زمینه و هدف: کیفیت نامطلوب خواب می‌تواند با اختلال در بازیابی جسمانی و روان‌شناختی، کاهش عملکرد روزانه و افزایش خستگی همراه باشد. فعالیت ورزشی یکی از راهکارهای غیردارویی قابل‌استفاده برای حمایت از سلامت خواب است؛ بااین‌حال، شواهد درباره تفاوت آثار حاد فعالیت هوازی و مقاومتی، به‌ویژه در افراد کم‌تحرک دارای کیفیت خواب پایین، محدود و ناهمگون است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه آثار حاد یک جلسه فعالیت هوازی و یک جلسه فعالیت مقاومتی بر شاخص‌های مرتبط با خواب در مردان کم‌تحرک دارای کیفیت خواب پایین بود. روش پژوهش: این پژوهش با طرح متقاطع تصادفی‌شده و موازنه متقابل روی 30 مرد 20 تا 44 ساله کم‌تحرک، دارای اضافه‌وزن و کیفیت خواب پایین انجام شد. هر شرکت‌کننده با فاصله یک هفته، هر دو شرایط فعالیت هوازی و مقاومتی را تجربه کرد. جلسه هوازی شامل 30 دقیقه پیاده‌روی سریع یا دویدن سبک با شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه بود. جلسه مقاومتی شامل هشت حرکت برای گروه‌های عضلانی اصلی بدن، در دو ست 10 تا 12 تکراری و با شدت حدود 60 درصد یک تکرار بیشینه بود. هر دو جلسه در ساعات عصر و حداقل سه ساعت پیش از زمان معمول خواب اجرا شدند. کیفیت خواب، سهولت به خواب رفتن، سهولت بیدار شدن و احساس بازیابی پس از بیداری در صبح روز بعد با پرسشنامه ارزیابی خواب لیدز، خواب‌آلودگی پیش از خواب با مقیاس خواب‌آلودگی کارولینسکا و خلق و خستگی صبحگاهی با نسخه کوتاه پروفایل حالات خلقی ارزیابی شدند. برای مقایسه دو شرایط از آزمون تی زوجی استفاده شد و سطح معنی‌داری 0.05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: کیفیت خواب پس از فعالیت هوازی به‌طور معنی‌داری مطلوب‌تر از فعالیت مقاومتی بود (p=0.013). همچنین، سهولت به خواب رفتن پس از فعالیت هوازی به‌طور معنی‌داری مطلوب‌تر بود (p=0.008). بین دو شرایط از نظر سهولت بیدار شدن (p=0.340)، احساس بازیابی پس از بیداری (p=0.069)، خواب‌آلودگی پیش از خواب (p=0.083) و خلق صبح روز بعد (p=0.382) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. خستگی صبح روز بعد نیز پس از فعالیت هوازی به‌طور معنی‌داری کمتر از فعالیت مقاومتی بود (p=0.024). نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد که در مردان کم‌تحرک دارای اضافه‌وزن و کیفیت خواب پایین، یک جلسه فعالیت هوازی با شدت متوسط در مقایسه با یک جلسه فعالیت مقاومتی با شدت متوسط، با کیفیت خواب مطلوب‌تر، سهولت بیشتر در به خواب رفتن و خستگی کمتر در صبح روز بعد همراه بود. بااین‌حال، دو نوع فعالیت از نظر سایر شاخص‌های مورد بررسی تفاوت معنی‌داری نداشتند. بنابراین، به نظر می‌رسد نوع فعالیت ورزشی حاد می‌تواند بر برخی، اما نه همه، ابعاد مرتبط با خواب و وضعیت صبحگاهی اثر متفاوتی داشته باشد.   

زمینه و هدف: تمرینات دایره‌ای به دلیل ساختار فشرده و فواصل استراحت کوتاه می‌توانند پاسخ‌های قلبی‌عروقی و ادراکی قابل‌توجهی ایجاد کنند، اما مشخص نیست که در شرایط زمانی مشابه، ماهیت هوازی یا مقاومتی حرکات تا چه اندازه بر این پاسخ‌ها و روند بازیافت پس از تمرین اثر می‌گذارد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه پاسخ‌های همودینامیک حاد، بازیافت ضربان قلب و فشار درک‌شده پس از تمرین دایره‌ای هوازی و مقاومتی در مردان جوان سالم بود. روش پژوهش: در این مطالعه آزمایشی با طرح متقاطع تصادفی، 20 مرد جوان سالم 18 تا 29 ساله، در دو جلسه مجزا و با فاصله حداقل 48 ساعت، پروتکل‌های تمرین دایره‌ای هوازی و مقاومتی را انجام دادند. هر پروتکل شامل شش ایستگاه، 30 ثانیه فعالیت و 15 ثانیه استراحت فعال در دو دور بود و شدت تمرین در دامنه تقریبی 70 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه پایش شد. ضربان قلب هنگام تمرین و در دقایق صفر، 3، 5، 10 و 20 بازیافت اندازه‌گیری شد و زمان بازگشت آن به سطح استراحتی نیز ثبت گردید. فشار خون سیستولی و دیاستولی پیش از تمرین، بلافاصله و تا 60 دقیقه پس از تمرین اندازه‌گیری شد. افت فشار خون پساتمرینی از تفاضل فشار خون استراحتی با میانگین مقادیر ثبت شده در دقایق 10 تا 60 بازیافت محاسبه شد. فشار درک‌شده نیز در پایان هر ایستگاه و در پایان تمرین ثبت گردید. داده‌ها با آزمون t زوجی و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر دوطرفه در سطح معنی‌داری 0.05 تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین ضربان قلب حین تمرین در شرایط هوازی به‌طور معنی‌داری بیشتر از شرایط مقاومتی بود (0.001>p). اثر متقابل زمان × نوع تمرین برای روند تغییرات ضربان قلب طی دوره بازیافت معنی‌دار بود (0.001>p). زمان بازگشت ضربان قلب به سطح استراحتی پس از تمرین مقاومتی به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر بود (0.001>p). فشار خون سیستولی و دیاستولی بلافاصله پس از تمرین مقاومتی به‌طور معنی‌داری بیشتر از تمرین هوازی بود (0.001>p). در مقابل، افت فشار خون سیستولی و دیاستولی پساتمرینی پس از تمرین هوازی به‌طور معنی‌داری بیشتر بود (0.001>p). همچنین، میانگین فشار درک‌شده حین تمرین و فشار درک‌شده در پایان تمرین در شرایط مقاومتی به‌طور معنی‌داری بیشتر بود (0.001>p). نتیجه‌گیری: تمرین دایره‌ای هوازی و مقاومتی با وجود ساختار زمانی مشابه، الگوهای متفاوتی از پاسخ­های قلبی‌عروقی و ادراکی ایجاد کردند. تمرین هوازی با ضربان قلب بیشتر حین فعالیت، بازگشت سریع‌تر ضربان قلب به سطح استراحتی و افت فشار خون پساتمرینی بیشتر همراه بود، درحالی‌که تمرین مقاومتی با فشار خون سیستولی و دیاستولی بالاتر بلافاصله پس از فعالیت، زمان طولانی‌تر بازگشت ضربان قلب و فشار درک‌شده بیشتر همراه بود. بنابراین، ماهیت حرکات در کنار ساختار زمانی تمرین باید در طراحی و پایش تمرینات دایره‌ای مورد توجه قرار گیرد.   

چکیده پیش‌زمینه: سبک زندگی کم‌تحرک و نشستن طولانی‌مدت از ویژگی‌های شایع مشاغل اداری است و می‌تواند با کاهش انرژی و سرزندگی، افزایش خستگی و تنش و اختلال در وضعیت کلی خلقی همراه باشد. اگرچه آثار مثبت فعالیت ورزشی بر سلامت روان شناخته شده است، اطلاعات کمتری درباره تفاوت پاسخ‌های حاد خلقی به تمرین هوازی و مقاومتی، به‌ویژه در کارکنان کم‌تحرک و طی ساعات پس از تمرین، وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه آثار حاد یک جلسه تمرین هوازی و مقاومتی صبحگاهی بر آشفتگی کلی خلقی، سرزندگی، خستگی، تنش و شاخص انرژی در مردان کارمند کم‌تحرک انجام شد. روش تحقیق: پژوهش حاضر با طرح متقاطع تصادفی در مردان کارمند کم‌تحرک 20 تا 44 ساله شاغل در مشاغل اداری شهر ناصریه عراق انجام شد. کم‌تحرکی بر اساس نسخه کوتاه پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی و سطح فعالیت کمتر از 600 MET-min/week تعیین شد. هر آزمودنی با فاصله زدایش هفت‌روزه در سه شرایط کنترل، تمرین هوازی و تمرین مقاومتی شرکت کرد. پروتکل هوازی شامل 5 دقیقه گرم‌کردن، 30 دقیقه فعالیت با شدت 70 درصد ضربان قلب بیشینه و 5 دقیقه سردکردن بود. پروتکل مقاومتی شامل شش حرکت پرس پا، پرس سینه، اکستنشن زانو، زیربغل سیم‌کش، فلکشن زانو و پشت‌بازو، هر یک در دو ست 10 تا 12 تکراری با شدت 60 درصد یک تکرار بیشینه و 120 ثانیه استراحت فعال بین ست‌ها و حرکات بود. برای ارزیابی حالات خلقی در پژوهش حاضر از پرسشنامه BRUM   استفاده شد. این پرسشنامه یک ابزار کوتاه و معتبر برای سنجش حالات خلقی لحظه‌ای است که در این پژوهش خرده‌مقیاس­های تنش، خستگی و سرزندگی و نیز دو شاخص دیگر شامل آشفتگی کلی خلق (TMD) و شاخص انرژی که از برآیند خرده­مقیاس­های پرسشنامه محاسبه می­شدند، مورد بررسی قرار گرفتند. BRUMS در چهار مرحله پیش از مداخله، 10 دقیقه پس از تمرین، 60 دقیقه پس از تمرین و ساعت 12 ظهر ارزیابی شد. پس از بررسی نرمال بودن داده‌ها با آزمون شاپیرو–ویلک، برای متغیرهای پارامتریک از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های تکراری دوطرفه با عوامل شرایط و زمان استفاده شد. متغیر تنش با آزمون فریدمن و مقایسه‌های زوجی ویلکاکسون با اصلاح بونفرونی تحلیل شد. سطح معنی‌داری 0.05 در نظر گرفته شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که TMD   تحت تاثیر زمان، شرایط تمرینی و تعامل زمان × شرایط قرار گرفت. تمرین هوازی با بیشترین کاهش در TMD همراه بود و این کاهش در مراحل بعدی نیز حفظ شد، در حالی که کاهش پس از تمرین مقاومتی محدودتر بود و در شرایط کنترل روند افزایشی مشاهده شد. برای میزان سرزندگی نیز اثر زمان، شرایط و تعامل آنها معنی‌دار بود (p<0.001)؛ هر دو نوع تمرین موجب افزایش سرزندگی شدند، اما این افزایش پس از تمرین هوازی بیشتر و پایدارتر بود. برای سطح خستگی، اثر زمان و تعامل زمان × شرایط معنی‌دار بود (p<0.001)، در حالی که اثر اصلی شرایط معنی‌دار نبود (p=0.253). تمرین مقاومتی بیشترین افزایش حاد خستگی را ایجاد کرد، در حالی که در شرایط هوازی خستگی اولیه در مراحل بعدی کاهش یافت. برای شاخص انرژی نیز اثر زمان (p=0.001)، شرایط (p=0.014) و تعامل زمان × شرایط (p<0.001)   معنی‌دار بود و بیشترین و پایدارترین افزایش انرژی پس از تمرین هوازی مشاهده شد. در مورد سطح تنش، تغییرات درون‌شرایطی در شرایط کنترل (p=0.005)   و هوازی (p=0.011) معنی‌دار بود، اما در شرایط تمرین مقاومتی معنی‌دار نبود (p=0.343). در مقایسه بین شرایط، تنها در ساعت 12 ظهر تفاوت شرایط تمرین هوازی و کنترل پس از اصلاح مقایسه‌های چندگانه معنی‌دار بود و تنش در شرایط تمرین هوازی کمتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد که یک جلسه تمرین صبحگاهی می‌تواند پاسخ‌های خلقی مردان کارمند کم‌تحرک را در ساعات پس از فعالیت تحت تاثیر قرار دهد و نوع تمرین نقش مهمی در الگوی این تغییرات دارد. هرچند هر دو شیوه تمرینی آثار مطلوبی بر برخی مولفه‌های خلقی داشتند، تمرین هوازی الگوی منسجم‌تر و پایدارتری از افزایش سرزندگی و انرژی، کاهش آشفتگی کلی خلقی و کاهش تنش در ساعات بعدی ایجاد کرد. در مقابل، تمرین مقاومتی با افزایش گذرای خستگی پس از فعالیت همراه بود. بنابراین، تمرین هوازی صبحگاهی با شدت متوسط می‌تواند به‌عنوان راهکاری ساده و قابل اجرا برای بهبود کوتاه‌مدت وضعیت خلقی کارکنان کم‌تحرک مورد توجه قرار گیرد.   

زمینه و هدف: کشتی ورزشی متناوب و پرشدت است که موفقیت در آن به توانایی اجرای مکرر فعالیت‌های انفجاری و حفظ عملکرد در شرایط خستگی وابسته است. بتاآلانین با افزایش غلظت کارنوزین عضله می‌تواند ظرفیت بافری داخل‌عضلانی را افزایش داده و عملکرد در فعالیت‌های پرشدت را بهبود بخشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر چهار هفته مکمل‌یاری بتاآلانین بر عملکرد اختصاصی کشتی‌گیران در آزمون‌های آمادگی ویژه کشتی(SWFT) و عملکرد ویژه کشتی (SWPT)، درصد افت عملکرد، بازیافت ضربان قلب، درک فشار و شاخص‌های آنتروپومتریک بود. روش پژوهش: در این کارآزمایی تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما، 24 کشتی‌گیر مرد به‌صورت تصادفی در دو گروه بتاآلانین (12 نفر) و دارونما (12 نفر) قرار گرفتند. گروه بتاآلانین به مدت چهار هفته روزانه 6.4 گرم بتاآلانین دریافت کرد. پیش و پس از مداخله، عملکرد آزمودنی‌ها با آزمون‌های SWFT و SWPT ارزیابی شد. همچنین، درصد افت عملکرد بین دو راند SWPT، بازیافت ضربان قلب یک دقیقه پس از آزمون، درک فشار با مقیاس بورگ 6 تا 20 و شاخص‌های آنتروپومتریک شامل وزن بدن، نمایه توده بدن و درصد چربی بدن اندازه‌گیری شد. برای متغیرهای دارای توزیع طبیعی از تحلیل واریانس آمیخته 2×2 و برای درک فشار از آزمون‌های ویلکاکسون و من‌ویتنی یو استفاده شد. سطح معنی‌داری 0.05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: اثر متقابل گروه × زمان برای امتیاز SWFT معنی‌دار بود (p<0.001). در گروه بتاآلانین، امتیاز SWFT از 27.08±1.93 به 28.75±1.91 پرتاب افزایش یافت (p<0.001)، در حالی که تغییر در گروه دارونما معنی‌دار نبود. همچنین، اثر متقابل گروه × زمان برای امتیاز SWPT معنی‌دار بود (p<0.001) و امتیاز گروه بتاآلانین از 39.75±3.49 به 43.33±2.81 پرتاب افزایش یافت (p<0.001)، در حالی که در گروه دارونما تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. در مقابل، مکمل‌یاری بتاآلانین تاثیر معنی‌داری بر درصد افت عملکرد SWPT، بازیافت ضربان قلب پس از SWFT و SWPT، درک فشار پس از دو آزمون، وزن بدن، نمایه توده بدن و درصد چربی بدن نداشت (p>0.05). نتیجه‌گیری: چهار هفته مکمل‌یاری روزانه 6.4 گرم بتاآلانین موجب بهبود عملکرد اختصاصی کشتی‌گیران در آزمون‌های SWFT و SWPT شد، اما تاثیری بر افت عملکرد بین راندها، بازیافت ضربان قلب، درک فشار یا شاخص‌های آنتروپومتریک نداشت. این یافته‌ها نشان می‌دهند که بتاآلانین می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد تغذیه‌ای کمکی برای افزایش ظرفیت اجرای فعالیت‌های شدید و تکراری در کشتی مورد توجه قرار گیرد، بدون آنکه با تغییر معنی‌دار وزن یا ترکیب بدن همراه باشد.  

      پیش زمینه: در سال‌های اخیر، تحریک غیرتهاجمی مغز (NIBS) به‌ویژه تحریک الکتریکی جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS)   به عنوان راهبردی نوین در علوم ورزشی برای بهبود عملکرد ورزشی مطرح شده است. از سوی دیگر، تمرین مقاومتی نقش کلیدی در افزایش قدرت و توده عضلانی از طریق سازگاری‌های عصبی–عضلانی دارد. با وجود مطالعات متعدد درباره تاثیر تحریک نواحی قشر حرکتی اولیه (M1) و قشر خلفی-جانبی پیش‌پیشانی (DLPFC) بر عملکرد عضلانی، اکثر تحقیقات به صورت مجزا و حاد انجام شده‌اند. شواهد جدید نشان می‌دهد که تحریک دوناحیه‌ای همزمان (M1-DLPFC) ممکن است با افزایش تحریک‌پذیری قشر نخاعی، اثربخشی بیشتری نسبت به تحریک تک‌ناحیه‌ای داشته باشد. با این حال، تاثیر اعمال مزمن (چند هفته‌ای) تحریک دوناحیه‌ای پس از جلسات تمرین مقاومتی بر شاخص‌های قدرت و توان همچنان ناشناخته است. بنابراین، هدف این مطالعه پاسخ به این پرسش است که آیا چهار هفته تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای دوناحیه‌ای می‌تواند شاخص‌های مرتبط با عملکرد عضلانی و توان را بهبود بخشد؟ روش تحقیق: پژوهش حاضر یک کارآزمایی تصادفی دوسوکور کنترل شده با شم بود که با یک طرح موازی و اندازه­­گیری­های پیش­آزمون و پس­آزمون انجام شد. تعداد 24 زن جوان بدون سابقه تمرین ورزشی به صورت تصادفی در دو گروه 12 نفره   آنودال+تمرین و   شَم+تمرین قرار گرفتند. سپس، همه شرکت­کنندگان در یک جلسه توجیهی شرکت کردند و در همان جلسه اندازه­گیری یک تکرار بیشینه به روش برآوردی و برمبنای خطوط راهنمای ارائه شده برای برآورد یک تکرار بیشینه انجام شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی و 24 ساعت پیش از نخستین جلس? تمرینی، در جلسه پیش­آزمون به­ترتیب آزمون پرش عمودی سارجنت و آزمون­های عملکرد عضلانی شامل قدرت عضلات پایین­تنه و بالاتنه و حجم تمرین عضلات پایین تنه و بالاتنه   اجرا شدند. سپس گروه آنودال+تمرین به مدت 4 هفته برنام? تمرینات مقاومتی شامل حرکات پرس پا با دستگاه، پرس سینه با دستگاه، جلو ران با دستگاه، سیم­کش از بالا با دستگاه، پشت ران با دستگاه، پرس سرشانه با دستگاه، جلو بازو و پشت بازو با شدت 1RM 60% در هفته های اول و دوم و 1RM 70% در هفته­های سوم و چهارم را همراه با دریافت تحریک آنودال دو ناحیه­ای غیرتهاجمی مغز پس از اتمام هر جلسه تمرین مقاومتی انجام داد. گروه شَم+تمرین نیز به مدت 4 هفته روال مشابه با گروه اول را داشت اما به جای دریافت تحریک آنودال، شرایط شَم را تجربه نمود. پس از گذشت 48 ساعت از آخرین جلس? تمرینی و در مرحل? پس­آزمون، اندازه­گیری­های   متغیرهای پژوهش همانند جلسه پیش­آزمون انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری تکراری   به منظور بررسی اثر زمان و گروه تحلیل شدند. در صورت معنادار بودن اثر زمان، از آزمون تی وابسته جهت مقایسه پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده گردید. در موارد عدم نرمال بودن توزیع داده‌ها، از آزمون‌های ناپارامتریک ویلکاکسون و من–ویتنی استفاده شد. سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد. یافته­ها:

چکیده پیش‌زمینه: هایپوکسی حاد با کاهش اکسیژن‌رسانی به دستگاه عصبی مرکزی، موجب افت عملکردهای شناختی و تعادل شده و می‌تواند کارایی افراد را در فعالیت‌های ورزشی، نظامی و شغلی کاهش دهد. ازاین‌رو، شناسایی راهکارهای موثر برای کاهش پیامدهای شناختی و حرکتی هایپوکسی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. کافئین به‌عنوان یکی از پرمصرف‌ترین ترکیبات محرک سیستم عصبی مرکزی، از طریق مهار گیرنده‌های آدنوزین می‌تواند موجب افزایش هوشیاری، بهبود توجه و ارتقای عملکرد شناختی شود. با وجود این، نتایج مطالعات پیشین درباره اثربخشی کافئین بر عملکردهای شناختی در شرایط هایپوکسی متناقض بوده و شواهد محدودی درباره اثر همزمان آن بر مولفه‌های مختلف عملکرد شناختی و تعادل وجود دارد. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف حاد کافئین بر عملکردهای شناختی و تعادل در شرایط هایپوکسی حاد بود. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق درون‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما بود. تعداد 20 دانشجوی پسر تربیت بدنی از دانشکده علوم ورزشی دانشگاه رازی در این پژوهش شرکت کردند. هر آزمودنی مجموعاً در 3 جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور یافت. یک هفته پس از برگزاری جلسه توجیهی، هر شرکت­کننده با انتصاب تصادفی با در نظر گرفتن موازنه متقابل در خصوص ترتیب دریافت مداخلات، در دو جلسه مجزا (1. مصرف کافئین در شرایط هایپوکسی؛ 2. مصرف دارونما در شرایط هایپوکسی) با فاصله یک هفته بین دو جلسه در آزمایشگاه متابولیسم و عملکرد ورزشی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه رازی حضور یافت. ابتدای هر جلسه پس از خوشامدگویی و استراحت شرکت­کننده، ماسک دستگاه هایپوکسی برای مشابه سازی شرایط پیش و پس­آزمون روی صورت شرکت­کننده قرار گرفت و به ترتیب آزمون­های تعادل، زمان عکس­العمل انتخابی، کنترل مهاری (آزمون استروپ)، حافظه کاری (آزمون N-Back) و توجه و کنترل پاسخ (آزمون برو- نرو) اجرا و نتایج ثبت شد. سپس، شرکت­کننده با برداشتن ماسک کپسول­های حاوی دارونما یا دوز تعیین شده کافئین را مصرف نمود. شخص دیگری به غیر از محقق، چگونگی توزیع دارونما یا مکمل را به عهده داشت.   سپس در حالت نشسته روی صندلی از هوای خروجی دستگاه هایپوکسی به مدت 60 دقیقه از طریق ماسک تنفس کرد. سطح اشباع اکسیژن سرخرگی و ضربان قلب هر 3 دقیقه یک بار   پایش شد. پس از گذشت یک ساعت   به ترتیب آزمون­های تعادل، زمان عکس­العمل انتخابی، استروپ، N-Back و آزمون برو-نرو با فاصله زمانی پنج دقیقه بین آزمون­ها اجرا شد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و تی وابسته و روش­های ناپارامتریک فریدمن و ویلکاکسون استفاده شد. در تمامی آزمون‌های آماری سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد. تجزیه‌وتحلیل آماری با استفاده از نرم‌افزار    نسخ? 27 انجام شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تغییرات تعادل پای راست (از پیش‌آزمون به پس‌آزمون) بین دو شرایط کافئین و دارونما تفاوت معنی‌داری داشت (p=0.033). به‌گونه‌ای که در شرایط دارونما، تعادل پای راست به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (p<0.001)، در حالی که در شرایط کافئین تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. همچنین، زمان عکس‌العمل انتخابی در شرایط دارونما از پیش‌آزمون به پس‌آزمون به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (p<0.001)، اما در شرایط کافئین تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. شاخص بهره‌وری معکوس در شرایط کافئین از پیش‌آزمون به پس‌آزمون به‌طور معنی‌داری کاهش یافت (p<0.001)، در حالی که در شرایط دارونما تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. علاوه بر این، تغییرات حافظه کاری بین دو شرایط کافئین و دارونما تفاوت معنی‌داری داشت (p=0.016) و حافظه کاری در شرایط کافئین به‌طور معنی‌داری بهبود یافت (p=0.012)، اما در شرایط دارونما تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. در مقابل، تفاوت معنی‌داری بین دو شرایط در متغیرهای کنترل پاسخ و تعادل پای چپ در هیچ یک از شرایط مشاهده نشد. نتیجه‌گیری:

چکیده: پیش­زمینه:   سلامت روان، یکی از ابعاد اصلی سلامت و پیش‌شرط تحقق توسعه پایدار است که بر کیفیت زندگی فردی و اجتماعی تاثیر تعیین‌کننده‌ای دارد. با این حال، شیوع فزاینده اختلالات روانی، به‌ویژه در جوامع در حال توسعه و در میان زنان، لزوم طراحی مداخلات موثر و در دسترس را دوچندان کرده است. فعالیت بدنی، از جمله تمرینات مقاومتی، به‌عنوان یک روش غیردارویی شناخته شده، نقش قابل توجهی در بهبود شاخص‌هایی مانند کیفیت زندگی، اضطراب، اعتماد به نفس و تصویر بدنی ایفا می‌کند. در کنار ورزش، فناوری‌های نوینی مانند تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) نیز با القای تغییرات پایدار عصبی، به بهبود عملکردهای روان‌شناختی کمک می‌کنند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند ترکیب این دو روش می‌تواند اثرات هم‌افزایی قدرتمندی ایجاد کند؛ با وجود این، اغلب پژوهش‌های پیشین به بررسی ترکیب tDCS و تمرینات هوازی پرداخته‌اند و مطالعات کمتری بر اثرات همزمان تمرینات مقاومتی و tDCS متمرکز بوده است. همچنین، اکثر این پژوهش‌ها بر روی مردان انجام شده‌اند و شواهد کافی در مورد زنان وجود ندارد. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار چهار هفته تمرین مقاومتی همراه با اعمال tDCS   بر ابعاد مختلف سلامت روان در زنان جوان طراحی شده است. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق بین‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 24 آزمودنی زن بدون سابقه تمرین ورزشی در این پژوهش شرکت کردند.   پس از مشخص شدن گروه­ها تمامی شرکت­کنندگان در یک جلسه توجیهی شرکت کردند و در همان جلسه اندازه­گیری یک تکرار بیشینه به روش برآوردی و برمبنای خطوط راهنمای ارائه شده برای برآورد یک تکرار بیشینه انجام شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی، در باز? زمانی 4 روز   پیش از آغاز اولین جلس? تمرینی اندازه­گیری­های مربوط به پیش­آزمون انجام شد. پس از تکمیل اندازه­گیری­ها در مرحل? پیش­آزمون، گروه "آنودال + تمرین" به مدت 4 هفته برنام? تمرینات مقاومتی را همراه با دریافت تحریک آنودال غیرتهاجمی مغز پس از اتمام هر جلسه تمرین مقاومتی انجام دادند. گروه "شَم + تمرین" به مدت 4 هفته روال مشابه با گروه اول را داشتند اما به جای دریافت تحریک آنودال، تحریک شم را دریافت نمودند. 48 ساعت پس از اتمام آخرین جلس? تمرینی، اندازه­گیری­های مربوط به پس­آزمون با روالی مشابه با پیش­آزمون انجام پذیرفت. با توجه به تعداد پرسشنامه­های مورد استفاده در این پژوهش و به­منظور پیشگیری از کسالت­بار بودن روند تکمیل پرسشنامه ها، باز? زمانی 4 روزه در قبل و پس از اعمال مداخله در نظر گرفته شده و تلاش شد که در هر روز 2 پرسشنامه و به تفکیک صبح و بعد از ظهر به شرکت­کنندگان ارائه و تکمیل گردد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک تی-مستقل، آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و آنوای یک­راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که میزان اضطراب در هر دو گروه آنودال+تمرین (011/0 = p) و شَم+تمرین (033/0 = p) بلافاصله پس از اعمال مداخله کاهش یافت، اما در گروه تحریک آنودال، این کاهش در مرحل? پیگیری چهارهفته نیز پایدار ماند (008/0 = p)، در حالی که در گروه شم، میزان اضطراب در مرحل? پیگیری مجدداً افزایش یافت (014/0 = p). در سایر متغیرها شامل کیفیت زندگی، سلامت روان، کیفیت خواب، ابعاد تصویر بدنی، اعتماد به نفس و انعطاف‌پذیری شناختی، اثر اصلی زمان معنادار بود و بهبود قابل‌توجهی نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد (05/0 < p)، اما تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت. در متغیر خودپنداره، نه اثر گروه و نه اثر زمان معنادار نبود. نتیجه­گیری:   بر اساس نتایج پژوهش حاضر، چهار هفته تمرین مقاومتی به‌تنهایی یا در ترکیب با تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای، تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود شاخص‌های مختلف سلامت روان در زنان غیرورزشکار داشته است. به‌طور کلی، می‌توان نتیجه گرفت که احتمالاً تمرینات مقاومتی می­تواند به‌عنوان یک مداخله موثر و در دسترس، قادر به ارتقای چندبُعدی سلامت روان در زنان غیرورزشکار باشد، اما افزودن تحریک tDCS تنها در حفظ اثرات ضداضطرابی در بلندمدت برتری دارد و در سایر حیطه‌ها اثر هم‌افزایی قابل‌توجهی ایجاد نکرد.   

پیشزمینه: آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی سیستمیک و مزمن است که با تخریب پیشرونده‌ی مفاصل، التهاب سیستمیک پایدار و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی همراه است. عواملی همچون اینترلوکین-? (IL-?)، پروتئین واکنشی C (CRP)و نرخ رسوب گلبول قرمز (ESR) در پاتوژنز آن نقش محوری دارند. فعالیت ورزشی به‌عنوان یک درمان مکمل توصیه می‌شود، اما پاسخ التهابی و نوروفیزیولوژیک حاد به یک جلسه فعالیت هوازی و تفاوت پاسخها در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی در مبتلایان به آرتریت روماتوئید بررسی نشده است. بنابراین، مطالعه حاضر برای نخستین بار اثر یک جلسه ?? دقیقه‌ای فعالیت هوازی با شدت متوسط را در شرایط هایپوکسی نورموباریک (??? اکسیژن، معادل ارتفاع حدود ???? متر) و شرایط نورموکسی بر شاخص‌های التهابی و پاسخ‌های نوروفیزیولوژیک این بیماران بررسی کرد.روش تحقیق: این مطالعه با طرح متقاطع کنترل شده و با ترتیب موازنه متقابل انجام شد. پس از بررسی‌های مقدماتی، ?? مرد 30-64 ساله مبتلا به آرتریت روماتوئید ساکن کرمانشاه به‌طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. شرکتکنندهها پیش از شروع جلسات اصلی پژوهش در یک جلسه توجیهی با روند اجرای پژوهش آشنا شدند. در این جلسه، پس از ارائه توضیحات کامل درمورد روند پژوهش، فواید و مضرات احتمالی، رضایت نامه کتبی از شرکتکنندهها گرفته شد. سپس، شرکتکنندهها به طور تصادفی در دو جلسه مجزا (هایپوکسی و نورموکسی) با فاصله یک هفته بین جلسات در آزمایشگاه حضور یافتند. در هر جلسه هر شرکتکننده پس از قرارگیری در شرایط هایپوکسی یا نورموکسی استراحتی به مدت 30 دقیقه، یک فعالیت هوازی 30 دقیقه‌ای را با شدت 65-75% حداکثر ضربان قلب در همان شرایط روی چرخ کارسنج انجام داد. در هر جلسه نمونه‌گیری خونی در دو نوبت قبل و پس از فعالیت هوازی برای سنجش IL-6، CRP و ESR انجام شد. همچنین، شاخص‌های درد، درک فشار (RPE)، ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی (SpO?) به هنگام اجرای فعالیت هوازی و کیفیت خواب (پرسشنامه گروئینگن) و بهزیستی (WBQ) در شب پس از اجرای فعالیت هوازی ارزیابی شدند. طبیعی بودن توزیع داده‌ها با آزمون شاپیرو–ویلک بررسی و متناسب با آن از آزمون t همبسته (RPE، HR، SpO2، شاخص درد، امتیاز پرسشنامه بهزیستی WBQ) یا ویلکاکسون (IL-6، CRP، ESR، کیفیت خواب) استفاده شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که IL-6 پس از تمرین در شرایط نورموکسی به‌طور معنی‌دار کاهش یافت (p=0.011)، اما در هایپوکسی تغییر معنی‌داری نداشت. همچنین، ESR در هر دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی به‌طور معنیدار کاهش یافت (به ترتیب: p=0.026، p=0.043). سطوح SpO? هنگام تمرین در شرایط هایپوکسی به‌طور معنیداری پایین‌تر بود (p?0.001) و میزان درک فشار در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی بهطور معنیداری بیشتر بود (p=0.019). از سوی دیگر، هیچگونه تفاوت معنیداری برای متغیرهای CRP، ضربان قلب، درد، کیفیت خواب و امتیاز پرسشنامه بهزیستی بین دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی مشاهده نشد.نتیجهگیری: فعالیت هوازی با شدت متوسط در مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید از نظر حس درد، کیفیت خواب و بهزیستی، چه در شرایط نورموکسی و چه هایپوکسی ایمن میباشد و مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید میتوانند از سودمندیهای فعالیت هوازی با شدت متوسط بهرهمند شوند. با این حال، انجام فعالیت هوازی در شرایط هایپوکسی باید با احتیاط و تحت نظارت انجام شود، زیرا ممکن است بخشی از پاسخ‌های ضدالتهابی را کاهش داده و بار فیزیولوژیکی و ادراکی را افزایش دهد.کلید واژهها: هایپوکسی نورموباریک؛ ارتفاع شبیهسازی شده؛ التهاب؛ اینترلوکین-6؛ نرخ رسوب گلبول قرمز؛ پرونئین واکنشی C؛ وضعیت بهزیستی؛کیفیت خواب 

  چکیده‌ 1 مقدمه:‌ان-استیل‌سیستئین‌ ‌)NAC‌)مکملی‌آنتی‌اکسیدانی‌است‌که‌ممکن‌است‌عملکرد‌ورزشی‌را‌بهبود‌بخشیده‌ و‌ با‌ کاهش‌ استرس‌ اکسایشی‌ و‌ التهاب،‌‌به‌ سالمت‌ روانشناختی‌ نیز‌ کمک‌ کند.‌ این‌‌مطالعه‌ با‌ هدف‌ بررسی‌ اثرگذاری‌‌مصرف‌‌حاد‌‌NAC ‌‌بر‌عملکرد‌بیهوازی،‌‌سطوح‌‌اضطراب‌و‌‌شاخص‌درک‌فشار‌و‌حس‌‌درد‌به‌ هنگام‌اجرای‌تست بیهوازی‌وینگیت‌انجام‌شد.‌ روشها:‌تعداد‌??‌دانشجو‌ی‌دختر‌رشته‌تربیت‌بدنی‌در‌این‌پژوهش‌متقاطع،‌تصادفی‌و‌کنترل‌شده‌با‌دارونما‌ شرکت‌کردند.‌هر‌آزمودنی‌به‌صورت‌تصادفی‌????‌م‌یلیگرم‌مکمل‌NAC‌ یا‌دارونما‌45‌دقیقه‌قبل‌از‌اجرای‌ یک‌وهله‌تست‌بیهوازی‌وینگیت‌مصرف‌نمود.‌بین‌اجرای‌دو‌شرایط‌دست‌کم‌یک‌هفته‌زمان‌زدایش‌منظور‌ شد.‌‌متغ‌یرهای‌‌‌مورد‌ بررسی‌‌شامل‌ اوج‌ توان،‌‌م‌یانگین‌‌توان،‌‌شاخص‌ خستگ‌ی،‌‌سطو‌ح‌ اضطراب‌‌)آشکار‌ و‌ پنهان(‌‌و‌م‌یزان‌‌درد‌بودند.‌برای‌تجزیه‌و‌تحلیل‌دادهها‌از‌آزمون‌های‌تی‌وابسته‌و‌ویلکاکسون‌)‌v26   ‌‌)در‌‌ سطح‌معنیداری‌5 درصد‌استفاده شد. یافتهها:‌‌اوج‌توان‌بیهوازی‌‌‌آزمودنیها‌پس‌از‌‌مصرف‌حاد‌مکمل‌‌‌NAC‌‌بهطور‌‌معنیداری‌‌باالتر‌از‌‌زمانی‌ بود‌که‌‌دارونما‌‌مصرف‌کرده‌بودند‌‌)019=.P‌‌.)اما،‌‌م‌یانگین‌‌توان‌بیهوازی‌‌بین‌دو‌شرایط‌‌تفاوت‌ معنیداری‌ نداشت )167=.P‌.)همچنین،‌برای‌متغیر‌شاخص‌خستگی نیز‌تفاوت‌معنیداری‌دیده‌نشد )937=.P ‌.)برای‌ شاخص درک‌فشار‌و‌شدت‌درد‌حین‌انجام‌تست‌وینگیت‌نیز‌تفاوت‌معنیداری‌بین‌دو‌شرایط‌مکمل‌و‌دارونما‌دیده‌نشد‌ )به‌ ترتیب:‌‌236=.p‌‌و‌‌417=.P‌‌.‌)سطوح‌‌اضطراب‌آشکار‌‌آزمودنیها‌ پس‌از‌ تست‌ بیهوازی‌ وینگیت‌ در‌ دو‌ شرایط‌ مکمل‌ و‌ دارونما‌ تفاوت‌‌معنیداری‌‌نداشت‌ )767=.P ‌،)اما‌‌سطوح‌‌اضطراب‌ پنهان‌‌آزمودنیها‌ پس‌ از‌ مصرف‌مکمل‌ NAC بهطور‌معنیداری پایینتر بود )033=.P‌.) نتیجه‌‌گیری:‌‌مصرف‌1800‌میلیگرم‌NAC‌در‌فاصله‌زمانی‌حدود‌45‌دقیقه‌پیش‌از‌اجرای‌تست‌بیهوازی‌ وینگیت،‌م‌یتواند اوج‌توان‌بیهوازی‌‌را‌در‌دختران‌دانشجوی‌تربیت‌بدنی‌افزایش و‌سطو‌ح‌اضطراب‌پنهان‌آنها‌ را‌ پس‌از‌ تست‌ وینگیت‌‌کاهش‌ دهد.‌‌اما‌ مصرف‌ حاد‌این‌ مکمل‌اثر‌ معنیداری‌ بر‌ میانگین‌ توان‌ و‌ شاخص‌ خستگی‌ تست‌ وینگیت،‌همچنین‌ شاخص‌ درک‌فشار‌ یا‌ حس‌ درد‌آزمودنیها‌ به‌هنگام‌اجرای‌ تست‌ و‌ سطوح‌ اضطراب‌آنها‌پس‌از‌اجرای‌تست‌ندارد. و

چکیده پیش زمیـنه:   تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای از جمله روش‌های غیر تهاجمی مغز هستند که در تحقیقات مختلف به کار رفته‌اند. tDCS به عنوان یکی از متداول‌ترین تکنیک‌های تحریک غیر تهاجمی مغز، اخیراً مورد توجه خاصی در علوم ورزشی قرار گرفته است. با این حال، تحقیقات محدودی در زمینه تاثیر tDCS بر بهبود عملکرد ورزشی، شناختی و ادراکی در فعالیت‌های بی‌هوازی با ماهیت تکرار شونده انجام شده است. همچنین تحریک الکتریکی جریان پالسی فراجمجمه‌ای (tPCS) به عنوان یک روش نوین، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر مشخص می‌شود که تحقیقات نشان داده‌اند tPCS نسبت به تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) قابلیت بیشتری در افزایش تحریک‌پذیری قشر مغز دارد. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی و مقایسه تاثیرات tDC   و tPC   بر عملکرد ورزشی و پاسخ‌های ادراکی در طول و پس از شش دوره فعالیت حداکثری بی‌هوازی است.

   چکیده:    پیش‌زمینه: اضافه ‌وزن و چاقی به‌ عنوان یک اپیدمی جهانی مورد توجه قرار گرفته است. ولع مصرف غذا که به‌ عنوان تمایل شدید برای مصرف نوع خاصی از مواد غذایی؛ (بیشتر مواد غذایی با کالری بالا و ارزش غذایی پایین) تعریف می‌شود، به‌ عنوان یکی از اصلی‌ترین عوامل بروز چاقی و اضافه ‌وزن در نظر گرفته شده است. ولع مصرف غذا یک حالت روان‌شناختی است که با عواملی نظیر؛ تکانشگری، کنترل مهاری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر و نیز انعطاف‌پذیری شناختی مرتبط است و عمدتاً در قشر پیش‌پیشانی ((PFC و ناحیه خلفی‌-جانبی پیش‌پیشانی (DLPFC) مغز کنترل می‌شود. نشان داده شده است که حتی یک جلسه فعالیت بدنی می‌تواند سبب کاهش ولع مصرف غذا شود. از سوی دیگر، نقش تحریک غیرتهاجمی مغز در کاهش ولع مصرف غذا نیز به خوبی به اثبات رسیده است و نتایج برخی فراتحلیل‌ها به خوبی این امر را نشان داده است. از این رو، در پژوهش حاضر؛ اثر یک جلسه تمرین هوازی همراه با دو نوع متفاوت از تحریک فراجمجمه‌ای مغز شامل؛ تحریک جریان مستقیم یا تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای بر متغیرهای؛ ولع مصرف غذا، ترجیح غذایی، میزان اشتها، تکانشگری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، انعطاف‌پذیری شناختی و پاسخ‌های ادراکی در زنان چاق یا دارای اضافه‌ وزن مبتلا به ولع مصرف غذا به عنوان هدف اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق: بدین منظور تعداد 15 آزمودنی زن چاق یا دارای اضافه وزن مبتلا به ولع مصرف غذا به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت نمودند. و پس از برگزاری جلس? توجیهی و آشنایی آزمودنی‌ها با کلی? مراحل اجرای پژوهش، آزمودنی‌ها در سه جلس? مجزا با فاصله 7 روز بین هر جلسه در محل اجرای پژوهش حضور یافتند و در این سه جلسه به ‌صورت موازن? متقابل در معرض یکی از این سه شرایط مختلف بدین شرح قرار گرفتند: 1) تمرین هوازی + تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (AE+tDCS)، 2) تمرین هوازی + تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای (AE+tPCS) یا 3) تمرین هوازی + تحریک ساختگی (AE+Sham). در هر جلسه، پس از حضور آزمودنی‌ها در محل اجرای پژوهش و انجام مقدمات اولیه، به ترتیب متغیرهای؛ ولع مصرف غذا، میزان اشتها، ترجیح غذایی، تکانشگری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، انعطاف‌پذیری شناختی و پاسخ‌های ادراکی مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. سپس در شرایط (AE+tDCS)؛ ابتدا آزمودنی‌ها 20 دقیقه تحریک آنودال جریان مستقیم را در ناحیه   DLPFCچپ دریافت نموده و سپس به اجرای تمرین هوازی پرداختند. در شرایط(AE+tPCS)   نیز اجرای پروتکل به همین شکل بود با این تفاوت که نوع تحریک دریافتی، تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای بود. و در شرایط (AE+Sham) باز هم آزمودنی‌ها به مدت 20 دقیقه تحریک شم را دریافت نموده و سپس به اجرای تمرین هوازی می‌پرداختند. بلافاصله پس از اتمام تمرین هوازی در هر جلسه، متغیرهای پژوهش مجدداً مورد اندازه‌گیری قرار می‌گرفتند. علاوه براین، میزان ولع مصرف غذا در بازه‌های زمانی 24 و 48 ساعت پس از اتمام تمرین دوباره مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. همچنین، میزان اشتها و پاسخ‌های ادراکی نیز در فواصل زمانی 1، 2، 4، 24 و 48 ساعت پس از اتمام تمرین هوازی به صورت مجدد ثبت ‌شدند. یافته‌ها: پس از تجزیه و تحلیل داده‌ها، نتایج این پژوهش   نشان داد؛ در 24 ساعت پس از اتمام مداخلات، متغیر ولع مصرف غذا طبق پرسشنامه 15 آیتمی   (FC-15)در شرایط (AE+tDCS) و   (AE+tPCS) به شکل معنی‌داری کمتر از حالت   (AE+Sham)بود. همچنین در 48 ساعت پس از اتمام مداخلات، متغیر ولع مصرف غذا طبق پرسشنامه 15 آیتمی   (FC-15)و مقیاس بصری ولع مصرف غذا (FC-12) تنها در شرایط (AE+tDCS) به شکل معنی‌داری کمتر از شرایط sham بود. در مورد متغیر میزان اشتها تفاوت معنی‌داری بین سه شرایط مداخله‌ای وجود نداشت. اما متغیر ترجیح غذایی؛ (برای غذاهای با درصد چربی و قند بالا) در شرایط   (AE+tPCS)و (AE+tDCS) به شکل معنی‌داری کمتر از شرایط sham بود. با وجود اینکه طی این پژوهش متغیرهای تکانشگری و تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، تفاوت معنی‌داری را بین سه شرایط مداخله‌ای نشان ندادند. اما انعطاف‌پذیری شناختی در شرایط (AE+tDCS) و (AE+tPCS) به شکل معنی‌داری بالاتر از شرایط sham بود. نتیجه‌گیری:

   پیش زمینه: در جدیدترین مطالعات انجام شده، یافته­ها حاکی از آن است که اگر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای به­صورت تحریک دوناحیه­ای هم بر روی قشر حرکتی اولیه (M1) و هم ناحیه پیش­پیشانی خلفی-جانبی (DLPFC) اعمال شود، سبب اعمال تحریک پذیری قشری نخاعی بیشتر خواهد شد. توجه به این استراتژی زمانی بیشتر اهمیت یافت که نتایج مطالعات نشان دادند استفاده از این نوع تحریک می­تواند ماندگاری بیشتری نیز داشته باشد. از سوی دیگر، نوع دیگری از تحریک الکتریکی فراجمجمه­ای به نام تحریک جریان پالسی نیز در بررسی­های اولیه با آثار مثبت بیشتری در مقایسه با تحریک جریان مستقیم همراه بوده است. لذا، باتوجه به اینکه تاکنون پژوهشی در زمینه اثرگذاری تحریک دوناحیه­ای چه به­صورت جریان مستقیم و چه به­صورت جریان پالسی بر عملکرد عضلانی در زنان انجام نپذیرفته، هدف از این پژوهش بررسی اثر تحریک فراجمجمه­ای دوناحیه­ای به­صورت جریان مستقیم یا جریان پالسی بر عملکرد عضلانی و همچنین پاسخ­های نوروفیزیولوژیکی در انقباض­های ایزوتونیک زیربیشینه در زنان سالم و فعال است. روش پژوهش: 15 آزمودنی با سابقه اجرای تمرین­های مقاومتی به­صورت منظم در این پژوهش یک طرح درون گروهی و موازن? متقابل به­صورت دو سویه­کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) شرکت کردند. بدین منظور، در یک جلس? توجیهی پس از آشنایی آزمودنی­ها با مراحل اجرای پژوهش و اندازه­گیری ویژگی­های آنتروپومتریک، یک تکرار بیشین? آن­ها در حرکت مورد نظر اندازه­گیری شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی، آزمودنی­ها در سه جلس? مجزا با فاصل? یک هفته بین جلسات و به صورت تصادفی در معرض 3 شرایط مختلف 1) تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم فراجمجمه­ای و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا؛ 2) تحریک دوناحیه­ای جریان پالسی فراجمجمه­ای و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا؛ و 3) تحریک شَم و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا قرار گرفتند. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که درد عضلانی در تمام شرایط، به شکل معنی­داری از ست اول به ست سوم افزایش یافت (05/0all p<) و نتایج مقایسه­های زوجی نشان داد در ست سوم اجرای حرکت پرس پا، میزان درد عضلانی در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم و جریان پالسی فراجمجمه­ای به شکل معنی­داری کمتر از شرایط شَم بود (به ترتیب؛ 04/0p=؛ 03/0=p). همچنین، میزان حس لذت در تمام شرایط، از ست اول به ست سوم کاهش یافت (05/0all p<) و نتایج مقایسه­های زوجی نشان داد در ست سوم اجرای حرکت پرس پا، حس لذت در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم و جریان پالسی فراجمجمه­ای به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط شَم بود (به ترتیب؛ 01/0p=؛ 03/0=p). علاوه بر این، نتایج نشان داد که زمان عکس­العمل انتخابی در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم پس از اجرای پروتکل تمرینی به شکل معنی­داری کمتر از شرایط قبل از اجرای پروتکل تمرینی بود (004/0p<) در حالیکه، در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان پالسی فراجمجمه­ای و شَم تفاوت معنی­داری در متغیر زمان عکس­العمل انتخابی از قبل به بعد از اجرای پروتکل تمرینی نشان نداد (05/0p>). از سوی دیگر، تفاوت معنی­داری در متغیرعملکرد مهاری، میزان درک فشار، میزان انگیختگی و عملکرد عضلانی (تعداد تکرار تا واماندگی) بین هیچ یک از شرایط تحریک مشاهده نشد (05/0p>). نتیجه­گیری:

مقدمه و هدف: دانش‌آموزانی که دارای فعالیت بدنی روزانه و منظم هستند، اغلب دارای قوه همکاری، سازگاری، روحیه بالاتر، کنترل میزان هیجانات و احساسات،   روحیه نوع دوستی و فروتنی بیشتر و درضمن به لحاظ تحصیلی نیز عملکرد بهتری دارند. لذا هدف از تحقیق حاضر، رابطه تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال و غیرفعال شهرستان سرپل ذهاب بود. روش شناسی: جامعه آماری این پژوهش نیز تمامی دانش آموزان پسر 10-6 ساله مدارس ابتدایی شهرستان سرپل ذهاب بودند. نمونه‌ها به صورت خوشه ای تصادفی ساده انتخاب و شامل دانش‌آموزان فعال(20نفر) و دانش آموزان غیرفعال(20نفر) شدند. در جلسه نخست، از آزمون مهارت حرکتی(تبحرحرکتی) برونینکز-اوزرتسکی[1] و پرسشنامه خودکارآمدی استفاده گردید. همچنین جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال رابطه معناداری وجود دارد(p<0/05 ،   r=0/295 ) اما میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان عیرفعال رابطه معناداری وجود ندارد(p>0/05 ، همچنین میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال و غیرفعال تفاوت معناداری وجود دارد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده، به مربیان و معلمان توصیه می شود که در جهت ارتقای فعالیت بدنی و افزایش تبحرحکتی نوجوانان بپردازند که سبب افزایش حس توامندی، خودباوری و خودکارآمدی نوجوان شود. [1]. Bruninks-Oseretsky   

چکیده مقدمه: بسیاری از آسیب­های ACL در شرایط غیرتماسی چون کاتینگ، چرخش یا فرود از یک پرش، رخ می­دهند. خستگی ممکن است منجر به تغییرات مضر در بیومکانیک اندام تحتانی در طول این فعالیت‌ها شود که می‌تواند خطر آسیب‌های غیر تماسی ACL را افزایش دهد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر مقایسه آثار خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر عملکرد اندام تحتانی، کنترل کمری-لگنی، مکانیک فرود، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه­ی فرود، توزیع فشار کف­پایی، تعادل دینامیک و سرعت عکس العمل واکنش در ورزشکاران نخبه بود. روش­ها: در این مطالعه مشاهده­ای-مقطعی 32 ورزشکار نخبه (18 تا 35 سال) دارای معیارهای ورود به مطالعه شرکت داشتند. در جلسه اول ویژگی­های دموگرافیک و ارزیابی­های baseline انجام شدند، سپس در جلسه دوم با تخصیص تصادفی تحت خستگی عصبی-عضلانی یا خستگی عضلات تنه قرار گرفتند و بلافاصله پس از وقوع خستگی (رسیدن به 80% توان پرش عمودی) پس آزمون به عمل آمد. جهت پاک شدن آثار خستگی 72 ساعت استراحت داده شد و در جلسه سوم آزمودنی­ها به صورت cross-over تحت خستگی مقابل قرار گرفتند و بلافاصله پس آزمون گرفته شد. عملکرد اندام تحتانی با چهار تست پرش تک پایی، پرش لی 3 تایی، پرش لی 6 متر در زمان و پرش لی متقاطع ، کنترل کمری لگنی با آزمون فرود جانبی از روی یک جعبه و تیلت لگن، مکانیک فرود به­وسیله­ی سیستم نمره­دهی خطای فرود- زمان واقعی و توسط دوربین فیلم­برداری و تحلیل فیلم فرود با نرم افزار Kinovea 0.9.5 و Digimizer، جهت بررسی کنترل زانو، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه فرود، توسط دستگاه الکترومیوگرافی، تعادل دینامیک با آزمون Y، توزیع فشار کف پایی نیز با دستگاه PT-scan، سرعت عکس العمل واکنش آزمودنی­ها نیز با استفاده از دستگاه زمان­ سنج واکنش چند انتخابی به عنوان پیامدهای مطالعه ارزیابی شدند. یافته­ها: نتایج آزمون آماریone way ANOVA نشان داد، پس از خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی در نمرات تست تعادل Y، آزمون­های عملکرد اندام تحتانی، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه فرود، توزیع فشار کف پایی، مکانیک فرود وکنترل کمری-لگنی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0>P). در ادامه نتایج آزمون one way ANOVA نشان داد، خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر روی سرعت عکس العمل واکنش ورزشکاران نخبه تاثیر معناداری نداشته است(05/0<P). نتیجه­گیری: یافته­های پژوهش حاضر نشان داد که، خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر فاکتورهای پیش­بین آسیب اندام تحتانی در ورزشکاران نخبه دارای فرود مکرر اثرگذار بوده و می­تواند ریسک فاکتوری برای وقوع آسیب­های اندام تحتانی مطرح شود. اما، تاثیر معناداری بر روی سرعت عکس العمل واکنش آزمودنی­ها نداشتند.    کلید واژگان: خستگی عضلات تنه، خستگی عصبی- عضلانی، کنترل کمری- لگنی، مکانیک فرود، تعادل، کنترل مفصل زانو، آسیب، ورزشکاران نخبه  

پیش زمینه: بهبود عملکرد ورزشی و تسریع روند ریکاوری متعاقب جلسه­ها یا مسابقه­های ورزشی از اصلی­ترین اولویت­های ورزشکاران و مربیان ورزشی است. این سبب استفاده از استراتژی­ها و رویکردهای نوین شده است. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای یکی از رویکردهای نسبتاً جدید در حوزه علوم ورزشی است و نتایج مطالعات گوناگون در دو دهه گذشته آثار مثبت این مداخله را بر ابعاد مختلف عملکرد ورزشی نشان داده است. با این وجود، استفاده از این روش اغلب به صورت تک جلسه­ای و دقیقاً قبل از انجام یک فعالیت ورزشی بوده است که به­صورت کاربردی و در شرایط واقعی چندان قابل اجرا نمی­باشد. بنابراین، در پژوهش حاضر با در نظر گرفتن شکاف­های پژوهشی در این زمینه و استفاده از یافته­های اخیر در خصوص اثر بخشی تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای، آثار سه جلس? متوالی تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای دو ناحیه­ای بر عملکرد ورزشی و شناختی، پاسخ­های روانی-فیزیولوژیکی و ریکاوری در زنان تمرین­کرده استقامتی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق بین‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 26 آزمودنی زن تمرین­کرده استقامتی در این پژوهش شرکت کردند. هر آزمودنی مجموعاً در 8 جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور یافت. در جلس? اول اندازه­گیری­های آنتروپومتریک و آشنایی با فرآیند اجرای پژوهش انجام شد. در جلس? دوم با استفاده از آزمون آستراند ویژه بانوان توان خروجی بیشینه (PPO) اندازه­گیری شد. جلس? سوم به منظور اندازه­گیری مقادیر پایه زمان عکس­العمل انتخابی (CRT)، تست استروپ (SCWT)، توان انفجاری (SJT) و 3 کیلومتر تایم تریل (3Km TT) در نظر گرفته شد. پس از آن، آزمودنی­ها که به صورت تصادفی در گروه­های تحریک آنودال دو ناحیه­ای (نواحی M1 و DLPFC) و یا تحریک شَم تقسیم بندی شده بودند در 3 جلس? متوالی به فاصل? 24 ساعت بین هر جلسه تحریک مختص گروه خود را دریافت کردند (جلس? چهارم تا ششم). 24 ساعت پس از آخرین جلس? تحریک، در جلس? هفتم، هر آزمودنی با شدتی برابر با PPO %75 یک فعالیت استقامتی وامانده­ساز را انجام دادند و در حین اجرای فعالیت هر 3 دقیقه یک بار آمپلی­تود عضلات چهارسر ران (EMG)، میزان درک فشار (RPE)، ضربان قلب (HR)، حس درد، حس لذت و میزان انگیختگی ارزیابی و ثبت شد؛ پس از رسیدن به واماندگی زمان رسیدن به واماندگی ثبت شد و بلافاصله SJT، 3Km TT، CRT و SCWT مجدداً اندازه­گیری شد. در نهایت 24 ساعت پس از اجرای فعالیت استقامتی وامانده ساز و در جلس? آخر، شاخص­های ذهنی ریکاوری(پرسشنامه­های WBQ و TQR)، CRT، SCWT، SJT و 3Km TT اندازه­گیری و ثبت شد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک تی-مستقل، آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و آنوای یک­راهه با اندازه­گیری­های تکراری و روش­های آماری ناپارامتریک فریدمن و من-ویتنی برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که زمان رسیدن به واماندگی در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای به شکل معنی­داری بیشتر از گروه تحریک شَم بود (P=0.004). همچنین، زمان آزمون 3 کیلومتر تایم تریل در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای 24 ساعت پس از فعالیت استقامتی وامانده­ساز به شکل معنی­داری نسبت به گروه شَم کاهش یافت (P=0.039). مقادیر میانگین نمرات حاصل از پرسشنام? TQR، 24 ساعت بعد از فعالیت استقامتی وامانده­ساز در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای به شکل معنی­داری نسبت به گروه تحریک شَم افزایش یافت (P=0.039). از سوی دیگر، هیچگونه تفاوت معنی­داری در هیچ­یک از متغیرهای RPE، HR، حس درد، حس لذت، میزان انگیختگی، EMG، توان انفجاری و پرسشنام? WBQ بین هیچ کدام از گروه­ها مشاهده نشد. نتیجه­گیری:

هدف از پژوهش حاضر تدوین الگوی هوشمندی در کسب و کارهای اینترنتی ورزشی بود. روش تحقیق کیفی (نظریه داده-بنیاد) است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل صاحب­نظران، خبرگان، اساتید و صاحبان کسب و کار ورزشی در زمینه موضوع این تحقیق می­باشند. جهت نمونه­گیری برای انجام مصاحبه­های عمیق از روش نمونه‌گیری گلوگه برفی استفاده شد. ابزار تحقیق مصاحبه بود که از 17 نفر به عمل آمد. روایی ابزار پژوهش(مصاحبه)، توسط مصاحبه­شوندگان و سپس اساتید متخصص، مورد بررسی قرار گرفت و تایید گردید و برای سنجش پایایی از روش توافق درون موضوعی استفاده شد که مطابق این روش مقدار پایایی برابر با 87/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش نظریه داده-بنیاد استفاده شد. یافته­های این پژوهش نشان داد که تدوین الگوی هوشمندی در کسب و کارهای اینترنتی ورزشی شامل: عوامل علی (توسعه نوآوری، مدیریت منابع و توسعه کسب وکارها از طریق اینترنت)؛ عوامل زمینه­ای (سیاست­های حمایتی-قانونی و زیرساخت­های فرهنگی)؛ شرایط مداخله گر (مداخله‌گرهای درونی، مداخله­گرهای بیرونی و ضعف در دانش مدیریتی)؛ راهبردها (استراتژی مبتنی بر ارتباطات کاری، استراتژی مبتنی بر مشتری و استراتژی مبتنی بر حمایت از مدیران) و در نهایت پیامدها (پیامدهای فردی، توسعه کسب و کار و پیامدهای اجتماعی_ اقتصادی) می­باشد. که این مقوله­ها خود شامل 32 مفهوم و 148 عامل یا کد باز هستند. بر اساس یافته­های این پژوهش نتیجه می­گیریم با تاکید بر یافته­های پژوهش و مفاهیم شناسایی شده، باید سیاست­گذاری­های کلان و اقدامات موثری جهت ارتقای کسب و کارهای اینترنتی ورزشی صورت پذیرد. که از این طریق اشتغال­های کوتاه مدت نیز رونق پیدا خواهند کرد.      

  چکیدههدف از انجام این پژوهش مقایسه آثار حاد روش‌های تمرینی پلایومتریک، مقاومتی و تناوبی بر پاسخ‌های همودینامیک در مردان والیبالیست بود. جامعه آماری این پژوهش مردان والیبالیست 18 تا 23 ساله شهرستان کرمانشاه بودند. حجم نمونه 15 تن از ورزشکاران مرد والیبالیست شهرستان کرمانشاه بود. در یک طرح درونگروهی، فشار خون و شاخص مچ پایی بازویی آزمودنی¬ها در سه روز مختلف با فواصل زمانی یک هفته و هر بار قبل و بعد از یک وهله فعالیت ورزشی اندازه¬گیری شد. فعالیت ورزشی که هر آزمودنی در هر یک از روزهای مراجعه انجام می¬داد شامل فعالیت مقاومتی، پلایومتریک یا تناوبی بود. تفاوت فشارخون سیستولی و دیاستولی پس از فعالیت با قبل از فعالیت به عنوان افت فشار پساتمرینی و تفاوت شاخص مچ پایی بازویی قبل و بعد از فعالیت به عنوان تغییر شاخص مچ پایی بازویی در نظر گرفته شد. یافته¬ها نشان داد که فشار خونی سیستولی و دیاستولی در هر سه شرایط فعالیت تناوبی، مقاومتی و پلایومتریک نسبت به حالت استراحتی، کاهش معنادار داشتند. با این تفاوت که، افت فشار سیستولی پس از فعالیت تناوبی به طور معناداری بیش از فعالیت مقاومتی (p=.012) و فعالیت پلایومتریک (p<.001) و پس از فعالیت مقاومتی بیش از فعالیت پلایومتریک بود (p<.001). افت فشار دیاستولی پس از فعالیت تناوبی به طور معناداری بیش از فعالیت پلایومتریک (p=.007) و پس از فعالیت مقاومتی بیش از فعالیت پلایومتریک بود (p=.023)، اما تفاوت معناداری بین دو نوع فعالیت تناوبی و مقاومتی دیده نشد (p=.199). شاخص مچ پایی بازویی پس از هیچ¬یک از انواع فعالیت تفاوت معناداری پیدا نکرد. همچنین بین میزان تغییرات این شاخص از حالت استراحت به پس از فعالیت نیز، تفاوت معنادری بین سه شرایط دیده نشد. در نتیجه¬گیری کلی می¬توان بیان کرد که یک وهله فعالیت ورزشی از نوع تناوبی، مقاومتی یا پلایومتریک می¬تواند با افت فشار خون پساتمرینی در مردان والیبالیست همراه باشد و بیشترین میزان افت به ترتیب مربوط به تمرین تناوبی، مقاومتی و سپس پلایومتریک است.

مقدمه: در سال های اخیر مصرف کربوهیدرات و کافئین، استفاده از انواع دهانشوییه به صورت جدی مورد توجه قرار گرفته است بنابراین هدف از پژوهش حاظر دهان¬شوییه ترکیبی کربوهیدرات – کافئین بر عملکرد ورزش، شناختی و ادراکی در حین و پس از فعالیت استقامتی تحت شرایط خستگی ذهنی بود.روش تحقیق: پژوهش حاضر دارای طرح تحقیق درون گروهی، به طور تصادفی در چهار گروه القاء صدای ذهنی + دهانشوی? ترکیبی کربوهیدرات-کافئین حین اجرای دو وامانده ساز ؛ 2( القاء ذهنی + دارونما در حین اجرای دو وامانده ساز 3 (دهانشوی? ترکیبی کربوهیدرات-کافئین در حین اجرای دو وامانده ساز) بدون القاء ذهنی(؛ 4( دارونما در حین. دو وامانده ساز)بدون القاء ذهنی(مورد بررسی قرار گرفته است.یافته¬ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که زمان به وامانندگی بیشتر از شرایط Placebo و همچنین MF+Placebo بود. همچنین تفاوت معنی‌داری در EMG بین چهار شرایط مختلف مشاهده نشد. دارای RPE نیز در شرایط شرایط CCMRبه شکل-داری کمتر از شرایط MF+PLA بود.از سوی دیگر،تست استروپ در شرایط CMR به شکل معنی‌داری کمتر از شرایط Placebo و شرایط MF+Placebo و همچنین شرایط MF+ CCMR بود، اما زمان عکس العمل انتخابی در شرایط CCMR به شکل معنی‌داری کمتر از MF+Placebo و همچنین MF+ CCMR و Placebo بود. در نهایت، بهترین حس لذت و میزان لذت در شرایط CCMR به شکل معنی¬داری از چهار شرایط دیگر بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج موجود، به نظر می¬رسد که دهان¬شویه کربوهیدرات-کافئین می¬تواند با اثرگذاری بر مکانیسم¬های مرکزی و پیرامونی، دارای ارگوژنیک بر فعالیت استقامتی زیربیشینه در شرایط کاری ذهنی باشد.

   پیـش­زمیـنه: تحریک غیرتهاجمی مغز[1] (NIBS) یکی از روش‌های بدیع می‌باشد که در سالیان اخیر در ورزش مورداستفاده قرار گرفته است. NIBS در ورزش که از آن به‌عنوان دوپینگ عصبی[2] نیز نام برده می­شود، شامل اعمال مداخله در فعالیت مدارهای نورونی مناطق مختلف مغز با هدف القای آثار بهینه بر عملکرد ورزشی است. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای (tDCS) پرکاربردترین روش تحریک غیر تهاجمی مغز می‌باشد که نتایج پژوهش‌های مختلف اثرگذاری این مداخله را بر ابعاد مختلف عملکرد ورزشی نشان داده‌اند. با این وجود، مطالعات اندکی در رابطه با اثر بخشی این روش بر عملکرد استقامتی، شناختی و ادراکی در شرایط خستگی ذهنی انجام گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی اثر تحریک الکتریکی جریان مستقیم فراجمجمه­ای بر عملکرد استقامتی و شناختی مردان تمرین کرده با و بدون خستگی ذهنی می‌باشد.    روش تحقیـق: پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع با توزیع تصادفی، به‌صورت دو سویه کور و با کنترل اثر پلاسبو (شَم) انجام شد. تعداد 15 آزمودنی مرد تمرین کرده به­عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. هر آزمودنی در پنج جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور پیدا کرد. در جلسه نخست آشنایی با فرآیند تحقیق و اندازه­گیری­های پیکرسنجی و اندازه‌گیری سرعت هوازی بیشینه[3] (MAS) با استفاده از آزمون دویدن فزاینده روی تردمیل انجام شد. در جلسات دوم تا پنجم آزمودنی­ها به‌صورت تصادفی در معرض چهار شرایط مختلف شامل 1) خستگی ذهنی + tDCs + دویدن 2) خستگی ذهنی + شم ؛ 3) tDCs 4) شم قرار گرفتند. در هرجلسه، ابتدا تست استروپ و زمان عکس‌العمل انتخابی اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها در معرض یکی از چهار شرایط ذکر شده در بالا قرار گرفتند و پس از آن به مدت 20 دقیقه تحریک آنودال ناحیه DLPFC را دریافت نمودند. پس از اتمام تحریک، آزمودنی­ها یک وهله فعالیت استقامتی زیر بیشینه را با شدت 70 درصد MAS تا زمان رسیدن به واماندگی بروی تردمیل انجام دادند. در حین اجرای فعالیت وامانده‌ساز آمپلی­تود عضلات VL، VM و RF و میزان درک فشار، حس لذت، حس درد و میزان انگیختگی اندازه­گیری شد. پس از رسیدن به واماندگی نیز زمان مورد نظر ثبت و به دنبال آن، تست استروپ و زمان عکس­العمل مجدداً اندازه­گیری شد. از روش آنوای یک‌راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که زمان رسیدن بهواماندگی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی+ شم بود (004/0 =p) در باقی شرایط معنی دار نبود. میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM   در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (004/0 =p).   همچنین میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (040/0 =p). میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (013/0 =p) و میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (042/0 =p). میانگین حس لذت در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (032/0 =p). میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط خستگی ذهنی + tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم   بود (030/0 =p). همچنین میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (019/0 =p).نتیـجه­گیـری:

هدف از انجام این پژوهش بررسی اثر یک دوره 8 هفته­ای بازی­های بالشوله هایدلبرگ بر فاکتورهای عملکردی و روان‌شناختی پسران 6-13 ساله مبتلابه اوتیسم[1] بود. متغیرهای وابسته در این تحقیق شامل تعادل ایستا، تعادل پویا، شاخص­های پیکر سنجی، مهارت­های اجتماعی، اضطراب و عادات خواب بوده است. بدین منظور تعداد 24 نفر از پسران 13-6 سال مبتلابه اوتیسم (سطح یک) مرکز روزنه همدان تحت نظارت سازمان بهزیستی که همگی دارای پرونده پزشکی بودند، شرکت کردند. پس از بررسی شرایط داوطلبان بر اساس معیارهای ورود و منع ورود به پژوهش، آزمودنی­ها و اولیای آن‌ها با روند انجام کار آشنا شدند و رضایت­نامه­های کتبی از آن‌ها اخذ شد. سپس، آزمودنی­ها به‌طور تصادفی در دو گروه 12 نفره آزمایش و گواه دسته‌بندی شدند. آزمودنی­های گروه آزمایش پیش از آغاز دوره تمرینی، در یک جلسه توجیهی و آموزشی با پروتکل تمرینی آشنا شدند   و سپس دریک   دوره 8 هفته‌ای   (دو جلسه در هفته) بازی­های بالشوله هایدلبرگ شرکت کردند. گروه گواه پس از انجام ارزیابی­ها (تکمیل پرسشنامه­ها، پیکر سنجی و اندازه‌گیری تعادل ایستا و پویا در برنامه ورزشی خاصی شرکت نکردند. پس از 8 هفته هر دو گروه آزمایش و کنترل مجددا ارزیابی شدند. مقایسه­های زوجی بیانگر بهبود تعادل پویا و ایستا (p<0.001)، کاهش معنادار وزن(p<0.083)، بهبود شاخص توده بدنی(p<0.096)،   کاهش درصد چربی بدن(p<0.001)، کاهش سطح اضطراب(p<0.001)، افزایش مهارت اجتماعی(p<0.001)، و بهبود خواب(p<0.001)   در گروه آزمایش بود. [1] Autism

هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار دو هفته مصرف جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی بانوان دانشجوی تربیت­بدنی در شرایط هایپوکسی پس از مصرف استازولامید بود. در شرایط هایپوکسی احتمال بروز مشکلاتی از جمله تضعیف عملکرد ورزشی و شناختی وجود دارد. از سوی دیگر ابتلا به کوه­گرفتگی حاد در ارتفاع بالاتر از 2500 متر محتمل است که در حال حاضر داروی تایید شده برای پیش­گیری از آن استازولامید می­باشد. اما، بسیاری از پژوهش­ها بیانگر اثر منفی استازولامید بر عملکرد ورزشی و شناختی هستند. یکی از مکمل­هایی که برای مقابله با خستگی بدنی و به منظور بهبود عملکرد شناختی مصرف می­شود جنسینگ است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر همزمان استازولامید و جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی در شرایط هایپوکسی بود. پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع درون‌گروهی با موازنه متقابل و به صورت دوسویه کور اجرا شد. تعداد 10 بانوی دانشجوی رشته علوم ورزشی به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. جدای از جلسات آشنایی و اندازه­گیری­های اولیه، هر آزمودنی دوبار در آزمایشگاه حضور داشت و آزمون‌ زمان عکس العمل را در شرایط نورموکسی و هیپوکسی و تست هوازی وامانده‌ساز را در شرایط هایپوکسی انجام داد. در ابتدا، آزمودنی‌ها به صورت تصادفی در دو دسته پنج نفری آ و ب جای گرفتند.دسته آ به مدت چهارده روز جنسینگ و در آخرین روز (روز قبل از آزمون) استازولامید و در روز آزمون آخرین دوز جنسینگ و استازولامید را مصرف کرد. شرایط در دسته ب نیز به همان صورت است با   این تفاوت که به جای جنسینگ دارونما مصرف شد. فاصله بین دو شرایط برای هر آزمودنی دست­کم یک هفته بود. نتایج پژوهش حاکی از آن بود که پس از دو هفته مصرف مکمل جنسینگ، افزایش معناداری در زمان رسیدن به واماندگی (018/0=p) و کاهش معناداری در میزان درک فشار (003/0=p) حین فعالیت استقامتی در شرایط هایپوکسی وجود دارد. همچنین نشان داده شد که دو هفته مصرف جنسینگ بر تعداد ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی و عملکرد شناختی در هیچ مقطع زمانی بین دو گروه (جنسینگ و دارونما) اثر معناداری ندارد (05/0<p).

   چکیده سابقه و هدف: با توجه به اینکه در هر دو زمینه اثر ارتفاع و اثر مصرف استازولامید در ارتفاع بر عملکرد شناختی داده های ضد و نقیضی وجود دارد، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف استازولامید و هیپوکسی بر عملکرد شناختی است. در تحقیق حاضر فرض بر این است که ACZ با دوز پایین عملکرد شناختی را در صورت قرار گرفتن حاد در ارتفاع بالا شبیه‌سازی شده مختل نمی‌کند. بنابراین، هدف از این مطالعه بررسی تعامل بین دوز کم ACZ و عملکرد شناختی در شرایط هیپوکسی نرموباریک بود. مواد و روش­ها: 14 دانشجوی مرد دانشگاه رازی که همگی با روش نمونه­گیری هدفمند و در دسترس با توجه به اهداف تحقیق به­صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در این مطالعه شرکت نمودند. در اولین مراجعه به آزمایشگاه آزمون های زمان عکس العمل به منظور آشنایی با تست انجام شد و پس از گذشت 5 دقیقه آزمون ها برای ارزیابی سطوح پایه عملکرد شناختی اجرا شد. پس از 48 ساعت (روز سوم) مصرف استازولامید یا دارونما آغاز شد (2 دوز 125 میلی گرمی در روز سوم، و 1 دوز دیگر در صبح روز بعد). در روز 4 و به فاصله دست کم 90 دقیقه از صرف صبحانه، تست های زمان عکس العمل اجرا شد و بلافاصه پس از آن ماسک ویژه دستگاه هایپوکسی روی بینی و دهان فرد فیکس شده و هایپوکسی (اکسیژن تنفسی 10 درصد) اعمال شد. نیم ساعت پس از اعمال هایپوکسی، در حالی که هنوز ماسک روی صورت فرد است و اعمال هایپوکسی ادامه دارد، انجام تست های زمان عکس العمل   تکرار شد. پس از روز 4، یک هفته دوره زدایش در نظر گرفته شده است. پس از این دوره یک هفته ای یعنی روز 12، آنهایی که در روزهای 3 و 4 استازولامید مصرف کرده بودند، به همان ترتیب دارونما مصرف می کنند و بالعکس. روند کار در روزهای 12 و 13 بجز مصرف استازولامید یا دارونما عیناً همانند روزهای 3 و 4 بود. در کلیه زمان های اندازه گیری، اشباع اکسیژن خون سرخرگی و ضربان قلب نیز با استفاده از دستگاه پالس اکسیمتر اندازه گیری و ثبت شد. از آزمون تی همبسته و ضریب همبستگی پیرسون برای آنالیز داده ها استفاده شد. سطح معناداری 05/0 P< در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج مقایسه مصرف استازولامید و دارونما در شرایط هایپوکسی و نورموکسی نشان داد که داده های SRT، VRT به ترتیب در هر دو شرایط کاهش معناداری نشان دادند (P<0/05) و تنها در شرایط نورموکسی داده های VRT تغییر معناداری نشان نداد (P=0/100). همچنین داده های VRT (P<0/001) و SRT (P=0/013) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف استازولامید هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. در رابطه با داده های VRT (P<0/001) و SRT (P<0/001) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف دارونما هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که اگرچه استازولامید می‌تواند به طور موثری عملکرد شناختی را پس از قرار گرفتن در معرض ارتفاع بالا شبیه سازی شده بهبود بخشد، اما احتمالا دارای عوارض جانبی عصبی روان‌شناختی قابل‌توجهی است. بنابراین، باید با احتیاط و در موارد ضروری باید تجویز شود. واژه­های کلیدی: ارتفاع بالا،، شرایط هایپوکسی، کوه گرفتگی حاد، عملکرد شناختی

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

   چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک­ دوره تمرین مینی­ترامپولین بر نیمرخ چربی و شاخص­های پیکرسنجی در دختران دارای اضافه­وزن 12 تا 15 ساله بود. آزمودنی­های این پژوهش 24 نفر از دختران دارای اضافه وزن شهرستان کرمانشاه (میانگین وزنی 9/3±4/64کیلوگرم با نمایه توده بدنی   5/1±5/ 24کیلوگرم بر مترمربع) بودند که به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی­ها به طور تصادفی در دوگروه شامل گروه تمرینی مینی­ترامپولین و گروه کنترل   قرار گرفتند. آزمودنی­های گروه تمرینی، پروتکل­های تمرینی را 8 هفته، هر هفته سه بار اجرا کردند. یک روز قبل و دو روز بعد از دوره تمرین نیمرخ چربی (HDL,LDL,TG,TC) و دو روز پیش و یک روز پس آخرین جلسه از دوره تمرینی، شاخص­های پیکرسنجی شامل وزن بدن، نمایه توده بدنی، درصد چربی و توده چربی بدن اندازه­گیری شدند. کاهش معناداری را در سطوح LDL، TG، TC، BMI، وزن، درصد چربی، توده چربی بدن و افزایش معنی­داری را در HDL نشان دادند. نتایج این مطالعه نشان می­دهد که تمرین مینی­ترامپولین در کاهش وزن، نیمرخ چربی و ترکیب بدنی دختران نوجوان اثر مثبت دارد. کلیدواژه: ترامپولین، شاخص توده بدنی، چربی بدن، HDL، LDL

چکیده: با افزایش سن، میزان تائورین در بدن کاهش‌یافته و نیاز به این نوع مکمل در افراد سالمند در مقایسه با جوانان بیشتر احساس می­شود. پژوهش حاضر باهدف بررسی آثار حاد دوزهای پایین و بالای تائورین بر عملکردهای بدنی و شناختی مردان 60 تا 69 سال انجام شد. طرح تحقیق متقاطع (درون‌گروهی) بود و به‌صورت دوسویه کور انجام شد. بدین منظور، 15 مرد داوطلب به­صورت تصادفی در سه دسته پنج‌نفری قرار گرفتند. همه آزمودنی­ها در سه مرحله (یک هفته فاصله زمانی بین مراحل) آزمون‌های ارزیابی تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی را یک ساعت پس از مصرف مکمل یا دارونما اجرا کردند. ترتیب مصرف دارونما یا دوزهای مکمل بدین‌صورت بود که آزمودنی­های دسته اول در سه مرحله به ترتیب دارونما، دوز پایین مکمل (1 گرم تائورین) و دوز بالای مکمل (6 گرم تائورین) مصرف کردند؛ دسته دوم: دوز پایین-دوز بالا- دارونما؛ دسته سوم: دوز بالا-دارونما- دوز پایین. برای ارزیابی تعادل از آزمون بلند شدن و رفتن زمان­دار (TUG)، برای ارزیابی استقامت عضلانی از آزمون نشستن برخاستن از صندلی 30ثانیه، برای ارزیابی آمادگی قلبی تنفسی از آزمون راه رفتن 6 دقیقه­ای و برای ارزیابی عملکرد شناختی از پرسشنامه MMSE استفاده شد. یافته­ها نشان داد که پس از مصرف دوز بالای مکمل نسبت به شرایط دارونما امتیاز تعادل و استقامت عضلانی به‌طور معناداری بهتر بود (به ترتیب 023.P= و   009.P=)؛ اما بین دیگر شرایط تفاوت معناداری وجود نداشت. آمادگی قلبی تنفسی پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 004.P= و   005.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. به همین ترتیب، عملکرد شناختی نیز پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 000.P= و   020.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. در نتیجه­گیری کلی، مصرف تک‌دوز 6 گرم تائورین اثر سودمندی بر تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی مردان 60 تا 69 ساله دارد اما مصرف تک‌دوز 1 گرم این مکمل این سودمندی را ندارد.   

زیر بیشین? وامانده­ساز بود.   

مقدمـه: کشتی پهلوانی یکی از رشته­های ورزشی کهن در ایران است که از دیرباز مورد توجه طیف گسترده­ای از ورزشکاران در بسیاری از شهرهای این دیار بوده است. علیرغم این علاقه، در سال­های گذشته یک نگاه حرفه­ای، چه در سطح مدیریت و چه در سطح برنامه­های تمرینی و پایش­های مستمر، در این رشته ورزشی حالم نبوده­است. اخیراً، با بازنگری در قوانین، تغییر در سبک برگزاری و به­روز شدن بسیاری از ابعاد این رشته ورزشی، رویکرد جدیدی در این رشته ورزشی اتخاذ گردیده است که لازمه آن انجام مطالعات گوناگون در خصوص ابعاد مختلف این رشته ورزشی است. یکی از زمینه­های تحقیقاتی در این رشته، بررسی وضعیت ورزشکاران این رشته ورزشی از نظر ویژگی­های ترکیب بدنی، روانشناختی و تغذیه­ای است. لذا، در این پژوهش که با هماهنگی با فدراسیون ورزش­های زورخانه­ای و کشتی پهلوانی ایران انجام پذیرفت، وضعیت نیم­رخ ترکیب بدنی و لیپیدی، کیفیت زندگی، خودپنداره و دانش تغذیه­ای کشتی­گیران پهلوانی شهر کرمانشاه، به­عنوان یکی از ثطب­های فعال در این رشته، مورد بررسی قرار گرفت.     

   چکیده هدف از پژوهش حاضر مقایسه تبحر حرکتی پسران و دختران چاق 9-11 سال سنندج بود. روش تحقیق حاضر توصیفی از نوع علی_ مقایسه­ای بود. از بین دانش آموزان چاق مدارس ابتدایی دوره دوم شهرستان سنندج،40 تن( 20 دختر و 20 پسر)،   دارای اضافه وزن انتخاب شدند. برای سنجش تبحر حرکتی از آزمون برونینکس -اوزرتسکی استفاده شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیروویلک، از آزمون آماری تی مستقل استفاده شد   نتایج بدست آمده نشان داد در بین عامل­های سرعت دویدن و چابکی، تعادل، قدرت، هماهنگی اندام فوقانی، کنترل بینایی- حرکتی و سرعت و چالاکی اندام فوقانی پسران و دختران چاق تفاوت معنی داری وجود دارد ودر این مولفه ها پسران بهتر بودند(p<./05). همچنین بین عامل­های هماهنگی دو طرفه و سرعت پاسخ در دو گروه تفاوت وجود ندارد. الگوی نتایج حاضر نشان داد اگر چه تبحر حرکتی دانش آموزان چاق شهرستان سنندج به طور کل پایین بود اما کاهش سطح   تبحر حرکتی در دختران چاق بیشتر از پسران چاق متاثر می شود که ممکن است به دلیل تفاوت در توزیع بافت چربی و   عضله در دو جنس بوده و موید اهمیت پرداختن به فعالیت بدنی منظم بمنظور بهبود تبحر حرکتی بویژه در دختران چاق باشد. کلیدواژگان: تبحر حرکتی، آزمون برونینکس اوزرتسکی، پسران چاق، دحتران چاق

   مقدمه: یکی از مهم­ترین جنبه­های انتقال یادگیری، انتقال دوسویه است. انتقال دوسویه فرایند انتقال اطلاعات بدست آمده توسط محرک­های بیرونی از یک نیمکره مغز به نیمکره دیگر و کسب قابلیت اجرای مهارت­های حرکتی با اعضای قرینه بدن می­شود. نتایج برخی پژوهش­ها حاکی از اثربخشی تمرینات در آینه بر یادگیری و انتقال تکالیف حرکتی می­باشد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر تمرین دریبل بسکتبال در آینه بر انتقال دوسویه بازیکنان مبتدی انجام شد. مواد و روش­ها: در این پژوهش تعداد 30 بازیکن مبتدی بسکتبال راست دست با دامنه سنی 24-18 سال، از بین شرکت کنندگان در کلاس­های آموزشی بسکتبال شهرستان قروه به صورت تصادفی انتخاب و مجدداً به صورت تصادفی در دوگروه تمرین در آینه با دست راست (گروه 1) و تمرین در آینه با دست چپ (گروه 2) قرار گرفتند، سپس هر گروه در دو دسته قرار گرفتند که شامل: گروه انتقال از دست برتر به برتر (تمرین با دست راست، پیش و پس آزمون با دست راست)، برتر به غیر برتر (تمرین با دست راست، پیش و پس آزمون با دست چپ)، غیربرتر به غیر برتر (تمرین با دست چپ، پیش و پس آزمون با دست چپ)، و غیربرتر به برتر (تمرین با دست چپ، پیش و پس آزمون با دست راست). در جلسه اول پیش­آزمون­ها انجام شد. سپس گروه 1 برای 10 جلسه 60 دقیقه­ای، تمرین مهارت دریبل بسکتبال با بازخورد بصری آینه از دست راست را در کنار دستگاه آینه انجام دادند، گروه 2 همان تمرینات را با بازخورد بصری آینه از دست چپ در کنار دستگاه آینه انجام دادند و در نهایت از همه گروه­ها پس­آزمون همانند پیش­آزمون به عمل آمد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده­ها با استفاده از آزمون شاپیرو- ویلک، نتایج با آزمون آنالیز واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته­های پژوهش: نتایج نشان داد که عملکرد دریبل، خطای دریبل و دریبل اسلالوم از پیش­آزمون به پس­آزمون در همه گروه­ها به صورت معناداری پیشرفت کرد (p<0/05)؛ اما نتایج مقایسه بین گروهی حاکی از آن بود، که انتقال در دو گروه انتقال از دست برتر به برتر و انتقال از دست غیر برتر به غیر برتر در هر سه متغیر عملکرد دریبل، خطای دریبل و دریبل اسلالوم نسبت به دو گروه انتقال از دست غیر برتر به برتر و انتقال از دست برتر به غیر برتر بهتر صورت گرفته است (p<0/05). بحث و نتیجه­گیری: این الگوی نتایج پیشنهاد می­کند اگر­چه تمرینات ناشی از بازخورد بصری آینه برای افزایش مهارت در هر همه گروه­ها مفید بوده است. بنابراین مربیان می­توانند از روش تمرین در آینه برای آماده نگه داشتن عضو آسیب دیده و انتقال مهارت از عضو تمرین کرده به عضو تمرین نکرده استفاده کنند. کلیدواژگان: یادگیری حرکتی، انتقال دوسویه، تمرینات آینه­ای (بازخورد بصری آینه).

بررسی متغیر های عینی و ذهنی تمرین زدگی در بانوان فوتبالیست در یک فصل از لیگ برتر

    چکیدههدف از اینپژوهش بررسی تاثیر آموزش بازی­های تطابقی بر رفتار سازشی و رشد حرکتی دانش­آموزان کم­توانذهنی آموزش­پذیر بود. روش پژوهش، آزمایشی و نمونه­های آن شامل 80 دانش­آموز کم­توانذهنی بود که تعداد 80 نفر نمونه به طور تصادفی از میان دو مدرسه کودکان استثناییشهرستان هرسین، از پایه­های تحصیلی پیش­دبستانی، اول، دوم و سوم انتخاب شدند. سپساین تعداد نمونه به طور تصادفی در دو گروه 40 نفری آموزش (20 دختر، 20 پسر) وکنترل قرار داده شدند. ابزار پژوهش عبارت است از مقیاس رشد اجتماعی واینلند ومقیاس رشد حرکتی لینکلن-اوزرتسکی بود. سپس کودکان کم­توان ذهنی گروه آموزش طی 12جلسه 45 دقیقه­ای آموزش بازی­های تطابقی را در مدرسه دریافت کردند. نتایج تحلیلکواریانس که از نرم افزار اس پی اس اس 16 بدست آمد، نشان داد که آموزش بازی­هایتطابقی بر رفتار سازشی و رشد حرکتی این کودکان موثر بوده است و بین دو گروه پسر ودختر در نمرات رفتار سازشی و رشد حرکتی بعد از آموزش بازی­های تطابقی تفاوتمعناداری مشاهده نشد. نتایج این پژوهش نشان داد که آموزش بازی­های تطابقی قادر استمهارت­های سازشی و رشد حرکتی دانش­آموزان کم­توان ذهنی را افزایش دهد.   واژگان کلیدی: بازی­های تطابقی، رفتار سازشی، رشد حرکتی، کم­توان ذهنی

  چکیده:هدفاز این پژوهش بررسی آثارتوامان و جداگانه 8 هفته تمرین هوازی و مصرف عرق آرتیشو بر سطوح   چربی کبد و سطوح سرمیALT   و AST در زنان چاق یا دارایاضافه وزن مبتلا به کبد چرب غیرالکلی بود. بدین منظور 32 زن چاق یا دارای اضافهوزن به طور تصادفی در چهار گروه 8 نفری آرتیشو،گروه تمرین هوازی، گروه تمرین هوازی- آرتیشو و گروه کنترل قرار گرفتند. گروه­های تمرین هوازی وتمرین - آرتیشو به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) تمرینات هوازی با شدتمتوسط(شاخص درک فشار 11-13) انجام دادند. آزمودنی­ها درگروهآرتیشو ­وگروه تمرین-آرتیشو روانه پس از وعده­های غذایی، مقدار 60 سی­سی عرق آریشودریافت کردند. نمونه­خونی48 ساعت قبل از اجرای پروتکل و 48 ساعت پس ازآخرین جلسه تمرین به منظور اندازه­گیری سطوح سرمی ALT­­و­ASTو نیمرخ چربی گرفته شد. سونوگرافی از کبد نیز در 48 ساعت قبل از اجرای پروتکل و 48ساعت پس از پایان برنامه به منظور ارزیابی سطوح چربی کبدی انجام شد. نتایج تجزیه تحلیلداده­ها نشان داد که انجام تمرین هوازی سه جلسه درهفته موجب کاهش معنی­دار سطح چربی کبد در این دسته از افراد شد و همچنین انجامتمرین هوازی همراه مصرف مکمل عرق آرتیشو نیز اثر سودمند را بر سطوح چربی کبدی اینافراد را دارد، اما تفاوت معناداری بین گروه­هایمداخله­ای مشاهده نشد. اما آنزیم­های کبدی ALT   و AST تنها در گروهتمرین هوازی بهبود معنی­دار داشته­اند و نمیرخ چربی در هیچ یک از مداخلات مصرف عرقآرتیشو، تمرین هوازی و تمرین هوازی به همراه آرتیشوبهبود معناداری نداشته­اند.واژگانکلیدی: کلسترول، چاقی، رژیم غذایی، دیابت نوع 2، تری گلیسیرید

  هدف از پژوهش حاضر، مقایسه آثار دو نوع ریکاوری فعال و غوطه وری در آب سرد بر فاکتورهای همولیزی پس از یک وهله تمرین والیبال بود. آزمودنی های این مطالعه شامل 10 نفر از زنان والیبالیست (با میانگین سنی 39/3 ±20/22 سال، وزن 11/8 ±77/63 کیلوگرم، قد 09/7 ±10/165 سانتی متر) بودند. ابتدا به منظور ارزیابی متغیر های تحقیق در این پژوهش از طرح نیمه آزمایشی با اندازه های تکراری پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری استفاده شد. به منظور انجام پروتکل تمرینی، در دو جلسه جداگانه 90 دقیقه ای، با فاصله یک هفته از هم، والیبالیست ها تمرین والیبال طراحی شده توسط محقق را انجام دادند، که هر جلسه شامل 30 دقیقه گرم کردن عمومی و تخصصی، 45 دقیقه تمرین اصلی شامل تکنیک های رشته والیبال و 15 دقیقه ریکاوری بود. در پایان جلسه اول از ریکاوری فعال و معمول در رشته والیبال شامل دوی آهسته همراه با حرکات کششی استفاده شد و در پایان جلسه دوم از غوطه وری در آب سرد 10 درجه سانتی گراد تا سطح شانه استفاده شد. نمونه گیری خون وریدی جهت ارزیابی تاثیر تمرین و ریکاوری ها بر روی فاکتورهای همولیزی قبل از تمرین، بلافاصله بعد از تمرین، بلافاصله بعد از ریکاوری و 24 ساعت بعد از ریکاوری، از ورید پیش آرنجی انجام شد. به منظور تجزیه تحلیل داده ها، از روش آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی LSD   برای مقایسه دو به دو چندگانه برای تعیین معنادار بودن تفاضل میانگین ها با سطح اطمینان 05/0 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بعد از اعمال یک وهله تمرین والیبال با ریکاوری فعال معمول در این رشته، میزان HGB ,HCT ,RBC بلافاصله بعد از تمرین نسبت به قبل از تمرین به طور معناداری کاهش و Bilirubin T وBilirubin ind  به طور معناداری افزایش یافت. اما 24 ساعت بعد از تمرین نسبت به بلافاصله بعد از تمرین فاکتورهای Bilirubin T کاهش معنادار و MCV افزایش معنادار داشت. در مقایسه فاکتورهای همولیزی بین دو ریکاوری؛ غوطه وری در آب سرد، درصد تغییرات کمتری را نسبت به ریکاوری فعال نشان داد، اما در هیچ کدام از فاکتورها این تفاوت معنادار نبود. با توجه به تغییرات فاکتورها و افزایش Bilirubin و کنترل حجم پلاسما، این یافته ها می تواند نشانه ای از همولیز بعد از یک وهله تمرین والیبال با ریکاوری فعال باشد. همچنین نتایج آماری نشان داد که نوع ریکاوری بر فاکتورهای همولیزی تاثیر معنادار نداشت.

چکیدهزمینه و هدف: چاقی اختلال متابولیکی است که در پی افزایش انرژی دریافتی و کاهش مصرف انرژی ایجاد می‌شود. از سوی دیگر، آیریزین، مایوکاین جدیدی است که اثرات مفید خود را از طریق افزایش هزینه انرژی نشان می­دهد. با این حال، پاسخ آیریزین به فعالیت ورزشی مقاومتی و متغیرهای تمرینی مربوط به آن کمتر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر فعالیت مقاومتی با فواصل استراحتی متفاوت بر سطوح آیریزین سرم و لاکتات خون در پسران چاق می­باشد. روش­شناسی تحقیق:   دوازده پسر چاق در این پروتکل تمرینی شرکت کردند. آزمودنی ها در سه روز جداگانه به صورت تصادفی به زمان های استراحتی 60، 120، 240 ثانیه بین نوبت ها تقسیم شدند و پروتکل تمرینی را اجرا کردند. هر پروتکل تمرینی شامل چهار نوبت پرس سینه تا سر حدخستگی و شدت 60 درصد یک تکرار بیشینه بود. نمونه­های خونی 15 دقیقه قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد. داده­ها به دست آمده با استفاده از روش­های آماری t همبسته، تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: افزایش معنی­داری در غلظت آیریزین سرم و لاکتات خون بلافاصله بعد از هر سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی نسبت به قبل از فعالیت مشاهده شد (05/0 > P)؛ همچنین اختلاف معنی­داری در متغیرهای پژوهش بین سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی مشاهده شد   (05/0 > P)؛ براساس نتایج آزمون تعقیبی توکی افزایش در غلظت آیریزین سرم و لاکتات در زمان استراحتی 60 ثانیه به طور معنی­داری بیشتر از زمان­های استراحتی 120 و 240 ثانیه؛ همچنین افزایش غلظت آیریزین سرم و لاکتات زمان استراحتی 120 ثانیه به طور معنی­داری بیش از 240 ثانیه بود. نتایج نشان داد همبستگی مثبت و معنی­داری بین لاکتات و آیریزین درتمرین مقاومتی با زمان­های استراحتی 60 و 120 ثانیه مشاهده شد (05/0 > P)؛ درحالی که اختلاف معناداری بین لاکتات و آیریزین در تمرین مقاومتی با زمان استراحتی 240 ثانیه مشاهده نشد. نتیجه­گیری: این نتایج حاکی از آن است که تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم در مقایسه با تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی زیاد سبب افزایش سطوح آیریزین در پسران چاق می­شود. با توجه به وجود همبستگی مثبت و معنی­دار بین آیریزین سرم و لاکتات خون، تجمع لاکتات بیشتر در تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم ممکن است یکی از مکانیسم­های احتمالی ترشح آیریزین بیشتر در نتیجه­ی فعالیت­های مقاومتی با فاصله استراحتی کم باشد.واژگان کلیدی: چاقی، آیریزین، لاکتات، تمرین مقاومتی، فاصله استراحتی متفاوت

چاقی و اضافه‌وزن به همراه اختلالات لیپیدی و متابولیکی مرتبط با آن، یکی از نگرانی‌های بسیار مهم در جهان امروز است. اخیرا تمرینات تناوبی پرشدت (HIIT) برای کاهش وزن بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین هدف ما بررسی و مقایسه اثر حاد یک جلسه تمرین تناوبی پرشدت و تمرین هوازی بر نیمرخ چربی دختران دارای اضافه وزن است. به این منظور ?? دختر جوان دارای اضافه وزن به روش نمونه­گیری غیر­تصادفی در دسترس انتخاب شدند و همه آزمودنی­ها در هر دو نوع تمرین شرکت کردند. قبل از شروع آزمون، اندازه‌گیری‌های شاخص‌هایی از قبیل قد، وزن و شاخص توده بدن (BMI) انجام شد. تمرینات به صورت تک جلسه­ای انجام شد که شامل یک جلسه تمرین HIIT و یک جلسه تمرین هوازی بود. برای اجرای پروتکل تمرینی HIIT از ? تکرار ?? ثانیه‌ای آزمون وینگیت استفاده شد، به این صورت که آزمودنی‌ها ?? دقیقه گرم کردن را بدون بار   انجام دادند، سپس به مدت ? دقیقه با سرعت ?? دور در دقیقه رکاب زدند و در نهایت ?? ثانیه با نهایت سرعت رکاب زدند. برای انجام تمرین هوازی آزمودنی­ها بعد از ?? دقیقه گرم کردن، به مدت ?? دقیقه با شدت ?? درصد ضربان قلب حداکثر بر روی تردمیل دویدند. نمونه­های خونی بلافاصله قبل و بعد از هر جلسه تمرین از ورید سفالیک آزمودنی­ها در حالت ناشتا برای اندازه‌گیری سطوح نیمرخ چربی جمع آوری گردید. سطوح نیمرخ چربی بعد از تمرینات HIIT بدون تغییر بود. با این حال بعد از تمرین هوازی افزایش معنادار سطح HDL مشاهده شد. همچنین مقایسه نتایج دو جلسه تمرینی نشان داد که در تمرین HIIT سطوح کلسترول تام و LDL کاهش بیشتری داشت. به طور کلی تمرین هوازی را می‌توان به عنوان روشی موثر برای بهبود سطوح نیمرخ چربی در نظر گرفت. همچنین می‌توان از تمرین HIIT برای این منظور و به عنوان روشی نوین و مفرح برای بهبود سطوح چربی خون بهره گرفت.

چکیدههدف از تحقیق حاضر بررسی ضرورت ها و موانع به کارگیری فرایند میانجی گری درورزش می باشد. این تحقیق از لحاظ نتیجه و هدف از نوع تحقیقات کاربردی بوده و به شکل میدانی اجرا شده است. جامعه تحقیق شامل افراد ورزشی که دارای فعایت های ورزشی هستند و همچنین افراد حقوقی که بیشتر از میان وکلا می باشد. حجم نمونه با توجه به اینکه روش جمع آوری ما گلوله برفی بود با استفاده از فرمول کوکران برابر با 296 نفر تعیین شد. به منظور جمع آوری داده ها از پرسش نامه محقق ساخت استفاده شد که روایی آن توسط اساتید دانشگاه رازی مورد تایید قرار گرفت و پایایی پرسش نامه توسط آلفای کرونباخ محاسبه شد. برای تحلیل داده های پژوهش از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد، جهت توصیف داده ها از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد استفاده شد. با توجه به هدف پژوهش، برای تحلیل داده ها و به منظور بررسی فرضیه ها؛ از آزمون های آماری خی دو و آزمون رتبه ای فریدمن استفاده شد. تحلیل داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار  -19   انجام گرفت. نتایج نشان داد در بین ضرورت ها و موانع به کارگیری فرایند میانجی گری، عدم آشنایی کافی افراد دخیل در ورزش با مبانی قراردادها، حفظ روابط دوستانه بعد از فرایند میانجی گری و جلوگیری از دشمنی، امکان حل و فصل سریع اختلافات ورزشی، کاهش هزینه های دادرسی از دیگر موارد اهمیت بیشتری دارد. میانجی گری از شیوه های غیردادگاهی حل اختلافات ورزشی محسوب می شود. میانجی گری در طی سالهای 1999-2007 در ورزش آمریکا باعث صرفه جویی به میزان 9 میلیلارد دلار شده است و 84 درصد از افراد رضایت کامل از به کارگیری فرایند میانجی گری برای حل اختلاف ورزشی داشتند. میانجی گری رکن اصلی، عدالت ترمیمی است. در عدالت ترمیمی دادرسی از شکل کیفری که نوعاً میان دادستان و متهم رخ می دهد، خارج می شود و حل اختلاف از راه تماس چهره به چهره ی طرفین اختلاف و با راهنمایی میانجی میسر می شود. واژگان کلیدی: عدالت ترمیمی، فرایند میانجی گری، اختلافات ورزشی

  چکیدههدف از پژوهش حاضر بررسی آثار حاد و مزمن مصرف مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) بر پاسخ لاکتات دهیدروژناز  پس از فعالیت هوازی وامانده ساز بروس بود. بدین منظور ?? نفر از ?? بازیکنان تیم فوتبال جوانان بعثت کرمانشاه با دامنه سنی ?? تا ??   سال داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. پژوهش به مدت ? هفته انجام شد و افراد در یک گروه اما در دو موقعیت گروه کنترل (?? نفر) و گروه مکمل (?? نفر) قرار گرفتند. گروه مکمل طی یک جلسه (اثر حاد) و 8 هفته (اثر مزمن) مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) را به مقدار ??? میلی‌گرم (? قرص ??? میلی‌گرمی) در روز مورداستفاده قراردادند. به‌منظور ایجاد آسیب عضلانی در آزمودنی‌ها، آزمون بروس از آزمودنی‌ها گرفته شد. آزمون وامانده ساز بروس (دویدن روی نوار گردان مدل pulsar med 3p ساخت کمپانی h/p cosmos آلمان) با سرعت ?/? مایل در ساعت (??/? کیلومتر در ساعت) و شیب ?? درصد آغاز شد. سپس در هر مرحله ?/? کیلومتر در ساعت و ? درصد به شیب دستگاه اضافه شد. زمان واماندگی، هنگامی است که آزمودنی‌ها قادر به ادامه دویدن نبودند. برای تشخیص واماندگی در حین اجرای آزمون با آزمودنی‌ها صحبت شد و اعلام کردند که دیگر قادر به ادامه آزمون نیستند. قبل و بعد از آزمون بروس در هر سه موقعیت حاد، کنترل و مزمن مقدار ? سی‌سی خون از ورید پیش آرنجی تمامی آزمودنی‌ها گرفته شد. شاخص توده بدن توسط دستگاه سنجش ترکیب بدن ZEUS 9.9گرفته شد. فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز  تام سرمی با کیت CPK شرکت پیشتاز طب و دستگاه اتوآنالایزر (بیوشیمی سینووا) تعیین شد. همه اندازه‌گیری‌ها راس ساعت ? تا ?/?? صبح با شرایط تهویه و نور یکسان اندازه‌گیری شد. داده ها با استفاده   از آزمون t وابسته با سطح معنی داری 05/0 ? P بررسی شد. نتایج به دست آمده نشان دهنده این است که مصرف مکمل کوانزیم Q10 به دنبال فعالیت هوازی وامانده ساز (آزمون بروس) باعث کاهش معنی‌دار شاخص التهابی لاکتات دهیدروژناز تام سرمی در آزمودنی‌ها در موقعیت مزمن شد اما در موقعیت حاد اثر معنی‌داری از مصرف مکمل بر کاهش سطح لاکتات دهیدروژناز مشاهده نشد.نتیجه گیری: براساس یافته های حاضر، می توان نتیجه گرفت که مصرف طولانی مدت (8 هفته) مکمل کوآنزیم Q10 می تواند موجب کاهش لاکتات دهیدروژناز (شاخص آسیب سلولی) پس از انجام فعالیت هوازی فراهم نماید. واژگان کلیدی: مکمل کوآنزیم Q10، لاکتات دهیدروژناز،آزمون وامانده ساز بروس  

هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار حاد و مزمن مصرف مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) بر پاسخ کراتین کیناز پس از فعالیت هوازی وامانده ساز بروس بود. بدین منظور ?? نفر از ?? بازیکنان تیم فوتبال جوانان بعثت کرمانشاه با دامنه سنی ?? تا ??   سال داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. پژوهش به مدت ? هفته انجام شد و افراد در یک گروه اما در دو موقعیت گروه کنترل (?? نفر) و گروه مکمل (?? نفر) قرار گرفتند. گروه مکمل طی یک جلسه (اثر حاد) و 8 هفته (اثر مزمن) مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) را به مقدار ??? میلی‌گرم (? قرص ??? میلی‌گرمی) در روز مورداستفاده قراردادند. به‌منظور ایجاد آسیب عضلانی در آزمودنی‌ها، آزمون بروس از آزمودنی‌ها گرفته شد. آزمون وامانده ساز بروس (دویدن روی نوار گردان مدل pulsar med 3p ساخت کمپانی h/p cosmos آلمان) با سرعت ?/? مایل در ساعت (??/? کیلومتر در ساعت) و شیب ?? درصد آغاز شد. سپس در هر مرحله ?/? کیلومتر در ساعت و ? درصد به شیب دستگاه اضافه شد. زمان واماندگی، هنگامی است که آزمودنی‌ها قادر به ادامه دویدن نبودند. برای تشخیص واماندگی در حین اجرای آزمون با آزمودنی‌ها صحبت شد و اعلام کردند که دیگر قادر به ادامه آزمون نیستند. قبل و بعد از آزمون بروس در هر سه موقعیت حاد، کنترل و مزمن مقدار ? سی‌سی خون از ورید پیش آرنجی تمامی آزمودنی‌ها گرفته شد. شاخص توده بدن توسط دستگاه سنجش ترکیب بدن ZEUS 9.9گرفته شد. فعالیت آنزیم کراتین کیناز تام سرمی با کیت CPK شرکت پیشتاز طب و دستگاه اتوآنالایزر (بیوشیمی سینووا) تعیین شد. همه اندازه‌گیری‌ها راس ساعت ? تا ?/?? صبح با شرایط تهویه و نور یکسان اندازه‌گیری شد. داده ها با استفاده   از آزمون t وابسته با سطح معنی داری 05/0 ? P بررسی شد. نتایج به دست آمده نشان دهنده این است که مصرف مکمل کوانزیم Q10 به دنبال فعالیت هوازی وامانده ساز (آزمون بروس) باعث کاهش معنی‌دار شاخص التهابی کراتین کیناز تام سرمی در آزمودنی‌ها در موقعیت مزمن شد اما در موقعیت حاد اثر معنی‌داری از مصرف مکمل بر کاهش سطح کراتین کیناز مشاهده نشد.نتیجه گیری: براساس یافته های حاضر، می توان نتیجه گرفت که مصرف طولانی مدت (8 هفته) مکمل کوآنزیم Q10 می تواند موجب کاهش کراتین کیناز (شاخص آسیب سلولی) پس از انجام فعالیت هوازی فراهم نماید.

هدف از این پژوهش مقایسه آثار وهله­های فعالیت هوازی در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر سطوح گرلین و ابستاتین پلاسما در دانشجویان مرد تربیت بدنی بوده است. بدین منظور 12 آزمودنی، با شاخص توده بدنی   2/2 ± 05/23 کیلوگرم بر متر مربع و دامنه سنی 19 تا 25 سال که تا دو ماه پیش از آغاز پژوهش هیچگونه صعودی به ارتفاعات بالاتر از 2000 متر را نداشتند، به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. مداخله تمرینی شامل دو وهله فعالیت هوازی بود، که یک­بار در شرایط نورموکسی و یک­بار در شرایط هیپوکسی انجام می­شد، به گونه­ای که بین این دو وهله برای هر آزمودنی دست­کم یک هفته فاصله بود. ترتیب شرایط هیپوکسی یا نورموکسی به صورت تصادفی بود و 6 آزمودنی ابتدا شرایط هیپوکسی و سپس نورموکسی و 6 آزمودنی دیگر ابتدا شرایط نورموکسی و سپس هیپوکسی را تجربه کردند. برنامه فعالیت هوازی 45 دقیقه رکاب­زدن روی چرخ­کارسنج با 65-70 درصد ضربان قلب ذخیره بود و شدت هیپوکسی معادل 14 درصد اکسیژن بود. نمونه­های خونی جهت اندازه­گیری گرلین و ابستاتین در 4 نوبت، در حالت ناشتا پیش و بلافاصله پس از مداخله­ها گرفته شد. یافته­ها نشان داد که یک وهله فعالیت هوازی در شرایط هایپوکسی باعث کاهش معنا­دار ابستاتین شد (021/0=p)، اما در شرایط نورموکسی سطوح ابستاتین تغییر معنی­داری نداشت. گرلین و نسبت گرلین به ابستاتین نیز در هیچیک از شرایط تغییر معنی­داری نداشت.

گرلین و ابستاتین دو پپتید اشتها آور و ضد اشتها هستند. به نظر می رسد تعادل حساس این دو پپتید در تنظیم هموستاز انرژی و کنترل وزن بدن مهم می­باشد. مطالعات درباره اثر برنامه تمرینی بر گرلین و ابستاتین، به­ویژه در انسان­ها، بسیار اندک و محدود است و از سوی دیگر نشان داده شده است که شرایط هیپوکسی نیز می­تواند بر سطوح این هورمون­ها اثر گذار باشد. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی آثار یک وهله فعالیت مقاومتی در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر سطوح گرلین و ابستاتین در دختران سالم بوده است. بدین منظور 12 آزمودنی دختر، میانگین سنی53/3±27 سال، تمرین قدرتی را در دو شرایط هیپوکسی و نورموکسی در روزهای مختلف اجرا کردند. برنامه فعالیت مقاومتی شامل 5 ست ده تکراری با 70 درصد یک تکرار بیشینه برای دو حرکت اسکات و پرس سینه با هالتر بود. زمان استراحت بین ست­ها و حرکات نیز یک دقیقه بود. شرایط هیپوکسی (O2=14)   از پیش از اجرای فعالیت مقاومتی تا پایان فعالیت اعمال شد. نمونه­گیری خون در هر وهله دوبار (پیش از فعالیت و بلافاصله پس از فعالیت) برای هر آزمون اجرا شد. یافته­ها نشان داد که یک وهله فعالیت مقاومتی در شرایط هیپوکسی و نورموکسی اثر معناداری بر گرلین و نسبت گرلین به ابستاتین ندارد. در حالی که یک وهله فعالیت مقاومتی در شرایط هایپوکسی باعث کاهش معنی­دار ابستاتین در مقایسه با گروه نورموکسی شد (004/0P =). به طورکلی می­توان نتیجه گرفت که، انجام فعالیت مقاومتی در شرایط هایپوکسی تاثیر بیشتری بر ابستاتین نسبت به شرایط نورموکسی دارد.

  آثار حاد و مزمن تمرین تناوبی شدید بر سطوح تستوسترون،کورتیزول و نیم رخ چربی در کودکان چاق و دارای اضافه وزن