوهش تیمار نانوپرایمینگ بذر کاملینا در شرایط in vivo تا غلظت mg/L 80 نانوذره اکسیدآهن و تا غلظتmg/L 60 نانوذره اکسیدآهن سیلیکا اثر مثبت بر غنچه‌دهی داشته.   تولید خورجینک در ساقه اصلی غلظت های پایین تا mg/L 60 نانوذره اکسیدآهن سیلیکا و در ساقه فرعی غلظت های پایین تا mg/L 20 نانوذره اکسیدآهن بهترین عملکرد را داشتند. تولید دانه در گیاه کاملینا نیز در غلظت های پایین تا mg/L 20 نانوذره اکسیدآهن سیلیکا و mg/L 40 نانوذره اکسیدآهن بهترین عملکرد را داشتند. تولید شاخه فرعی وتعداد خورجینک در آن به ترتیب تا غلظت mg/L 20 نانوذره اکسیدآهن و mg/L 60 نانوذره اکسیدآهن سیلیکا اثر افزایشی را داشتند. نتایج این تحقیق نشان داد غلظت های 20 الی mg/L 80 نانوذره اکسیدآهن و 20 الی mg/L 60 نانوذره اکسیدآهن سیلیکا در گیاه کاملینا قابلیت استفاده به عنوان نانوکود را دارا می باشد . نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که نانوذرات اکسیدآهن و اکسیدآهن سیلیکا می‌توانند به‌عنوان نانوکودهای موثر در بهبود جوانه‌زنی و رشد گیاه کاملینا عمل کنند. با توجه به افزایش درصد جوانه‌زنی و بهبود صفات رشدی در غلظت‌های مشخص، این نانوذرات نه تنها به تقویت عملکرد گیاه کمک می‌کنند، بلکه می‌توانند به‌عنوان گزینه‌ای پایدار و کارآمد در کشاورزی مدرن مورد استفاده قرار گیرند. همچنین، اثرات منفی غلظت‌های بالای این نانوذرات بر رشد ریشه‌چه‌ها نشان‌دهنده نیاز به دقت در تعیین غلظت‌های بهینه برای دستیابی به بهترین نتایج است. در نهایت، این پژوهش می‌تواند مبنای مناسبی برای تحقیقات آتی در زمینه کاربرد نانوکودها در کشاورزی باشد و راهکارهایی برای افزایش بهره‌وری محصولات زراعی ارائه دهد. کلیدواژه ها: نانوکود، اکسیدآهن، کاملینا، اکسیدآهن سیلیکا، نانوپرایمینگ

   چکیده تنوع ژنتیکی آلل‌­های مطلوب برای مقاومت به تنش زیستی و غیرزیستی، عملکرد و صفات مربوط به عملکرد و صفات کیفی در خویشاوندان وحشی گیاهان زراعی حفظ شده­‌اند. گندم ایمر (Triticum dicoccoides, 2n = 4x = 28) پوشینه­دار با تنوع ژنتیکی وسیع، نیای وحشی گندم‌­های زراعی تتراپلویید و هگزاپلویید است که در مناطق نامساعد برای کشاورزی هم به­طور وسیع رشد می‌­کند. گندم ایمر منبعی از تنوع ژنتیکی است و ژن­‌های ارزشمندی از خویشاوندان وحشی باستانی­‌اش دارد که در طی اهلی­کردن گندم هگزاپلویید از بین رفته­‌اند، بنابراین بررسی تنوع ژنتیکی گندم ایمر برای بهبود عملکرد و کیفیت محصولات ضروری است. ترانسپوزون‌­ها قطعاتی از ژنوم موجود زنده هستند که قادرند در ژنوم میزبان جابجا شوند ممکن است قطعه­های از ژنوم را انتخاب کنند که به جابجا­شدن آن­ها به جایگاه جدید کمک می­کنند. در این پژوهش، با استفاده از نه نشانگر مبتنی بر رتروترانسپوزونی IRAP و شناسایی ارتباط صفات مختلف زراعی شامل صفات مورفولوژیک، فنولوژیک و فیزیولوژیک با نشانگر­های مورد بررسی برای ارزیابی تنوع ژنتیکی 104 ژنوتیپ‌ گندم ایمر وحشی استفاده شدند. درصد جایگاه‌­های چندشکلی برای نشانگرهای   IRAPبا میانگین 74/86 درصد بود. دامنه­ی ضریب تشابه ژنتیکی جاکارد از 41/0 تا 90/0 بود که بیانگر مقداربالای تنوع ژنتیکی در نمونه­های مورد مطالعه است. بر اساس مدل GLM و MLM به­ترتیب در مجموع 201 و   160جایگاه ژنی معنی­دار مرتبط با صفات مورد مطالعه در سطوح احتمال 5 و 1 درصد شناسایی شدند. در بررسی همبستگی پیرسون بین صفات نشان داد که بین محتوای روی با آهن در شرایط دیم همبستگی مثبت و معنی­دار وجود داشت و بین محتوای روی دانه با طول سنبله همبستگی منفی و معنی­دار وجود داشت. با توجه به اینکه ضرایب همبستگی پیرسون در شرایط دیم بیشتر از ضرایب همبستگی ژنتیکی بود، امکان دارد افزایش تعداد همبستگی پیرسون صفات مورد مطالعه عامل محدود­کننده­ی تاثیرپذیری شدید این صفات از تغییرات محیطی باشد. در این تحقیق افزایش طول سنبله و ارتفاع بوته منجر به افزایش تعداد دانه در سنبله گندم ایمر شد که به نحوی راهبردی برای افزایش عملکرد گندم محسوب می­شود. در تجزیه به مختصات اصلی PCA سه مولفه اول 6/67 درصد از تغییرات مولکولی و به ترتیب 38/63، 24/2، 98/1 درصد از تغییرات را توجیه کردند و کل تغییرات (100 درصد) توسط 104 مولفه توجیه گردید.    کلید واژگان: تنوع ژنتیکی، گندم ایمر،IRAP   وREMAP

   سیب گوشت سرخ یکی از درختان میوه خاص و کمیاب می‌باشدکه به دلیل قرمز بودن رنگ گوشت آن،کیفیت خوراکی و میزان بالای آنتی‌اکسیدان موجود درآن مورد توجه است. بنابراین دستیابی به روش بهینه و مناسب به منظور ریزازدیادی آن از اهداف اصلی کشت بافت می‌باشد. در این مطالعه تاثیرکیتوزان و سدیم نیتروپروساید بر ریزازدیادی سیب گوشت سرخ (بسطام و بکران) مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله پرآوری اثر غلظت‌های مختلف سدیم نیتروپروساید (3،0 و 5 میلی‎گرم بر لیتر)، کیتوزان (0، 20، 40   و60   میلی‌گرم بر لیتر) و اثر متقابل آن‌ها در محیط کشت پایه   MS حاوی تنظیم کننده رشد گیاهی 1 میلی‌گرم بر لیتر BAP و 1/0 میلی‌گرم بر لیتر IBA مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله باززایی از برگ، بخش انتهایی برگ در شرایط تاریکی روی محیط کشت پایه ‌ MS حاوی تنظیم کننده‌های رشد 3/3 میلی‌گرم بر لیتر TDZ و 4/0 میلی‌گرم بر لیتر IBA قرار گرفت و پس از چهار هفته ریزنمونه‌های فوق به منظور بررسی اثر غلظت‌های سدیم نیتروپروساید (3،0 و 5 میلی‎گرم بر لیتر) و کیتوزان (0، 20، 40   و60 میلی‌گرم بر لیتر) و اثر متقابل آن‌ها در محیط پایه MS حاوی تنظیم کننده رشد گیاهی 1 میلی‌گرم بر لیتر BAP و 1/0 میلی‌گرم بر لیتر IBA قرار گرفت. در مرحله ریشه‌دهی، به منظور بررسی نوع محیط کشت پایه MS 2/1 (جامد و مایع) و غلظت‌های تنظیم کننده رشد IBA (0، 1، 2 و3 میلی‌گرم بر لیتر) انجام شد. طبق نتایج مشاهده شده در مرحله پرآوری بیشترین قطر ساقه (17/0 میلی متر) مربوط به ژنوتیپ بسطام در محیط کشت حاوی کیتوزان با غلظت 40 میلی‌گرم بر لیتر و بیشترین طول و عرض برگ (74/1 و97/0 سانتی‌متر به ترتیب) در ژنوتیپ بکران درمحیط کشت حاوی کیتوزان با غلظت 20 میلی‌گرم بر لیتر مشاهده شد. بلندترین ارتفاع گیاهچه (26/6 سانتی‌متر) مربوط به ژنوتیپ بسطام در محیط فاقد تیمار      و بیشترین تعداد برگ (51/16 عدد)، طول و عرض برگ (49/1 و 90/0 سانتی‌متر) مربوط به ژنوتیپ بکران در    محیط حاوی   با غلظت 5 میلی‌گرم بر لیتر می‌باشد. در آزمایش باززایی از برگ ژنوتیپ بسطام، بیشترین درصد باززایی (30 درصد) و تعداد نوساقه (50/5 عدد) در محیط کشت حاوی40 میلی‌گرم بر لیتر کیتوزان و3 میلی‌گرم بر لیتر    به دست آمد و بیشترین ارتفاع نوساقه   مربوط به اثرمتقابل40 میلی‌گرم بر لیتر کیتوزان و 5 میلی‌گرم بر لیتر    بود. آزمایش ریشه‌دهی ژنوتیپ بکران حاوی تنظیم کننده رشد 2 میلی‌گرم بر لیتر IBA بیشترین تعداد ریشه (17/3 عدد) تولید نموده و ژنوتیپ بکران در محیط کشت جامد حاوی تنظیم کننده رشد 2 میلی‌گرم بر لیتر IBA ، بلندترین طول ریشه (78/3 سانتی‌متر) مشاهده شده. نتایج نشان داد بیشترین درصد زنده‌مانی گیاهچه‌های سازگار شده مربوط به ژنوتیپ بکران (96 درصد) بود. کلید واژگان: کشت بافت، سیب گوشت سرخ،   پرآوری، ریزازدیادی

چکیده اثرات مفید امگا 3، لیگنان­ها (استروژن­های گیاهی) و فیتواسترول­های موجود در دانه­های روغنی مختلف در بیماری­های قلبی عروقی، آرتریت روماتوئید، چاقی، دیابت، سرطان و فشار خون بالا به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی و ضد التهابی آنها به اثبات رسیده­است. همچنین دانه­های روغنی در سرتاسر جهان رشد می­کنند و از محصولات مهم اقتصادی محسوب می­شوند. اخیراً دانه‌های روغنی به­دلیل داشتن مواد مغذی گیاهی که فواید سلامتی مختلفی به­ویژه در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری‌های غیرواگیر دارند بسیار مورد توجه قرار گرفته­اند. چیا (Salvia hispanica L ) گیاهی علفی متعلق به خانواده Lamiaceae است. چیا گیاهی­ دانه روغنی­است که غنی از اسید چرب امگا 3، پروتئین با کیفیت بالا، مقدار زیادی فیبر غذایی، مواد معدنی و ویتامین­ها می­باشد همچنین این گیاه حاوی طیف گسترده­ای از آنتی­اکسیدان­های پلی فنلی است که از روغن این گیاه در برابر اکسیداسیون شیمیایی و میکروبی محافظت می­کند. هدف از انجام این آزمایش که برای اولین باردر کشور انجام شده­است بهینه­سازی شرایط القای کالوس و ریزازدیادی گیاه چیا تحت غلظت­های مختلف تنظیم­کننده­های رشد و استفاده از ریزنمونه­های مختلف جهت ریزازدیادی گیاه چیا می­باشد. آزمایش القای کالوس با استفاده از سه ریزنمونه   شامل (هیپوکوتیل، کوتیلدون و برگ) و تنظیم­کننده رشد 2,4-D در غلظت­های 0، 5/0، 1، 5/1 و 2   میلی­گرم در لیتر به­همراه غلظت ثابت 1/0 از تنظیم­کننده رشد BAP به­صورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. نتایج این آزمایش نشان داد بهترین ترکیب جهت القای 100% کالوس در سطح 5/1 میلی­گرم در لیتر2,4-D به­همراه 1/0 میلی­گرم در لیترBAP و ریزنمونه هیپوکوتیل به­دست آمد.آزمایش باززایی مستقیم باپنج ریزنمونه شامل (جوانه انتهایی، کوتیلدون، هیپوکوتیل، برگ و گره) و BAP در هفت سطح شامل 0، 5/0، 1، 5/1، 2، 4 و 6 میلی­گرم در لیتر و به­صورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام­شد. نتایج آزمایش باززایی مستقیم نشان داد که بیشترین درصد باززایی مستقیم 100% و بیشترین تعداد ساقه در ریزنمونه (21/8) درترکیب   تنظیم­کننده رشدBAP   در غلظت 2 میلی­گرم در لیتر و ریزنمونه جوانه انتهایی (shoot tip)   به­دست­آمد. آزمایش ریشه­زایی با تنظیم­کننده رشد IBA در سطوح 0، 1 و 2   میلی­گرم در لیتر در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. نتایج آزمایشات ریشه­زایی نشان داد که بیشترین درصد ریشه­زایی 100% و بیشترین تعداد ریشه (89/4)   با بیشترین طول ریشه (03/ 7 سانتی­متر) در تیمار شاهد و در محیط­کشتMS   فاقد تنظیم­کننده رشدIBA   به­دست­آمد. کلمات کلیدی: چیا، ریز­ازدیادی، کشت بافت، محیط کشت   

      چکیده جوانه زنی و سبز شدن یکی از مهمترین مراحل رشد گیاه زراعی است، لذا جوانه زنی مناسب در محدوده وسیعی از شرایط محیطی برای استقرارگیاهچه ضروری است. برای شناسایی ژنوتیپ­های متحمل به خشکی چندین معیار انتخاب شده است که یکی از آن­ها انتخاب ژنوتیپ­ها بر اساس شاخص­های تحمل به خشکی است که بر اساس آن ژنوتیپ­های مقاوم انتخاب می­شوند. در این تحقیق، 20 رقم جو ایرانی و 24 رقم جو اروپایی،   به منظور بررسی تحمل تنش شوری در مرحله جوانه زنی، در سه سطح شوری (100،   200 و 300 میلی مولار کلریدسدیم) و یک سطح شاهد (آب مقطر) در سه تکرار در آزمایش فاکتوریل براساس طرح کاملاً تصادفی بررسی گردیدند. برای بررسی ارقام مورد مطالعه از نظر حساسیت و مقاومت به تنش خشکی از شاخص‌های تنش، داده­های حاصل از اندازه­گیری سه صفت عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و تعداد سنبله در متر مربع، بر پایه طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی در سال زراعی 99-1398در شرایط دیم   و آبیاری (در مراحل گلدهی و پر شدن دانه) مورد استفاده قرار گرفت. پارامترهای ژنتیکی صفات در هر دو شرایط اندازه­گیری شد. نتایج تجزیه واریانس صفات مرتبط با جوانه زنی نشان داد که اثر شوری، اثر رقم و اثر متقابل شوری× رقم در همه صفات معنی دار شد. با افزایش سطح شوری از 0 تا 300 میلی‌مولار، کلیه صفات و شاخص­ها به­جز میانگین زمان جوانه­­زنی کاهش یافت. درصد جوانه­زنی همبستگی مثبت و معنی­داری با طول کل گیاهچه، طول ساقه­چه، شاخص بنیه بذر، میانگین سرعت جوانه زنی و شاخص سرعت جوانه زنی داشت. تجزیه خوشه‌ای با استفاده از روش Ward بر اساس مربع فاصله اقلیدسی، ارقام مورد مطالعه براساس صفات اندازه گیری شده در آزمایش جوانه­زنی تحت سطوح مختلف شوری را به دو گروه تقسیم نمود. ارقام 25 (SIRIO)، 28 (SFERA)، 23 (PONENTE)، 38 (ALFEO)، 16(نصرت)، 4 (ماکوئی)، 19 (EXPLORA)، 32 (ALISEO)، 5 (زرجو)، 33 (NURE)، 36 (SCIROCCO)، 15 (سرارود)، 29 (ALIMINI)، 31 (VEGA)، 37 (TREBBIA)، 24(ALCE)، 30 (ALDEBARAN)، 10 (صحرا)، 13 (نیمروز)، 7 (جنوب)، 12 (یوسف)، 18 (COMETA)، 41 (انصار)، 8 (کارون) و 14 (ریحان) در مرحله جوانی­زنی از خصوصیات بهتری جهت تحمل تنش برخوردار بودند. نتایج تجزیه واریانس صفات زراعی   در دو محیط آبی و دیم حاکی از تفاوت معنی­دار ارقام جو مورد بررسی از لحاظ   صفات اندازه‏گیری شده بود. براساس نتایج حاصل از جدول مقایسه میانگین صفات، بیشترین مقدار عملکرد دانه در رقم 35 (AIACE) مشاهده شد. شاخص میانگین حسابی بهره­وری (MP)،   شاخص تحمل تنش (STI) و میانگین هندسی بهره­وری (GMP) با عملکرد دانه در هر دو شرایط دیم و آبیاری همبستگی داشتند. نتایج حاصل از تجزیه خوشه­ای براساس شاخص­های تحمل خشکی توسط روش UPGMA و براساس مربع فاصله اقلیدسی ارقام جو ایرانی و اروپایی به دو گروه تقسیم شدند. ارقام 35 (AIACE)، 39 (ZACINTO)، 44 (سرارود 1)، 37 (TREBBIA) و 25 (SIRIO) از لحاظ تمامی شاخص­ها به­جز عملکرد دانه در شرایط دیم دارای میانگین بالاتری بودند. گزینش بر اساس شاخص­­های مولفه اول و دوم ارقام 5 (زرجو)، 1 (فجر 30)، 33 (NURE)، 36 (SCIROCCO)، 15 (سرارود)، 12 (یوسف)، 41 (انصار)، 14 (ریحان)، 21 (MARTINO)‌ و 43 (محلی) با دارا بودن مقادیر بالای مولفه اول و مقادیر پایین مولفه دوم به­عنوات ارقام دارای تحمل بالاتری به خشکی معرفی نمود. برآورد متفاوتی از پارامترهای ژنتیکی صفات در محیط آبیاری و   دیم به­دست آمد. تعداد سنبله در متر مربع در هر دو شرایط دیم و آبی دارای درصد وراثت پذیری عمومی متوسط و بیشترین میانگین پیشرفت ژنتیکی بودند. ارقام 5 (زرجو)،   33 (NURE)، 36 (SCIROCCO)، 15 (سرارود)، 37 (TREBBIA)، 12 (یوسف)، 41 (انصار)، 14 (ریحان)، 37 (TREBBIA) و 25 (SIRIO) از تحمل به تنش شوری در مرحله جوانه­زنی و نیز تحمل به تنش خشکی در شرایط تنش خشکی برخوردار بودند. کلید واژگان:

   چکیده این پژوهش به هدف بررسی تنوع ژنتیکی و شناسایی نشانگر­های پیوسته با صفات زراعی در ژنوتیپ­های یولاف انجام گرفت. بدین منظور، 361 ژنوتیپ یولاف زراعی ( Avena sativa L.) دریافت شده از بانک بذر استرالیا در قالب طرح لاتیس مربع در دو تکرار در سال زراعی ( 98-1397) تحت شرایط آبیاری در مزرعه آزمایشی دانشگاه رازی کرمانشاه از نظر صفات زراعی و مولکولی مورد ارزیابی قرار گرفتند. 11 صفت زراعی شامل عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه، عملکرد کاه، شاخص برداشت، ارتفاع گیاه، طول خوشه، تعداد خوشه در متر مربع، تعداد دانه در خوشه، وزن هزار دانه، روز تا 50 درصد گل­دهی و روز تا رسیدگی فیزیولوژیک اندازه­گیری شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که بین ژنوتیپ­ها از نظر کلیه صفات مورد بررسی تفاوت معنی­داری وجود دارد که نشان­دهنده­ی وجود تنوع ژنتیکی بالا میان ژنوتیپ­های مورد مطالعه بود. ضرایب همبستگی نشان داد که صفات عملکرد بیولوژیک، عملکرد کاه، شاخص برداشت، ارتفاع گیاه، تعداد خوشه در متر مربع، تعداد دانه در خوشه و وزن هزار دانه همبستگی مثبت و معنی­داری با عملکرد دانه داشتند. بر اساس نتایج حاصل از تجزیه مسیر صفت تعداد دانه در خوشه و پس از آن تعداد خوشه در متر مربع بیشترین اثر مستقیم و مثبت را بر عملکرد دانه نشان دادند. بیشترین اثر غیرمستقیم منفی را تعداد خوشه در متر مربع از طریق تعداد دانه در خوشه بر عملکرد دانه داشت. تجزیه خوشه­ای مبتنی بر داده­های زراعی با استفاده از روش Ward ژنوتیپ­ها را در چهار خوشه گروه­بندی کرد. بیشترین فاصله ژنتیکی بین خوشه 1 و 4 مشاهده شد. براساس تجزیه به مولفه­های اصلی 63 درصد از تغییرات کل توسط دو مولفه اصلی اول توجیه گردید. بای پلات حاصل از تجزیه به مولفه­های اصلی، نتایج گروه­بندی تجزیه خوشه­ای را تایید کرد. مطالعه مولکولی بر روی 148 ژنوتیپ یولاف دارای شجره مستقل با استفاده از 12 آغازگر SCoT انجام شد. در مجموع 135 باند تولید شد که 84 باند ( 75/61 درصد ) چند شکل بود. بیشترین مقادیر تعداد نوار چند شکل، درصد چند شکلی، شاخص نشانگری، نسبت چند شکلی موثر و قدرت تفکیک برای آغازگر SCoT1 به دست آمد که می­تواند نشان­دهنده­ی کارایی مناسب این آغازگر در تمایز ژنوتیپ­­های یولاف باشد. تشابه ژنتیکی ژنوتیپ­های مورد مطالعه با استفاده از ضریب تشابه جاکارد از 32/0 تا 87/0 متغیر بود. بیشترین شباهت ژنتیکی بین ژنوتیپ­های 360 (DUNNART) و361 (HOUDAN)   و کمترین شباهت ژنتیکی بین ژنوتیپ­های 239 (WESTON) و 277 (STORMONT IRIS) مشاهده شد. تجزیه خوشه­ای مبتنی بر داده­های حاصل از نشانگر SCoT بر اساس روش الگوبندی UPGMA و ضریب تشابه جاکارد، ژنوتیپ­های یولاف را به شش گروه تقسیم نمود. نتایج تجزیه به مختصات اصلی تا حد زیادی الگوی تنوع ژنتیکی حاصل از روش تجزیه خوشه­ای را تایید نمود. بررسی ساختار جمعیت وجود سه زیر جمعیت احتمالی (3=K) را برای ژنوتیپ­های یولاف نشان داد. نتایج تجزیه ارتباط بر اساس مدل خطی عمومی (GLM) و مدل خطی مخلوط (MLM) به ترتیب 111 و 38 ارتباط معنی­دار بین مکان­های ژنومی و صفات مورد مطالعه شناسایی کرد. در مجموع نتایج به دست آمده از مطالعه حاضر نشان می­دهد که دامنه وسیعی از تنوع ژنتیکی در بین ژنوتیپ­های یولاف وجود دارد و امکان استفاده از آنها را در برنامه­های اصلاحی فراهم می­سازد. همچنین نشانگر­های SCoT ابزار سودمند و توانمندی برای ارزیابی تنوع ژنتیکی و شناسایی نواحی ژنومی مرتبط با صفات مورد بررسی در ژنوتیپ­های یولاف می­باشند و می تواند در انتخاب ژنوتیپ­ها به عنوان والدین تلاقی و گزینش به کمک نشانگر (MAS) در برنامه­های اصلاح نباتات مورد استفاده قرار گیرند.

   چکیده کاملینا (Camelina sativa) گیاهی روغنی، دارویی و دارای توقع پایین و متحمل به تنش­های محیطی بوده و شناسایی میزان  تنوع  در ژرم پ?سم آن از  اهمیت زیادی برخوردار است. شناخت تنوع ژنتیکی، امری مهم و پایه و اساس تحقیقات به­نژادی گیاهان است. در این آزمایش تنوع ژنتیکی 45 لاین‌ هاپلویید مضاعف شده کاملینا حاصل از تلاقی 29 والد، بر اساس خصوصیات مولکولی، پروفایل اسیدهای چرب و صفات مورفولوژیک در شرایط گلخانه مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش گلخانه­ای در سال زراعی 98-1397 در گلخانه تحقیقاتی و آزمایش‌های مولکولی در آزمایشگاه بیوتکنولوژی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی انجام شد. تجزیه واریانس صفات مورفولوژیک نشان داد، بین لاین­ها از لحاظ صفات طول شاخه اصلی، طول شاخه فرعی، تعداد شاخه جانبی، تعداد نیام روی شاخه اصلی، تعداد نیام روی شاخه فرعی، ارتفاع تا اولین شاخه جانبی، طول ریشه، طول نیام، وزن کاه غلاف، وزن کل بوته، وزن ریشه در بوته، وزن بخش هوایی، وزن هزار دانه، عملکرد تک بوته و شاخص برداشت اختلاف معنی‌داری وجود داشت. تجزیه خوشه‌ای مبتنی بر صفات مورفولوژیک با استفاده از ضریب مربع فاصله اقلیدسی و روش Ward، لاین‌ها را به دو گروه مجزا تقسیم نمود. تجزیه به عامل ها بر اساس تجزیه به مولفه های اصلی و چرخش واریماکس نشان داد پنج عامل که مقادیر ویژه بالای یک داشتند، مجموعاً 40/78 درصد از تغییرات کل را توجیه کردند. جهت ارزیابی کارایی نشانگرهای رتروترانسپوزونی   REMAPو   IRAPدر بررسی تنوع مولکولی 45 لاین‌ هاپلوئید مضاعف گیاه کاملینا، سه رقم کلزا و یک ژنوتیپ آرابیدوبسیس، از 14 آغازگر منفرد و ترکیبی استفاده شد. هشت آغازگر IRAP در مجموع 103 قطعه تولید نمودند که 95 عدد از آن­ها چندشکل بودند (23/92%)، در حالی­که شش آغازگر ترکیبی REMAP، 54 قطعه، 49 قطعه چند­شکل و درصد چند­شکلی 70/90% تولید نمودند.غ نتایج حاصل از مطالعات مولکولی نشان داد که نشانگر IRAP از نظر شاخص­های تعداد قطعات تکثیر شده، قدرت تفکیک، نسبت چندشکلی موثر، شاخص نشانگری و در صد چندشکلی از مقادیر بالاتری نسبت به نشانگر REMAP برخوردار بود. تجزیه خوشه‌ای بر اساس نشانگرهایIRAP   و REMAP   با استفاده از روش Complete، لاین‌ها را به پنج گروه تقسیم کرد که نتایج تجزیه خوشه­ای بر اساس صفات مورفولوژیک را  تا حدی  تایید  کرد. تجزیه به مختصات اصلی بر اساس نشانگرهایIRAP   و REMAP، لاین­های مورد مطالعه را به پنج گروه تقسیم نمود. بر اساس آزمون منتل، ماتریس‌های تشابه حاصل از نشانگرهایIRAP   و REMAP با داده‌های حاصل از اندازه­گیری صفات فنوتیپی و پروفایل اسیدهای چرب، بیانگر همبستگی ضعیف منفی و معنی‌داری بود. درکل نشانگر­های رتروترانسپوزنی مورد استفاده به خوبی لاین­های کاملینا را تفکیک نمود. تنوع مشاهده شده در بین لاین­های کاملینا را می‌توان در مدیریت ژرم­پلاسم و برنامه‌های اصلاحی کاملینا به منظور تولید ارقامی با ویژگی‌های مطلوب استفاده نمود. کلید واژه: تنوع ژنتیکی، کاملینا، صفات زراعی، نشانگرهای رتروترانسپوزونی

بذر گیاهان یک اندام ذخیره‌ای طبیعی است که به‌عنوان هدفی ایده‌آل برای بیان ژن‌های نوترکیب توسط مهندسان ژنتیک موردتوجه قرار می‌گیرد. بنابراین کنترل بیان ژن‌های انتقال‌یافته در این اندام، یکی از مهم‌ترین گام‌ها در توسعه استراتژی کشاورزی مولکولی محسوب می‌گردد. راهکار عملی برای این منظور شناسایی، جداسازی و به کار بستن پروموترهای اختصاصی بذر در گونه‌های مهم تجاری همچون کلزا است. اولئوسین یکی از فراوان‌ترین پروتئین‌های در پروتئوم اندام بذر در گیاه کلزا بوده و بیان آن تحت کنترل یک پروموتر بسیار اختصاصی می‌باشد. پروموتر این ژن موجب بیان شدید ژن گزارشگر در بافت جنین و اندوسپرم بذر می‌گردد. در این تحقیق به‌منظور کاربرد و نیز شناسایی عناصر تنظیمی موجود در پروموتر اولئوسین، این توالی از ژنوم گیاه کلزا جداسازی و در ناقل pSK همسانه‌سازی شد. مقایسه توالی قطعه کلون‌شده با توالی‌های موجود در بانک اطلاعاتی NCBI نشان داد که این توالی دارای تشابه قابل‌توجه با دو دسته توالی‌های شناسایی‌شده می‌باشد. یک دسته توالی‌های مربوط به پروموتر اولئوسین و دیگری توالی‌های مربوط به ژن متیونین سولفوکسید ردوکتاز. این به معنای وجود این قطعه در یک ناحیه میان ژنی بوده که عملکرد دوسویه این پروموتر را توجیه می‌نماید. رسم درخت فیلوژنتیک و محاسبه فاصله ژنتیکی قطعه کلون‌شده با این توالی‌ها نشان داد که فاصله ژنتیکی قطعه کلون‌شده با توالی‌های موجود برای ژن اولئوسین بسیار کمتر از ژن متیونین سولفوکسید ردوکتاز می‌باشد. بررسی‌ توالی این قطعه نشان داد که این قطعه حاوی تعداد بسیار زیادی عناصر تنظیمی در هر دو رشته سنس و آنتی‌سنس همچون جعبه TATA، عنصر RY، جعبه پرولامین و موتیف Skn-1 می‌باشد. بیشتر این عناصر تنظیمی در 400   نوکلئوتید انتهایی این قطعه (ناحیه منطبق بر پروموتر اولئوسین) شناسایی شدند؛ حال‌آنکه 540 نوکلئوتید ابتدایی آن دارای تشابه قابل‌توجه با ناحیه CDS ژن متیونین سولفوکسید ردوکتاز است. بررسی‌های بیشتر نشان داد که تراکم توالی‌های تنظیمی موجود در رشته سنس (پروموتر اولئوسین) بیشتر از رشته آنتی‌سنس (پروموتر متیونین سولفوکسید ردوکتاز) می‌باشد و بسیاری عناصر تنظیمی همچون موتیف نیپین، جعبه پیریمیدین، جعبه E، سایت‌های اتصال SEF1 و SEF3 تنها در رشته سنس وجود دارند. این به معنای عملکرد کاملاً متفاوت این پروموتر در بیان دو ژن تحت کنترل آن است به‌طوری‌که اغلب عناصر تنظیمی که در رشته سنس این قطعه وجود دارند (ولی در رشته آنتی‌سنس وجود ندارند) در پروموترهای اختصاصی بذر یافت می‌شوند.   

  چکیده ژنوم میتوکندری گوسفند 1661 جفت باز طول دارد طول توالی به دلیل تفاوت در تعداد تکرارهای متوالی طولانی 75 جفت باز که شامل دو اکتامر متقارن است می تواند متفاوت باشد. با توجه به اینکه از صفات باروری تحت تاثیر بسیاری از ژن ها قرار داشته ، اما تعداد محدودی از این ژنهای عمده مرتبط با صفت های تولید مثلی گوسفند گزارش شده و از جمله آنها می توان به ژن ATPase6 از ژنوم میتوکندری اشاره کرد . از اهداف تحقیق حاضر می توان به بررسی و شناسایی چند شکلی احتمالی موجود در ژنATPase6 در قوچ سنجابی با استفاده از تکنیک PCR-RFLP و بررسی ارتباط چند شکلی این ژن با خصوصیات کیفیت اسپرم و ابعاد بیضه قوچ نژاد سنجابی اشاره کرد در این پژوهش از 96 راس قوچ نژاد سنجابی در شهرستان کرمانشاه ،کوزران،ماهیدشت و ایستگاه تحقیقاتی مهرگان استان کرمانشاه نمونه برداری انجام گردید ، نمونه خون های گرفته شده را داخل لوله هایی وکیوم با شماره دام ثبت شده مربوطه ،حاوی اتیلین دی آمین تترا استیک اسید( EDTA) که از انعقاد خون جلوگیری می کند ریخته و در یخ خشک نگهداری و به فریزر ، در دمای 2- درجه انتقال گردید به وسیله نرم افزار PopGen32 بررسی فراوانی آللی ، ژنوتیپی ، تعادل هاردی واینبرگ و شاخص های جمعیتی صورت پذیرفت از دستور GLM نرم افزار )4/9) SASبرای بررسی ارتباط صفات مربوط به کیفیت اسپرم و ابعاد بیضه ، با چند شکلی ژن ATPase6 استفاده گردید. پس از استخراج DNA به وسیله یک جفت پرایمر اختصاصی جهت تکثیر قطعه 896 جفت بازی از ژن ATPase6 انجام شد. هضم محصولات PCR به وسیله از آنزیم محدودگر AlwnI صورت گرفت. نتایج حاصل از هضم آنزیم محدودگر AlwnI نشان دهنده وجود جهش از نوع C بهG در ژن ATPase6 و حاکی از دو ژنوتیپ CC ,GC با فراوانی به ترتیب 21/0 و 79/0 بودند. همچنین نتیجه آنالیز داده ها نشان داد که آزمون تعادل هاردی واینبرگ در جایگاه مورد نظر وجود ندارد و بین چند شکلی های ژن ATPase6 و صفات مرتبط با ابعاد بیضه و کیفیت اسپرم و از طرفی ارتباط با حجم اسپرم ،حرکت تودهای ، کل اسپرم انزال شده ،یکپارچگی غشای اسپرم ، مرفولوژی ، غلظت، زنده مانی و شاخص اسپرم ارتباط معنی داری مشاهده نشد . اما بین چند شکلی ژن مورد نظر با حرکت انفرادی و تست آب ارتباط معنی داری مشاهده گردیدبه طوری که دام های با ژنوتیپ GC به طور معنی داری دارای بیشترین درصد تست آب در مقایسه با ژنوتیپ CCبودند (P>0.05). همچنین دام های با ژنوتیپ CC به طور معنی داری دارای بالاترین میزان حرکت انفرادی نسبت به ژنوتیپ GC بودند (P>0.05) . نتایج این تحقیق نشان داد که می بایست مطالعات دیگری در جهت شناسایی جهش در نقاط دیگر ژن های میتوکندری باید صورت گیرد تا نواحی ژنومی مسئول صفات اسپرم قوچ ها به منظور بهبود باروری در گله ها مشخص گردد. کلید واژه: کیفیت اسپرم ، صفات بیومتری بیضه، ATPase6، گوسفند سنجابی

   چکیده گندم دوروم ( Triticum turgidum L.   . durum) به دلیل مصرف گسترده در دنیا به عنوان ماکارونی و داشتن درصد بالایی از پروتئین (14-12 درصد) از جمله مهم‌ترین مواد غذایی است. تنوع ژنتیکی اساس برنامه­های به­نژادی بوده و انجام گزینش منوط به وجود تنوع ژنتیکی مطلوب از نظر ویژگی­های مورد بررسی است. باتوجه به اهمیت گندم دوروم، شناسایی تنوع ژنتیکی موجود در ارقام این گیاه از اهمیت بالایی برخوردار است. این پژوهش به منظور مطالعه تنوع ژنتیکی 69 لاین گندم دوروم دریافت شده از ایکاردا به همراه رقم ساجی با استفاده از نشانگر SCoT   و بررسی ارتباط این نشانگرها با پنج صفت مهم زراعی اندازه‌گیری شده در دو سال زراعی (97-1396 و 98-1397) اجرا شد. در مجموع 177 نوار توسط 12 آغازگر SCoT تشکیل شد که 97 نوار از آن‌ها چندشکل بودند (86/54%). بیشترین نوارهای چندشکل مربوط به آغازگر SCoT16 و کمترین آن مربوط به آغازگر   CoT14 بود. میانگین محتوای اطلاعاتی چندشکل 448/0 و بیشترین و کمترین مقدار آن را به ترتیب آغازگرهای   CoT33 و SCoT30 به خود اختصاص داده بودند. تشابه ژنتیکی ژنوتیپ­های مورد نظر با استفاده از ضریب تشابه جاکارد از 184/0 تا 734/0 متغیر بود. در تجزیه خوشه‌ای ژنوتیپ‌ها در چهار گروه قرار گرفتند که نتایج تجزیه به مختصات اصلی هم با این گروه­بندی مطابقت داشت. آغازگرهای مورد استفاده در این مطالعه درصد چندشکلی متوسطی نشان دادند و از میان آن‌ها، آغازگر SCoT16 از کارایی بالایی در تمایز ژنوتیپ­هابرخوردار بود. دامنه ضریب تشابه ژنتیکی بالا نشان دهنده تنوع ژنتیکی بالا در بین ژنوتیپ­های مورد مطالعه بود. در تجزیه ارتباط به روش رگرسیون خطی تعمیم یافته در سال اول آزمایش 25 و در سال دوم 35 ارتباط معنی‌دار و با استفاده از روش رگرسیون خطی مخلوط در سال اول آزمایش 22 و در سال دوم 32 ارتباط معنی‌دار بین مکان‌های ژنومی و پنج صفت مورد مطالعه شناسایی شد. برای هر یک از صفات تعداد روز تاگلدهی، ارتفاع بوته، تعداد روز تا رسیدگی فیزیولوژیک و وزن هزاردانه یک نشانگر پایدار در طی دو سال شناسایی شد. کلید واژگان: تجزیه ارتباط، تنوع ژنتیکی، ساختار ژنتیکی، نشانگر SCoT، .L Triticum turgidum

در این مطالعه به منظور بررسی ارتباط بین چندشکلی ژن سیتوکروم b میتوکندری و صفات کیفیت اسپرم و ابعاد بیضه، از 96 قوچ نژاد سنجابی خون­گیری   به عمل ­آمد و استخراج DNA از خون انجام شد. همزمان نیز از دام­ها نمونه اسپرم گرفته شد و صفات کیفیت اسپرم نیز مورد آنالیز قرار گرفت. ابعاد بیضه و سن دام نیز ثبت شد. با استفاده از   یک جفت آغازگر، PCRانجام شد( قطعه ای به طول 979 جفت باز). سپس محصول PCRتوسط آنزیم محدودکننده(Nde1) مورد هضم قرار گرفت. در صورت وجود جهش، قطعاتی به طول419 و 261 در صورت عدم وجود جهش، قطعه­ای به طول980 بر روی ژل آگارز قابل رویت بود. نتایج هضم حاکی از عدم وجود چندشکلی در ناحیه مورد بررسی بود. از آنجا که جهش موردنظر در این ناحیه چندشکل   نبود امکان بررسی ارتباط آن با صفات کیفیت اسپرم و ابعاد بیضه وجود نداشت. با توجه به اهمیت   ژنوم میتوکندری در باروری جنس نر، توصیه می­شود که   با استفاده از روش توالی یابی، سایر جهش های این ژن وهمچنین سایر ژن­های این اندامک نیز جهت ارزیابی ارتباط   با کیفیت اسپرم و ابعاد بیضه و حتی پویش کل ژنومی برای این صفات، مورد بررسی   قرار گیرد.

   به ­منظور مطالعه عوامل موثر بر عملکرد دانه و علوفه 16 ژنوتیپ ماشک تلخ در شرایط دیم و آبیاری تکمیلی،آزمایشاتی در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه، در طی دو سال زراعی 96 – 1395 و 97 – 1396 در قالب طرح آزمایشی بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در دو شرایط دیم و آبی انجام شد. در هر سال، تنوع از نظر صفات مورفولوژیک، عملکرد و اجزای عملکرد ارزیابی شد. نتایج تجزیه مرکب هرسال در دو شرایط دیم و آبیاری تکمیلی و همچنین تجزیه مرکب صفات در دو سال در هر دو شرایط نشان داد ژنوتیپ‌ها از نظر اغلب صفات مورد مطالعه اختلاف معنی‌داری داشتند. بر اساس نتایج مقایسه میانگین­ها، عملکرد و اجزای عملکرد مورد بررسی در تمامی ژنوتیپ­ها با اعمال تنش کمبود آب در شرایط دیم کاهش داشتند و درصد کاهش در کل ژنوتیپ­ها یکسان نبود. نتایج نشان داد در مکان آبی ژنوتیپ 4 با بیشترین تعداد غلاف در بوته، تعداد انه در بوته و وزن هزار دانه دارای بیشترین عملکرد دانه (4/922 کیلوگرم در هکتار) و در مکان دیم نیز ژنوتیپ 6 دارای بالاترین عملکرد دانه بود. با توجه به نتایج نمودار بای پلات در شرایط آبیاری تکمیلی و دیم، عملکرد دانه دارای همبستگی مثبت و بالایی با ارتفاع بوته، اجزای عملکرد، شاخص برداشت و همبستگی منفی با تعداد روز تا گلدهی بود. بر اساس نتایج تجزیه علیت در هر دو سال در شرایط آبی تعداد دانه در بوته و در شرایط دیم عملکرد بیولوژیک بیشترین اثر مستقیم و مثبت را بر عملکرد دانه داشت. با انجام تجزیه به عامل­ها، در هردو محیط سه عامل شناسایی شد که به ترتیب 62/71 و 74/71 درصد تنوع داده­ها را توجیه کردند. براساس ارزیابی شاخص­های تحمل به تنش خشکی، شدت تنش (SI) برابر با 34/0 بود. عملکرد دانه در شرایط آبی همبستگی بالایی با شاخص­های SSI، TOL، MP، GMP و STI داشت اما عملکرد دانه در شرایط دیم همبستگی منفی و معنی داری با SSI و همبستگی مثبتی با GMP و STI نشان داد. بنابراین به دلیل همبستگی عملکرد دانه در دو شرایط آبی و دیم با شاخص­های GMP و STI، این دو به­عنوان بهترین شاخص­ها برای انتخاب و تعیین ارقام متحمل به خشکی برای 16 ژنوتیپ گاودانه بودند. ژنوتیپ 15 با بیشترین مقدار این دو شاخص به عنوان ژنوتیپ متحمل به خشکی در این پژوهش شناسایی شد. کلمات­ کلیدی: تجزیه علیت، خشکی، ژنوتیپ­های گاودانه، عملکرد و اجزای عملکرد، نمودار بای پلات.

چکیده به­منظورارزیابی تحمل خشکی 23 ژنوتیپ مختلف گندم دوروم، آزمایشیدر مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی، کرمانشاه، در سالزراعی 97-96 در قالب طرح آزمایشی بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در دو شرایط دیم و آبی انجام شد. تنوع ژنتیکی از نظر صفات مورفولوژیک، عملکرد واجزای عملکرد و صفات کیفی ارزیابی شد. نتایج تجزیه واریانس ساده (هردو شرایط دیم وآبیاری تکمیلی) و مرکب صفات نشان داد ژنوتیپ‌ها از نظر اغلب صفات مورد مطالعهاختلاف معنی‌داری داشتند. بر اساس نتایج مقایسه میانگین­ها، صفات کمی مورد بررسی در تمامی ژنوتیپ­ها با اعمال تنش کمبود آب در شرایط دیم کاهش داشتند و درصد کاهش در کل ژنوتیپ­ها یکسان نبود. شدت تنش برابر با 1/0 بود. با رشد گندم در محیط دیم مقدار پروتئین و گلوتن دانه افزایش و مقدار نشاسته، رطوبتو انرژی تولیدی کاهش داشت. بیشترین اثر تنش بر عملکرد بیولوژیک و بعد از آن بر عملکرد دانه به ترتیب برای ژنوتیپ های 1 و   16 مشاهده شد   که به ترتیب باعث کاهش نمود 72/47 و 78/31 درصدی آنها   شد. بر اساس نتایجمقایسه میانگین دو محیط بیشترین عملکرد دانه به ترتیب 5190 و 5140 کیلوگرم درهکتار مربوط به ژنوتیپ 12 بود. کمترین عملکرد دانه در محیط آبی برای ژنوتیپ 18 و در محیط دیم در ژنوتیپ 9 مشاهده شد. با توجه به نتایج نمودار بای پلات در شرایط آبیاری تکمیلی، عملکرد دانه با درصد پروتئین و گلوتن رابطه­ای نداشت اما در شرایطدیم درصد گلوتن دانه دارای همبستگی منفی با عملکرد دانه بود. در هر دو شرایط آبی و دیم ژنوتیپ 17 بیشترین مقدار پروتئین و گلوتن دانه را داشت و ژنوتیپ 12 (نژاد بومیخرم آباد) دارای بالاترین عملکرد دانه بود. بر اساس نتایج تجزیه علیت در هردو شرایط آبی و دیم تعداد سنبله در مترمربع بیشترین اثرمستقیم و مثبت را بر عملکرد دانه داشت. با انجام تجزیه به عامل­ها، در هردو محیط 4 عامل شناسایی شد که بهترتیب 70/80 و 27/79 درصد تنوع داده­ها را توجیه کردند. ارزیابی شاخص­های تحمل به تنش خشکی نشان دادکه شاخص­های MP، GMP و STI به دلیل همبستگی بالایی با عملکرددانه در هردو شرایط دیم و آبیاری تکمیلی به­عنوان بهترین شاخص­ها برای انتخاب و تعیین ارقام متحمل به خشکی برای 23 ژنوتیپ مختلف گندم دوروم بودند. ژنوتیپ 12 (نژاد بومی خرم آباد)   با بیشترین مقدار این سه شاخص به عنوان ژنوتیپمتحمل به خشکی در این پژوهش شناسایی شد. کلمات کلیدی: تجزیه علیت، خشکی، ژنوتیپ­های گندم، کمیت و کیفیت دانه، نمودار بای پلات

ژنوم میتوکندریایی با توجه به نرخ جهش بالا، عدم نوترکیبی و ارث­بری مادری یک نشانگر قدرتمند در مطالعات فیلوژنتیک به حساب می­آید. این پژوهش با هدف بررسی ساختار ژنتیکی و ارتباط ژنتیکی اسب نژاد کرد ایران با استفاده از ژنوم میتوکندریایی   ناحیه D-Loop انجام گرفت. در این تحقیق از 30 راس اسب نژاد کرد خون­گیری بعمل آمد و DNA آن به روش نمکی استخراج گردید، سپس با استفاده از پرایمرهای اختصاصی ناحیه D-Loop به طول 509 جفت باز تکثیر و تمام نمونه­ها بعد از خالص­سازی توالی­یابی شدند.در کل 29 توالی بدست آمد و توالی­ها با استفاده از نرم­افزارهای بیوانفوراماتیکی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. قطعه 509 جفت بازی محصولات PCR بدست آمده از توالی­یابی، در برنامه MEGA7 ویرایش و قطعه 294 جفت بازی مورد نظر از آن استخراج شد، نمونه­ها با توالی مرجع اسب به شماره دسترسی (x79547) با استفاده از نرم­افزار BioEdit و رویه ClustalW همردیف شدند. نوکلئوتیدهای متفاوت در بین نمونه‌های توالی‌یابی شده مشخص و برای نمونه­های مورد پژوهش تعداد 14 هاپلوتایپ و 22 ناحیه متغیر (Polymorphic site) تشخیص داده شد و   سپس توالی Consensus به عنوان توالی شاخص برای این نژاد بدست آمد. پس از اخذ توالی مشابه ژنوم میتوکندری سایر نژادهای موجود در بانک ژن درخت فیلوژنی تحت رویه Neighbor-Joining در نرم­افزار BioEdit برای نژاد اسب کرد رسم گردید. رسم درخت نزدیکی این نژاد را با اسب­های نژاد چینی، تبتی، بلغاری و نژادی در ایران را نشان داد. میزان تنوع نوکلئوتیدی 01153/0، تنوع هاپلوتایپی 901/0 و میزان Dتاجیما 378/1- با استفاده از نرم­افزار DnaSP­ در این تحقیق محاسبه گردید. میزان Dتاجیما در سطح 1/0<P معنی دار نبود، منفی بودن این آماره نشان دهنده افزایش اندازه جمعیت یا انتخاب برای خالص سازی در جایگاه­ها است. بنابراین بنظر می­رسد جمعیت نژاد مورد مطالعه به سمت افزایش تعداد پیش رفته است. نتایج حاصل بیانگر تنوع نسبتاً زیاد در جمعیت مورد بررسی نژاد اسب کرد که اشتقاق اولیه متفاوتی را نشان می دهد و همچنین نشان دهنده خطوط مادری مختلف در این اسب­ها می­باشد.   

حفظ تنوع ژنتیکی در جمعیت اسب کردی   به عنوان سرمایه ملی بسیار حائز اهمیت است. بررسی توالی نوکلئوتیدی ناحیه سیتوکروم b میتوکندری در درون جمعیت‌ها می‌تواند شاخص مناسبی از میزان تنوع موجود در جمعیت مورد مطالعه باشد. هدف از این پژوهش، بررسی ژنتیکی و فیلوژنتیکی توالی نوکلئوتیدی ناحیه سیتوکروم b ژنوم میتوکندری اسب کردی است. بدین منظور از 30 راس بز مرخز نمونه خون جمع‌آوری گردید. پس از استخراج DNA، تکثیر قطعه 1092جفت بازی ناحیه سیتوکروم b میتوکندری توسط آغازگرهای اختصاصی انجام گرفت. قطعات تکثیر شده پس از خالص‌سازی به صورت رفت و برگشت توالی‌یابی شدند. تعداد 7 هاپلوتیپ مختلف بر اساس 7 نوکلئوتید چند شکل تعیین گردید. تنوع هاپلوتیپی و نوکلئوتیدی در نژاد اسب کرد به ترتیب 0/784 و 00218/0 برآورد شد. آنالیزها به کمک برنامه BioEdit نشان داد این توالی برای ناحیه cytB شامل 240 نوکلئوتید(27/21) A ، 289 نوکلئوتید C   (32/77)، 116 نوکلئوتید   G (13/15)و 237 نوکلئوتید T (26/87) می باشد. درخت فواصل ژنتیکی تحت رویه( N – J) طبق شکل بدست آمد. با مقایسه هایی که انجام شد اسب کرد به همراه   نژادهایی از ژاپن ( Hokkaido و Yakutia)، نژادهایی از چین (Lijiang و SanHe)، نژاد مغولی Przewalski و نژادی از عربستان با کد دسترسی MK100122.1 در یک شاخه قرار گرفت. که نشان دهنده تشابه ژنتیکی   بیشتر اسب کرد با نزادهایی آسیایی و اروپا   بخصوص آسیایی   می باشد.   

ریحان، مرزه، کود اوره،بینی الکترونیک،هوش مصنوعی

کاهو به دلیل سازگاری با کشت ‌بافت و انتقال پایدار ژن، یک گیاه مدل برای پژوهش‌های علوم بیوتکنولوژی محسوب می‌گردد. در فرآیند انتقال ژن جهت دستیابی به گیاه تراریخته، اولین قدم بهینه‌سازی کشت بافت است تا در حداقل زمان ممکن بتوان گیاه را باززا نمود. ژنGDP-mannose-3´,5´-epimerase (GME) یکی از ژن‌های کلیدیِ مسیر بیوسنتز ویتامین ث در گیاهان می‌باشد. در این تحقیق این ژن که از منبع کیوی جداسازی شده است به گیاه کاهو منتقل شد. به‌منظور انتقال ژن GME به کاهو ابتدا کشت بافت آن بهینه و سپس اقدام به انتقال ژن گردید. به‌منظور بهینه‌سازی کشت بافت کاهو آزمایش‌هایی جهت بررسی میزان کالوس‌زایی و باززایی غیرمستقیم با استفاده از اثرات نوع ریز نمونه (لپه و برگ‌های حقیقی) و 16 ترکیب تنظیم کننده رشد مختلف شامل غلظت‌های 1/0، 02/0، 05/0 و 04/0 میلی‌گرم بر لیتر نفتالین استیک اسید و غلظت‌های 1/0، 2/0، 4/0 و 6/0 میلی‌گرم بر لیتر بنزیل آمینوپورین و جهت بررسی باززایی مستقیم هم، اثرات نوع ریز نمونه و شش ترکیب تنظیم کننده رشد شامل غلظت‌های 02/0 و 05/0 میلی‌گرم بر لیتر نفتالین استیک اسید و غلظت‌های 2/0، 4/0 و 6/0 میلی‌گرم بر لیتر بنزیل آمینوپورین با سه تکرار به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرحِ کاملاً تصادفی انجام شدند. ازآنجاکه برای آزمایش باززایی مستقیم با تیمارهای ذکر شده نتیجه‌ای حاصل نشد آنالیزی هم صورت نپذیرفت. نتایج حاصل از تجزیه واریانس آزمایش کالوس‌زایی و باززایی غیرمستقیم حاکی از آن است که اثرات متقابل نوع ریز نمونه و تنظیم‌کننده‌های رشد BAP و NAA در صفات درصد کالوس‌زایی، درصد محتوای نسبی آب کالوس، رشد نسبی کالوس و درصد باززایی غیرمستقیم در سطح احتمال یک درصد معنی‌دار شدند. همچنین، نتایج حاصل از مقایسه میانگین‌ها نشان داد که در ریز نمونه‌های برگ و لپه غلظت‌های 1/0 میلی‌گرم بر لیتر BAP و 04/0 میلی‌گرم بر لیتر NAA بیشترین کالوس‌زایی و باززایی غیرمستقیم را به میزان 100 درصد داشتند. جهت انتقال ژن GME به این گیاه نیز آزمایشی با استفاده از رقم ستاره و سویه آگروباکتریوم (C58) روی دو نوع ریز نمونه (لپه‌ و برگ‌های حقیقی) و با مدت زمان تلقیح دو و هشت دقیقه با سه تکرار به صورت فاکتوریل در قالب طرحِ کاملاً تصادفی انجام شد. نتایج حاصل از آزمایش انتقال ژن به کاهو حضور سازه موردنظر (پلاسمید بیانی pBI121 حاوی ژن GME) را در گیاهان تراریخته تایید کرد. همچنین نشان داد که ریز نمونه برگ‌های حقیقی و مدت زمان تلقیح دو دقیقه با میزان 18 درصد تراریختی مناسب‌تر بودند. کلیدواژه‌ها: تراریختی، کشت بافت، ویتامین ث، کاهو، GME   

   چکیده به منظور بررسی تنوع ژنتیکی 20 ژنوتیپ مختلف گندم دوروم، تحقیق حاضر در سال زراعی 1396- 1395 در مزرعه تحقیقاتی و آزمایشگاه سیتوژنتیک پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی اجرا شد. ارزیابی صفات زراعی و فیزیولوژی و مقاومت به خشکی بر اساس طرح آزمایشی بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار و در دو شرایط بدون تنش و تنش خشکی انجام شد و تنوع ژنتیکی در صفات زراعی، فیزیولوژی، مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس مرکب نشان داد که بین دو شرایط بدون تنش و تنش تفاوت معنی­دار از نظر خصوصیات مورد بررسی وجود دارد. نتایج مقایسات میانگین­ها نشان داد که عملکرد دانه و بیولوژیک، شاخص برداشت، وزن هزار دانه و تعداد سنبله در متر مربع، عملکرد کاه، عملکرد سنبله و وزن خشک سنبله در محیط بدون تنش خشکی به طور معنی­داری بیشتر از محیط تنش خشکی بود. در شرایط بدون تنش بیشترین عملکرد را ژنوتیپ شماره 19 (3/1033) و کمترین عملکرد را ژنوتیپ شماره 4 (7/557) داشتند و در شرایط تنش ژنوتیپ‌های شماره 1 و 14 بترتیب بیشترین (7/567) و کمترین (3/287) مقدار عملکرد را به خود اختصاص دادند. بر اساس نتایج همبستگی بین شاخص‌های مقاومت به خشکی و عملکرد در دو شرایط بدون تنش و تنش شاخص‌های MP، YI، HMP، REI، GMP و STIجهت انتخاب ژنوتیپ‌های برتر در هر دو شرایط مناسب­تر بودند. بررسی تجزیه به مولفه‌های اصلی شاخص‌ها نشان داد، مولفه اول 87/58 درصد و مولفه دوم 91/32 درصد از واریانس کل را توجیه می‌کند. براساس رتبه‌بندی RS برای شاخص‌های خشکی ژنوتیپ شماره 1 دارای کمترین و ژنوتیپ شماره 11 بیشترین رتبه را دارا بودند، که بترتیب مقاوم‌ترین و حساس‌ترین ژنوتیپ‌ها شناخته شدند. براساس بای‌پلات ژنوتیپ‌های شماره 1، 8 و 19 در منطقه A قرار گرفتند. تجزیه به عامل‌ها برای کل صفات انجام شد که ده عامل اول در مجموع 31/91   درصد از تنوع کل داده‌ها در محیط بدون تنش و یازده عامل اول در مجموع 87/92 درصد در محیط تنش توجیه می‌نمودند. تجزیه خوشه‌ای با استفاده از روش Ward، بر مبنای عملکرد و اجزای عملکرد، خصوصیات فیزیولوژی و فنولوژی، ژنوتیپ‌ها را در محیط بدون تنش در پنج گروه و در محیط تنش خشکی در پنج گروه جداگانه قرار داد. گروه­بندی حاصله به وسیله تجزیه تابع تشخیص مورد تایید قرار گرفت. بر اساس نمودار سه بعدی ژنوتیپ‌های 1، 8 و 19 در هر دو شرایط مناسب بودند. همچنین در آزمون جوانه­زنی در شرایط تنش خشکی ژنوتیپ­های شماره 18 و 20 برترین و ژنوتیپ شماره 5 بدترین بودند. در مجموع ژنوتیپ­های شماره 1 و 19 به عنوان ژنوتیپ­های متحمل انتخاب شدند. کلید واژه: اجزاء عملکرد، تنش خشکی، عملکرد، گندم دوروم

چکیدههدف: به منظور بهره بردن از تنوع بین ارقام و ژنوتیپهای مختلف گیاهان ابتدا باید تنوع موجود در بین آنها مورد برسی قرار گیرد در این تحقیق به منظور بهره برداری از تنوع موجود بین تعدادی از ژنوتیپهای گیاه کاملینا، 81 لاین هاپلویید مضاعف این گیاه در سطح صفات بیوشیمیایی و مولکولی مورد مطالعه قرار گرفتند.روش تحقیق: لاینهای هاپلوئید مضاعف کاملینا در گلخانه پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه کشت شدند این مطالعه   در دو بخش انجام گرفت که یک بخش آن مطالعات بیوشیمیایی و بخش دیگر آن مطالعات مولکولی بود. در بخش مطالعات بیوشیمیایی، برای تجزیه و تحلیل اختلاف این لاینها از لحاظ مقادیر اسیدهای چرب ، توسط آزمایشگاههای مرجع مقادیر اسیدهای چرب این لاین ها به روش GC-MASS اندازه گیری گردید و نتایج آن در قالب طرح کاملا تصادفی با 3 تکرار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل نشان داد که بین این لاینها از لحاظ مقادیر اسید های چرب اختلاف معنی دار وجود دارد.   در بخش مولکولی این تحقیقDNA از نمونه های برگی استخراج گردید و به منظور تکثیر قطعه خاصی از DNA آنها با استفاده از 10آغازگرISSR فرایند PCR انجام گردید بعد به وسیله الکتروفورز قطعات از هم تفکیک و آشکار گردیدند و از آنها عکس برداری به عمل آمد و نتایج توسط نرم افزار تجزیه و تحلیل گردید و در پایان برای گروه بندی لاین ها تجزیه خوشه ای انجام گرفت. یافته ها: نتایج حاصل از تجزیه واریانس و مقایسه میانگین ها   اختلافات بین ژنوتیپ ها را آشکار کرد. از 15 آغازگر مورد استفاده در این تحقیق 10 آغازگر نوارهای مختلفی را تکثیر کردند.نتیجه گیری: بین این 81 لاین از لحاظ مقادیر اسیدهای چرب و همچنین از لحاظ مولکولی اختلاف وجود دارد.اختلاف بیوشیمایی این لاین ها بیشتر از اختلاف مولکولی آنها می باشد.کلید واژه ها: کاملینا، هاپلویید مضاعف، تنوع ژنتیکی، صفات بیو شیمیایی و مولکولی، نشانگر ISSR

  چکیدهآلودگی محیط زیست نتیجه فعالیت های صنعتی اجتماعات بشری است. یکی از آلاینده های مهم خاک فلزات سنگین بوده که در سال های اخیر به شدت مورد توجه قرار گرفته اند. روش های مختلفی برای مقابله با آلودگی فلزات سنگین به کار گرفته شده که از آن جمله می توان به تثبیت فلزت توسط بیوجار اشاره کرد. این تحقیق با کاشت گیاه ماش و به صورت طرح فاکتوریل در قالب طرح بلوک های تصادفی در سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل بیوچار چوب آفتابگردان در سه سطح (صفر، 1 و 3 درصد)، سرب در سه سطح غلظت (صفر،100 و200   میلی گرم بر کیلو گرم خاک) و کادمیوم در سه سطح غلظت (صفر، 10و 20 میلی گرم بر کیلو گرم خاک) بودند. نتایج نشان داد که افزایش سطوح کادمیوم و سرب موجب کاهش عومل رشد در گیاه ماش شد، در حالی­که کاربرد بایوچار ضمن کاهش اثرات سوء کادمیوم و سرب، باعث افزایش رشد گیاه ماش گردید. اثر سطوح بیوچار بر پارامتر های وزن خشک اندام هوایی، تعداد گره، تعداد شاخه های جانبی، تعداد گره فعال، ارتفاع ساقه، قطر ساقه، تعداد برگ، سطح برگ، وزن خشک ریشه، سطح ریشه،   حجم ریشه، طول ریشه، هدایت الکتریکی (EC) خاک،pH   خاک،کربن آلی خاک و غلظت سرب و پرولین در سطح یک درصد معنی دار شد. تاثیر سطوح مختلف سرب و کادمیوم نیز بروزن خشک اندام هوایی، تعداد کل گره و تعداد گره فعال، ارتفاع ساقه، قطر ساقه، تعداد برگ، سطح برگ، وزن خشک ریشه، سطح ریشه، حجم ریشه، طول ریشه، مقدار پرولین و غلظت سرب و کادمیوم در گیاه ماش در سطح یک درصد و برتعداد گره غیر فعال؛ هدایت الکتریکی و pH   خاک در سطح 5 درصد معنی دار بود. اثر متقابل سطوح مختلف بیوچار و هر دو فلز سنگین بر وزن خشک اندام هوایی، تعداد گره، تعداد گره فعال، قطر ساقه، وزن خشک ریشه، حجم ریشه، هدایت الکتریکی خاک، غلظت پرولین و سرب اندام هوایی گیاه ماش در سطح یک درصدمعنی دار بوده و بر تعداد برگ، در سطح 5 درصد، اما بر تعداد گره غیر فعال، ارتفاع و سطح برگ، سطح و طول ریشه،کربن آلی ، pH   خاک و غلظت کادمیوم اندام هوایی تاثیر معنی داری نداشت. بطورکلی می توان گفت که استفاده از بیوچار، با توجه به طرفیت بالای آن برای جذب و تثبیت سرب و کادمیوم، می­تواند به عنوان یک راهکار مناسب و ارزان در جهت کاهش آلودگی خاک و محیط زیست از این فلزات باشد.واژگان کلیدی: بیوچار، کادمیوم، سرب، ماش.

1-   به منظور بررسی تنوع ژنتیکی و شناسایی ژنوتیپ­های مقاوم به خشکی پژوهشی در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در سه تکرار و در دو محیط تنش و بدون تنش با 25 ژنوتیپ گندم نان انجام شد. این پژوهش در سال زراعی 1396-1395 در مزرعه تحقیقاتی و آزمایشگاه فیزیولوژی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه اجرا شد. نتایج تجزیه واریانس صفات مختلف مورفولوژی، فیزیولوژی، فنولوژی و بیوشیمیایی نشان داد که اثر ژنوتیپ برای بیشتر آن­ها معنی دار است و همچنین نتایج تجزیه واریانس مرکب صفات نیز حاکی از معنی دار شدن اثر محیط برای بیشتر این صفات بود. آنالیز­­های مختلفی از جمله تجزیه به عامل­ها،   تجزیه به مولفه­های اصلی، تجزیه خوشه­ای بر روی صفات اندازه گیری شده انجام شد. نتایج همبستگی بین شاخص­های مقاومت به خشکی نشان داد که شاخص های MP، STI، GMP، HMP، MSTI، MRP، YI و REI با عملکرد در هر دو شرایط تنش و بدون تنش همبستگی مثبت و معنی داری داشتند و بنابراین برای انتخاب ژنوتیپ­های برتر در هر دو شرایط مناسب ترند. نتایج مربوط به شاخص­های STS و ISI نشان داد که ژنوتیپ شماره 8 ژنوتیپ برتر می­باشد. نتایج حاصل از برآورد پارامتر­های ژنتیکی نشان داد که نتایج حاصل از تجزیه واریانس ساده با نتایج حاصل از پارامتر­های ژنتیکی هم خوانی دارد. نتایج حاصل از تجزیه گرافیکی GGE biplot نیز نشان داد که در شرایط بدون تنش ژنوتیپ­های شماره 5، 15، 13، 10، 18، 11، 16و 24 بهترین ژنوتیپ­ها ، و در شرایط تنش ژنوتیپ­های 18، 10، 15، 17، 11، 4، 16 و 12 ژنوتیپ­های برترند.کلید واژگان: گندم نان، مقاومت به خشکی، صفات بیوشیمیایی، صفات زراعی، صفات فیزیولوژیک

چکیده:به منظور ارزیابی عملکرد و پایداری عملکرد 29 ژنوتیپ گندم نان، آزمایشی درسال­های زراعی (1391-1389) و (1395-1394) در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی در دو سایت دیم و آبی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. بر اساس نتایج تجزیه واریانس مرکب برای سه سال و دو مکان، اثر سال برای صفات عملکرد و تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5 درصد معنی دار شد. اثر مکان برای تمامی صفات به غیر از صفت تعداد سنبله در متر مربع معنی­  hy;دار شد. اثر متقابل سال × مکان برای صفات تعداد دانه در سنبله، تعداد سنبله در متر مربع و وزن هزار دانه معنی­دار شد. بین ژنوتیپ­ها برای صفت تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5   درصد و برای صفت وزن هزار دانه درسطح احتمال 1 درصد اختلاف معنی­دار مشاهده شد و برای سایر صفات اختلاف معنی­داری بین ژنوتیپ­ها مشاهده نشد. اثر متقابل ژنوتیپ × سال برای صفات عملکرد، تعداد دانه در سنبله، وزن هزار دانه در سطح احتمال یک درصد و برای صفت تعداد سنبله در متر مربع در سطح احتمال 5 درصد معنی­دار شد. اثر متقابل ژنوتیپ × مکان برای همه صفات به غیر وزن هزار دانه معنی­دار نشد. اثر متقابل سه جانبه­ی ژنوتیپ × سال × مکان برای صفات عملکرد، تعداد دانه در سنبله در سطح احتمال 5 درصد و برای صفات تعداد سنبله در متربع در سطح احتمال 1 درصد معنی­دارشد. نتایج حاصل از آزمون مقایسه میانگین در مطالعه­ی 3 سال در شرایط آبی نشان داد ژنوتیپ شماره 24 بیشترین میانگین عملکرد و   بیشترین تعداد دانه در سنبله را داشتند و ژنوتیپ 23 بیشترین تعداد سنبله در متر مربع، ژنوتیپ 16 بیشترین وزن هزاردانه را داشت. در شرایط دیم ژنوتیپ شماره 16 بیشترین میانگین عملکرد و تعداد سنبله در متر مربع را داشتند و ژنوتیپ 19 بیشترین تعداد دانه در سنبله، ژنوتیپ 27 بیشترین وزن هزاردانه را داشتند. نتایج حاصل ازتجزیه واریانس با استفاده از مدل   AMMIاختلاف معنی­داری را درسطح احتمال یک درصد برای محیط، ژنوتیپ و اثر متقابل ژنوتیپ × محیط نشان داد. اثر متقابل ژنوتیپ × محیط توسط مدل AMMI به چهار مولفه­ی اصلی تفکیک شد. دو مولفه­ی اول در مجموع73.73 درصد از تغییرات کل اثر متقابل ژنوتیپ × محیط را توجیه کردند. بر اساس هر دو مدل AMMI1 و AMMI2 ژنوتیپ­های شماره­ی21، 28، 23، 8، 26، 6 به عنوان ژنوتیپ­های پایدار معرفی شدند. بر اساس نتایج حاصل از دو شاخص ASV و GSI ژنوتیپ­ 23 به عنوان ژنوتیپ پایدار و ژنوتیپ­های 14، 25، 11،15 به عنوان ژنوتیپ­های ناپایدار معرفی شدند. بر اساس نتایج حاصل GGE Biplot ژنوتیپ­های شماره 8، 9، 13 به ژنوتیپ ایده آل نزدیکتر بودند. بررسی همزمان پایداری و عملکرد ژنوتیپ­ها نشان داد که ژنوتیپ­های 8، 9، 13 به­ عنوان ژنوتیپ­های با میانگین عملکرد و پایداری بالا معرفی هستند.  کلید واژه: اثر متقابل ژنوتیپ × محیط ، مدل AMMI، تجزیه GGE Biplot، پایداری، گندم

چکیدهدر حدود یک سوم غذای تولید شده برای انسان‌ها از بین می‌رود. بر طبق گزارش FAO تقریبا ?/? بیلیون تن غذای تولید شده برای مصرف انسان‌ها ضایع می‌گردد. بر اساس گزارش FAO گیاهان تراریخته می‏توانند در القای ویژگی‏هایی نظیر: پتانسیل مفید برای تولیدات کشاورزی، پتانسیل مفید برای محیط، پتانسیل مفید برای سلامتی انسان، در گیاهان است ماثر واقع شوند. اصطلاح ویتامین برای تعریف شماری از ترکیبات ارگانیک استفاده شده است که باید از غذاهای مختلف بدست آورده شود زیرا موجودات زنده نمی‌توانند آن را سنتز کنند و مقداری از آن برای حیات آنها مورد نیاز است. ویتامین C نام عمومی برای L-اسکوربیک اسید ( AsA) است که از یک قند شش کربن L- threo-hex-2-enono-1,4-lactone مشتق شده است. آنزیم   GME   با اثر اپی مرازی بر روی قند GDP-D-mannose آن را به GDP- L-galactose تبدیل می‌کند بنابراین برهم‏کنش بین مسیر سنتز پلی ساکاریدهای دیواره سلولی و سنتز ویتامین C را به وجود می‌آورد. آنزیم GME بیشترین درجه حفاظت‏شدگی پروتئینی را در مسیر بیوسنتز ویتامین C دارد. در این تحقیق جداسازی ژن آنزیم GDP Mannose -35epimerase(GME) از گیاهActinidia deliciosa cultivar Hayward   توسط آغازگرهای طراحی شده بر اساس توالی   Actinidia deliciosa cultivar qinme به وسیله واکنشPCR   و با استفاده از Total RNA استخراج شده انجام شد سپس ژن جداسازی شده در وکتور pTG19 همانندسازی شد و برای تعین توالی به شرکت MICRO GENE   کره جنوبی فرستاده شد. توالی جداسازی شده در بانک اطلاعاتی NCBI بیشترین شباهت را با امتیاز 1973 با کیوی Actinidia deliciosa cultivar qinmei با شماره دسترسی (GU339037.1) و کمترین شباهت را با امتیاز 1002 با گونه‏ای از گیاه موز به نام Musa acuminata با شماره دسترسی (XM_009394784.2) داشت. هم ردیفی قطعه جدا‏سازی شده با دو توالی کیوی موجود در بانک NCBI با استفاده از نرم‏افزار MEGA7 براساس روش آماری نزدیک‏ترین همسایه انجام شد. با استفاده از روش مدل سازی SWISS- MODEL ساختار سه بعدی ژن مورد نظر با امتیاز QMEAN (97/0) شبیه سازی شد.کلمات کلیدی: GME، همسانه سازی، کیوی، ویتامین .C

ویتامین C یک آنتی‏اکسیدان اصلی در گیاهان است و نقش مهمی در کاهش فعالیت بیش از اندازه سلولی گونه‏های فعال اکسیژن دارد. در انسان نقش اصلی این مولکول بخاطر ظرفیت آنتی‏اکسیدانی آن حذف فعالیت گونه‏های فعال اکسیژن است و نیز بعنوان کوفاکتور برای بسیاری از آنزیم‏ها بکار می‏رود. انسان یکی از معدود گونه‏های پستانداران می‏باشد که قادر به سنتز این ویتامین نیست و باید آن را از طریق منابع غذایی به‏ دست آورد. ژن GGP‏ ‏یکی از مهم‌ترین ژن‏ها در چرخه بیوسنتزی ویتامین C‏ ‏می‏باشد که آنزیمGDP-L-galactose phosphorylase   را کد می‏کند. تهیه سازه حاوی ژن GGP مهم‌ترین مرحله جهت انتقال آن به منظور افزایش بیان ویتامین C در گیاهان مختلف می‏باشد. در این تحقیق، جداسازی این ژن از گیاه کیوی (Actinidia deliciosa) از طریق طراحی پرایمرهای ویژه و نیز استخراج RNA و تکثیر ژن از طریق PCR انجام شد. سپس این ژن در پلاسمید pTG19-T از طریق T/A cloning، همسانه‌سازی گردید. آنالیزهای مولکولی لازم انجام و جهت تایید نهایی تعیین توالی گردید. آنالیزهای بیوانفورماتیکی این ژن می‌تواند اطلاعات مهمی در زمینه ساختار پروتئینی و میل ترکیبی آن در واکنش‌های آنزیمی، ناحیه‌های حفاظت‏شده ژن و فراوانی و تفاوت‌های آن در گیاهان مختلف نشان دهد. می‌توان از این ژن برای افزایش ویتامین C در گیاهان دیگر نظیر خیار، مقاومت به تنش‌های محیطی در گیاهان مختلف و غیره استفاده کرد.

چکیدهیکی از قدیمی‌ترین محصولات سنتی، درخت انجیر است که در حال حاضر در چندین کشور در سراسر حوزه مدیترانه وجود دارد. ایران جز مراکز مهم انتشار و پراکنش بسیاری از گونه‌های گیاهی است. بنابراین آگاهی از تنوع ژنتیکی انجیر از اهمیت زیادی برخوردار است. پژوهش حاضر به منظور بررسی تنوع ژنتیکی 147 ژنوتیپ انجیرهای غرب ایران با استفاده از صفات مورفولوژیک و نشانگرهای ISSR و SCoT انجام شد. ژنوتیپ‌ها از 25 منطقه در استان‌های کرمانشاه، کردستان و ایلام مورد مطالعه قرار گرفتند. در بخش مورفولوژیک ژنوتیپ‌ها از نظر 58 صفت مربوط به ویژگی‌های درخت، برگ و میوه ارزیابی شدند. نتایج تجزیه خوشه‌ای بر اساس صفات مورفولوژیک، ژنوتیپ‌ها را به پنج گروه تقسیم کرد. تجزیه به مولفه‌های اصلی نیز ژنوتیپ‌ها را به پنج گروه تقسیم کرد. نتایج تجزیه به عامل‌ها حاکی از آن بود که 18 عامل اول 62/75 درصد تنوع بین داده‌ها را توجیه کردند که سه عامل اول را می‌توان تحت عنوان عامل اندازه میوه و برگ، فرم رشدی و عامل موثر بر لوب‌های جانبی کوچک گودی دمبرگ نام برد. تجزیه همبستگی نیز ارتباط معنی‌داری را بین اکثر صفات نشان داد. در بررسی‌های مولکولی، 10 آغازگر ISSR و 10 آغازگر SCoT   چندشکلی نشان دادند. در مجموع 155 باند توسط نشانگر ISSR تولید شد که از بین آن‌ها 144 باند چندشکل بود و درصد چندشکلی متوسط برابر 83/92 درصد بود. با 10 آغازگر SCoT   نیز 183 باند تولید شد که 169 باند چندشکل بود و متوسط چندشکلی نیز 90/91 درصد بود. اندازه باندها بر اساس نشانگرهای ISSR و SCoT   به ترتیب بین 250 تا 2200 و 250 تا 3007 جفت باز متغیر بود. در تجزیه خوشه‌ای بر اساس نشانگرهای ISSR و SCoT ژنوتیپ‌ها به ترتیب در سه و پنج گروه قرار گرفتند که در برخی موارد با گروهبندی مورفولوژیک مشابه بودند ولی در اکثر موارد با هم متفاوت بودند. نتایج تجزیه به مولفه‌های اصلی بر اساس نشانگرهای ISSR و SCoT به ترتیب ژنوتیپ‌ها را به شش و هشت گروه تقسیم کرد که سه مولفه اول به ترتیب 58/48 و 61/55 درصد از تنوع را توجیه نمودند. در بررسی پارامترهای ژنتیک جمعیت، منطقه کرمانشاه برای هر دو نشانگر از نظر تمامی شاخص‌ها دارای بیشترین مقدار بود. نتایج تجزیه واریانس مولکولی برای هر دو نشانگر نشان داد که تنوع بالایی در داخل جمعیت‌ها وجود دارد. آزمون منتل نیز بین ماتریس‌های تشابه حاصل از نشانگر‌های ISSR و SCoT، داده‌های مورفولوژیک با نشانگر ISSR و داده‌های مورفولوژیک با نشانگر SCoT همبستگی معنی‌داری نشان داد. در مجموع می‌توان گفت که غرب ایران دارای ذخایر غنی و تنوع ژنتیکی بالایی در انجیر می‌باشد که برای استفاده در برنامه‌های به‌نژادی انجیر پیشنهاد می‌شود.کلید واژگان: انجیر، تنوع ژنتیکی، غرب ایران، ISSR، SCoT

  به منظور ارزیابی تحمل خشکی و تنوع ژنتیکی­ 28 لاین پیشرفته جو با استفاده از شاخص­های مقاومت به خشکی، صفات مورفولوژیک، زراعی و فیزیولوژیک، آزمایشی در سال زراعی 94-1393 به­ صورت طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در شرایط آبی و دیم در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه انجام شد. عملکرد دانه، وزن هزاردانه، تعداد دانه در سنبله، ارتفاع بوته، طول سنبله، طول ریشک، طول پدانکل، مقدار سبزینگی برگ، هدایت روزنه­ای، در هر دو محیط مورد ارزیابی قرار گرفتند و همچنین شاخص­های حساسیت به تنش(SSI)، تحمل(TOL)، میانگین هندسی تولید(GMP)، متوسط تولید(MP)، تحمل تنش(STI)، نسبت افت عملکرد(Yr)، عملکرد(YI) و پایداری عملکرد(YSI) بر اساس عملکرد در هر دو شرایط محاسبه شدند. تجزیه مرکب   داده­ها نشان داد که محیط به­ طور معنی­داری بر روی عملکرد، اجزای آن، طول بوته، طول پدانکل، تاثیر گذاشته به طوری که میانگین این صفات در شرایط تنش کمتر از شرایط فاقد تنش بود. تجزیه واریانس صفات تنوع قابل ملاحظه­ای بین ژنوتیپ­ها نشان داد. نتایج حاصل از همبستگی کلیه ویژگی­ها در شرایط دیم نشان داد که بین عملکرد و شاخص برداشت، عملکرد بیولوژیک، وزن هزار دانه همبستگی مثبت و معنی­داری وجود داشت. در شرایط بدون تنش نیز عملکرد با ارتفاع، طول سنبله و عملکرد بیولوژیک همبستگی معنی­داری نشان داد. شاخص­ M   با عملکرد در هر دو شرایط و شاخص­های GMP و STI در شرایط تنش همبستگی مثبت و معنی­داری را نشان دادند بنابراین به عنوان شاخص­های مناسب برای انتخاب ژنوتیپ­های برتر معرفی شدند و بر اساس نمودار سه بعدی این شاخص­ها، ژنوتیپ­های 1، 9 و 25 مناسب­ترین ژنوتیپ­ها برای هر دو شرایط در نظر گرفته شدند. با توجه به نمودار بای پلات حاصل از دو مولفه اصلی اول و دوم نیز، این ژنوتیپ­ها نسبت به سایر ژنوتیپ­ها دارای تحمل بیشتری به تنش خشکی بودند. در مقابل، عملکرد ژنوتیپ­های 4، 7، 23 و 24کاهش بیشتری را در شرایط تنش نشان داد. برآورد پارامتر­های ژنتیکی   وضرایب همبستگی ژنتیکی، فنوتیپی و محیطی برای تمامی صفات برآورد شد. که در مجموع، روند همبستگی­ها نشان داد که همبستگی­های ژنتیکی بیشتر از همبستگی­های فنوتیپی است که این بیانگر تنوع ژنتیکی بیشتر در ژنوتیپ­های مورد مطالعه است.

هدف از این تحقیق، بررسی ساختار و تنوع ژنتیکی سه نژاد بز ایرانی (مرخز، مهابادی، لری)، یک نژاد پاکستانی (بیتال) و زیر جمعیت­های تک­قلوزا و دوقلوزا آن­ها با استفاده از نشانگرهای ISSR بود. نمونه­های خون از 210 دام گرفته شد. 17 آغازگر استفاده شد که پنج آغازگر به دلیل تعداد باند واضح   و چند شکلی بیشتر انتخاب شدند. درمجموع 86 قطعه مشاهده شد که 78 قطعه چند شکل و درصد چند شکلی 70/80 درصد بود. فراوانی­های آللی، تعداد آلل مشاهده شده، تعداد آلل موثر، شاخص اطلاعاتی شانون و فاصله ژنتیکی استاندارد نئی محاسبه شد و درخت فیلوژنی به روش UPGMA بر اساس فراوانی­های آللی ترسیم گردید. میانگین تعداد آلل مشاهده شده 29/0±91/1 و محدوده آن از 46/0±71/1 تا 40/0±80/1 بود. میانگین تعداد آلل موثر، تنوع ژنی و شاخص اطلاعاتی شانون به ترتیب 35/0±46/1، 18/0±27/0 و 24/0±41/0 بود. با توجه به شاخص­های تنوع ژنتیکی، به نظر می­رسد که نژادهای بز موردمطالعه تنوع ژنتیکی نسبتاً مشابهی دارند. دندروگرام ترسیم‌شده بر اساس فاصله ژنتیکی استاندارد نئی دو گروه مجزا نشان داد. گروه اول شامل مهابادی و لری در یک خوشه و سپس مرخز و گروه دیگر شامل بیتال بود. این خوشه‌بندی با توزیع جغرافیایی و اهداف تولیدی نژادهای موردمطالعه سازگار بود. دندروگرام ترسیم‌شده بین زیر جمعیت­های نژادهای موردمطالعه، زیر جمعیت­های تک­قلوزا و دوقلوزای هر نژاد را در یک خوشه قرار داد؛ بنابراین نشانگرهای ISSR استفاده شده در این مطالعه نتوانست زیرجمعیت­های تک­قلوزا و دوقلوزا را ازهم متمایز کند.

ژن میوستاتین یا (GDF8) به عنوان عاملی که منجر به ماهیچه مضاعف می­شود، معرفی شده ­است که نقش کلیدی و تنظیمی در رشد عضله اسکلتی از طریق کنترل تکثیر مایوبلاست­ها بافت­ها در وران توسعه جنینی،   و هم­چنین فرایند تولیدمثل درحیوانات اهلی دارد. هدف از این   پژوهش بررسی چندشکلی­های ژن میوستاتین و ارتباط   آنها با صفات دوقلوزایی   و رشد در150 راس نژاد بز مرخز ایران در دو گروه، تک قلوزا و دوقلوزا بود. پس از استخراجDNA   از دو جفت پرایمر اختصاصی جهت تکثیر قطعات 573 و 475 جفت بازی به ترتیب برای نواحی اگزون یک-5`UTR و اگزون سه استفاده شد. قطعات 573   و 475 جفت بازی از ژن میوستاتین حاوی یک حذف شدگی5 نوکلئوتیدی (TTTTA/ 206)، یک جهش تک نوکلئوتیدی ( A/T339) و یک جهش تک نوکلئوتیدی دیگر (T>G 169)   به ترتیب در ناحیه 5`UTR، اگزون یک و اگزون سه بود. هضم محصولات PCR با استفاده از آنزیم محدودگر DraI،   HinIII و HindIII به صورت جداگانه برای هر جایگاه انجام گرفت. که نتایج آن حاکی از دو ژنوتیپ AA و AB در ناحیه 5`UTR ، سه نوع ژنوتیپ AT ,TT و AA در اگزون یک   و سه ژنوتیپ TT ،TG و GG در اگزون سه بود. برآورد نسبت احتمال (ORs) ژن میوستاتین در شکم زایش اول نسبت به دوم و سوم به ترتیب برابر با 4/1 (05/0<P)، 4 (1/0>P) و در شکم زایش دوم نسبت به سوم نیز60/4 (05/0>P) بود.   مقایسه ژنوتیپی ژن میوستاتین نشان داد که ژنوتیپ AA نسبت به ژنوتیپ­ TT ( 63/13= کای اسکور، 84/1= OR)   و ژنوتیپ­ TT نسبت به ژنوتیپ­ AT با( 46/8 = کای اسکور، 28/0= OR) در سطح احتمالی01/0   دارای اختلاف معنی­دار هستند. برآورد نسبت احتمالات ژنوتیپ AB نسبت به AA   در ناحیه 5`UTR   برابر با 07/0 (1/0>P) بود. آماره کای اسکور   برابر 65/2 مبین اختلاف معنی دار بین دو گروه ژنوتیپی TT و GG برای بروز دوقلوزایی در ناحیه اگزون سه بود. نتایج حاصله از آنالیز فراوانی آللی در دو جمعیت تک قلوزا و دوقلوزا نشان داد که آللB در جمعیت دوقلوزا با آللB در جمعیت تک قلوزا در سطح 1 درصد در ناحیه 5`UTR و آلل T در جمعیت دوقلوزا نسبت به آلل T در جمعیت تک قلوزا تفاوت معنی­داری داشت(1/0> P) . ژنوتیپ AA در اگزون یک و ژنوتیپ GG در اگزون سه ژن میوستاتین به ترتیب دارای رابطه معنی­داری با صفات وزن 6 ماهگی و افزایش وزن روزانه در سطوح 5? و 1/? بودند. ولی اثر ژنوتیپ­های ناحیه 5`UTR اثر معنی­داری بر صفات رشد نداشت. آنالیز اثر آلل جایگزینی نشان از اثر مثبت و معنی­دار آلل A   مربوط به ناحیه اگزون یک بر صفت وزن 6 ماهگی و هم­چنین اثر منفی آلل G مربوط به ناحیه اگزون سه بر صفت اضافه وزن روزانه بود (05/0>P). با توجه به عملکرد بیان ژن میوستاتین در فرایند تولیدمثل، ماهیچه مضاعف و مشاهدات بدست آمده در این تحقیق ژن میوستاتین می­تواند به عنوان ژن کاندیدا در برنامه­های اصلاح نژادی بز مرخز جهت بهبود بروز صفات دوقلوزایی، صفات رشد و ماهیچه   مورد توجه اصلاح گران   موثر واقع گردد.   

به منظور بررسی تحمل به خشکی 20 ژنوتیپ گندم نان در دو شرایط دیم و آبی، تحقیق حاضر در سال زراعی 92-91 در سه تکرار و در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در مزرعه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه انجام شد. ارزیابی صفات در قالب صفات زراعی، مورفولوژیک، فیزیولوژیک و بیوشیمیایی انجام شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که ژنوتیپ­های مورد بررسی در هر دو شرایط تنوع قابل ملاحظه­ای دارا بودند. نتایج حاصل از تجزیه واریانس مرکب نشان داد که بین دو شرایط آبی و دیم تفاوت معنی­دار از نظر صفات مورد بررسی وجود دارد. تجزیه همبستگی بین شاخص­ها و عملکرد دانه نشان داد که شاخص­های MP، GMP و STI به دلیل همبستگی بالا با عملکرد می­توانند در گزینش ژنوتیپ­ها استفاده شوند. بر اساس اکثر شاخص­ها ژنوتیپ­های 10، 3 و 2 مقاوم­ترین ژنوتیپ­ها و ژنوتیپ 9 و 8 حساس­ترین ژنوتیپ­ها معرفی شد. نتایج حاصل از بررسی صفات بیوشیمیایی نشان داد که میزان فعالیت آنزیم­های پراکسیداز، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز در محیط دیم بیشتر از آبی است. بر طبق نتایج حاصل از مولفه­های اصلی، دو مولفه اصلی شاخص­ها، انتخاب شدند که در مجموع 16/94 درصد از کل تغییرات داده­ها را توجیه کردند، مولفه اول 56/56 و مولفه دوم 6/37 درصد از واریانس کل را تبیین کردند. طبق نتایج تجزیه خوشه­ای، ژنوتیپ­ها در هر دو شرایط دیم و آبی در پنج گروه قرار گرفتند. نمودار بای پلات نشان داد که ژنوتیپ­های 10، 2، 3، 5، 15، 16، 17، 4 و 7 در مجاورت بردار­های مربوط به شاخص­های مهم مقاومت به خشکی قرار گرفتند، یعنی در واقع در ناحیه­ای با پتانسیل تولید بالا و حساسیت پایین به تنش خشکی قرار داشتند. در این میان، ژنوتیپ­های 5، 15، 16، 17 و 4 تمایل بیشتری به بردار مربوط به عملکرد دانه در شرایط تنش دارد و این مطلب نشان می­دهد که ژنوتیپ­های مذکور علاوه بر تحمل به خشکی، عملکرد بالایی نیز در شرایط تنش داشته است. نتایج حاصل از آزمون جوانه­زنی نشان داد که ژنوتیپ 2 در اکثر صفات مورد بررسی، وضعیت مطلوب­تری نسبت به سایر ژنوتیپ­ها نشان داد و احتمالاً می­توان آن را به عنوان ژنوتیپ متحمل به تنش در مرحله جوانه­زنی در نظر گرفت و ژنوتیپ­های 18، 19 و 20 نیز حساس­ترین ژنوتیپ­ها   در این مرحله بودند.