چکیده    مقدمه و هدف: دیابت نوع ? (T2D) یکی از مهم‌ترین اختلالات متابولیک است که می‌تواند با ایجاد عوارض متعدد، از جمله رتینوپاتی دیابتی (DR)، همراه باشد. با توجه به نقش اساسی حفظ هموستاز پروتئین‌ها در عملکرد طبیعی سلول و ارتباط اختلالات مربوط به تاخوردگی، تجمع، تخریب و گردش پروتئین‌ها با فرایندهای بیماری‌زا، بررسی ژن‌های مرتبط با متابولیسم پروتئین می‌تواند به شناسایی سازوکارهای مولکولی مشترک میان T2D و DR کمک کند. هدف از این مطالعه، شناسایی و تحلیل ژن‌های مرتبط با متابولیسم پروتئین و بررسی شبکه‌های مولکولی و تنظیمی آن‌ها در T2D و DR بود. روش کار: در این مطالعه، داده‌های بیان ژن مربوط به دو مجموعه داده GSE25724 و GSE228900 از پایگاه Gene Expression Omnibus (GEO) مورد بررسی قرار گرفتند. پس از تحلیل بیان تفاضلی ژن‌ها، ژن‌های مرتبط با متابولیسم پروتئین شناسایی و ژن‌های مشترک میان این مجموعه ژنی و ژن‌های بیان‌شده به‌صورت تفاضلی استخراج شدند. در ادامه، برای بررسی برهم‌کنش‌های پروتئین–پروتئین (PPI) و شناسایی ژن‌های محوری، از پایگاه STRING و نرم‌افزار Cytoscape و افزونه CytoHubba استفاده شد. همچنین، شبکه‌های تنظیمی شامل فاکتورهای رونویسی (TFs)، miRNAها و lncRNAها مورد بررسی قرار گرفتند. در نهایت، تحلیل غنی‌سازی عملکردی Gene Ontology (GO) و مسیرهای KEGG برای تفسیر نقش زیستی ژن‌های شناسایی‌شده انجام شد. یافته‌ها: در مجموعه داده GSE25724 مربوط به T2D، در مجموع 3248 ژن با بیان تفاضلی شناسایی شد که شامل 1041 ژن با افزایش بیان و 2207 ژن با کاهش بیان بود. از میان ژن‌های مرتبط با متابولیسم پروتئین، 203 ژن با این مجموعه مشترک بودند که 38 ژن افزایش بیان و 165 ژن کاهش بیان داشتند. در مجموعه داده GSE228900 مربوط به DR نیز 2621 ژن با بیان تفاضلی شناسایی شد که شامل 1066 ژن افزایش‌یافته و 1555 ژن کاهش‌یافته بود. از میان ژن‌های مرتبط با متابولیسم پروتئین، 122 ژن مشترک شناسایی شد که 53 ژن افزایش بیان و 69 ژن کاهش بیان داشتند. تحلیل شبکه PPI و بررسی توپولوژیک شبکه‌ها با استفاده از 12 الگوریتم CytoHubba منجر به شناسایی 10 ژن محوری در T2D و 11 ژن محوری در DR شد. در شبکه T2D، ژن‌هایی از جمله CUL1، CUL3، SKP1 و RBX1 که در کمپلکس‌های لیگاز E3 یوبیکوئیتین نقش دارند، از ژن‌های محوری بودند. همچنین PTEN وEGFR در میان ژن‌های مهم شبکه قرار گرفتند. در DR، ژن‌های مرتبط با سیستم پروتئازوم از جملهPSMA4، PSMD1، PSMD6، PSMD14 و PSME3 برجسته بودند. تحلیل شبکه‌های تنظیمی نیز مجموعه‌ای از TFها، miRNAها و lncRNAهای بالقوه موثر بر ژن‌های محوری را شناسایی کرد. نتایج تحلیل GO و KEGG نیز بر ارتباط ژن‌های شناسایی‌شده با فرایندهای مربوط به هموستاز پروتئین، سیستم یوبیکوئیتین–پروتئازوم، تاخوردگی و تخریب پروتئین و پاسخ‌های سلولی به استرس تاکید داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال در هموستاز پروتئین و مسیرهای مرتبط با یوبیکوئیتین و پروتئازوم می‌تواند یکی از محورهای مولکولی مشترک در T2D و DR باشد. اگرچه الگوهای شبکه‌ای در دیابت نوع ? و رتینوپاتی دیابتی کاملاً یکسان نیستند، وجود ژن‌های محوری و تنظیم‌کننده‌های مشترک و همچنین غنی‌شدن مسیرهای مرتبط با پروتئوستاز، نقش احتمالی این فرایندها را در پاتوفیزیولوژی این اختلالات مطرح می‌کند. با این حال، از آنجا که نتایج این مطالعه بر پایه تحلیل‌های بیوانفورماتیکی و شبکه‌ای به‌دست آمده‌اند، تایید عملکردی و بالینی ژن‌های شناسایی‌شده برای تعیین نقش دقیق آن‌ها و ارزیابی قابلیت استفاده از آن‌ها به‌عنوان نشانگر زیستی یا اهداف درمانی ضروری است.    کلیدواژه‌ها: : دیابت نوع ?، رتینوپاتی دیابتی، متابولیسم پروتئین، هموستاز پروتئین، پروتئوستاز، یوبیکوئیتین–پروتئازوم، شبکه PPI، ژن‌های کلیدی

  کاندیدیازیس یک مشکل بالینی شایع است و درمان آن به دلیل افزایش مقاومت دارویی به طور فزاینده‌ای دشوار شده است. نانوذرات اکسید روی به دلیل خواص ضد قارچی قوی خود، یک گزینه درمانی امیدوارکننده برای عفونت‌های قارچی در نظر گرفته می‌شوند. این مطالعه با هدف توسعه یک سیستم ژل حاوی نانوذرات اکسید روی برای درمان عفونت واژن انجام شد. ما اثربخشی و ایمنی این ترکیب را در یک مدل حیوانی واژینیت، با استفاده از ال-کارنیتین به عنوان یک عامل محافظ، بررسی خواهیم کرد. در این مطالعه یک ژل با استفاده از پلیمرهای مناسب تهیه و متعاقباً با نانوذرات اکسید روی بارگذاری شد. اثر مهاری ژل بر کاندیدا آلبیکنس مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت. برای ارزیابی ایمنی، سنجش‌های سمیت سلولی بر روی سلول‌های فیبروبلاست پوست انسان انجام خواهد شد. بار قارچی ناشی از عفونت واژن، هیستوپاتولوژی بافت و پاسخ‌های التهابی در این مطالعه ارزیابی خواهند شد. بر اساس مطالعات صورت گرفته در مدل های سایر عفونت ها، ژل حاوی نانوذرات اکسید روی می‌تواند یک رویکرد موثر و ایمن برای درمان عفونت کاندیدیایی واژن در نظر گرفته شود. افزودن ال-کارنیتین می‌تواند ایمنی و تحمل‌پذیری این درمان را افزایش دهد. نتایج حاصل از این پژوهش می تواند از پیشرفت پلتفرم‌های دارورسانی با واسطه نانوذرات برای مدیریت بیماری‌های قارچی پشتیبانی می‌کند.   

نیاز مبرم به منابع پروتئین پایدار برای تضمین امنیت غذایی آینده، حشرات خوراکی را به عنوان گزینه‌ای مناسب در نظام‌های غذایی چرخشی مطرح ساخته است. سوسک زرد آرد (Tenebrio molitor) در سال‌های اخیر به دلیل ارزش غذایی بالا، قابلیت پرورش آسان، بازده تولید مناسب و سازگاری با شرایط محیطی، توجه بسیاری از پژوهشگران و صنایع غذایی را به خود جلب کرده است. رژیم غذایی یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده تنظیم رشد، ترکیب غذایی و بازده تبدیل غذا در سوسک زرد آرد می‌باشد.   پژوهش حاضر با   هدف بررسی اثرات ?? تیمار غذایی فرموله شده، بر عملکرد زیستی و 10 تیمار غذایی بر ترکیبات غذایی و بازده تبدیل خوراک لاروهای   سوسک زرد آرد با سه تکرار انجام گردید. لاروها با نسبت‌های مختلف سبوس گندم (WB)، آرد لوبیا (BF)، آرد عدس (LF) و آرد سویا (SF) و قطعات هویج تغذیه شدند. پارامترهای زیستی (مدت زمان دوره لاروی و شفیرگی، نرخ بقا و دگردیسی، وزن و طول بدن)، پارامترهای تغذیه‌ای (مصرف غذا، نرخ رشد نسبی، بازده تبدیل غذا) و پروفایل ارزش غذایی (پروتئین، چربی، رطوبت و خاکستر) به‌طور هفتگی اندازه‌گیری و محاسبه شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار    و آزمون‌های آماری سطح معنی‌داری ??/? مورد تحلیل قرار گرفتند. نوع تیمار غذایی تاثیر معنی‌داری بر بعضی ترکیبات شیمیایی بدن لاروها نظیر پروتئین و چربی نداشت   (p > 0.05) و میزان این ترکیبات نسبتا پایدار باقی ماند. اما بر ترکیبات شیمیایی نظیر خاکستر و رطوبت بدن اثر معنی دار داشتند. در مقابل، شاخص‌های زیستی و تبدیل غذا به شدت تحت تاثیر ترکیب بستر بودند(p < 0.05). جیره شاهد مبتنی بر سبوس گندم خالص، بالاترین نرخ رشد نسبی (?/??? میلی‌گرم در روز)، پایین‌ترین نسبت تبدیل خوراک (???/?) و بیشترین بازده تبدیل غذایی برای هر دو شاخص غذای خورده‌شده (ECI)،   ??/?? درصد و هضم‌شده (ECD) ??/?? درصد را به دست آورد؛ علیرغم اینکه کمترین میزان مصرف خوراک را داشت. در مقابل، جیره‌های غنی‌شده با حبوبات موجب افزایش مصرف خوراک شدند، اما به بازده تبدیل به مراتب پایین‌تری منجر شدند که نشان‌دهنده عدم تعادل مواد مغذی در این جیره‌ها است. در نتیجه، کیفیت بستر و قابلیت هضم آن مهم‌تر از مقدار خوراک است. فرمولاسیون‌های مبتنی بر سبوس گندم، ترکیب غذایی بهینه‌ای برای تولید کارآمد کرم آرد زرد فراهم می‌کنند و الگویی برای نظام‌های تغذیه چرخشی در مقیاس بزرگ در صنعت پروتئین حشرات ایجاد می‌نمایند.   

زمینه و هدف :برهم‌کنش داروها و نانوداروها با ماکرومولکول‌های زیستی نظیر آلبومین سرم انسانی (HSA) و DNA نقش تعیین‌کننده‌ای در پایداری، زیست‌دسترس‌پذیری و کارایی درمانی آن‌ها دارد. در مطالعات گذشته دفروکسامین به‌عنوان یک شلاتور آهن علاوه بر کاربرد‌های بالینی اثرات ضد‌سرطانی مناسبی   نشان داده و نانوساختار سازی میتواند موجب پایداری سازی و کارایی زیستی آن شود. هدف این مطالعه، بررسی متمرکز برهم‌کنش دفروکسامین آزاد و فرم نانوذره اکسید آهن آن با HSA   و DNA تیموس گوساله و سپس ارزیابی اثرات ضدسرطانی آن‌ها بر سلول‌های سرطانی معده بود.    مواد و روش‌ها :برهم‌کنش دارو و نانودارو با HSA و DNA تیموس گوساله با استفاده از طیف‌سنجیUV–Vis، فلورسانس و دورنگ نمایی دورانی (CD) بررسی شد همچنین مطالعات داکینگ مولکولی به‌منظور تعیین جایگاه‌های دقیق اتصال انجام گرفت. آزمون‌های سلولی شاملMTT، سنجش ROS درون‌سلولی، آنالیز چرخه سلولی و ارزیابی آپوپتوز برای بررسی اثرات ضدسرطانی بر رده سلولی سرطان معده به‌کار رفت.    نتایج :تایج طیف‌سنجی و داکینگ مولکولی نشان داد هر دو ترکیب با HSA به جایگاه وارفارین متصل می‌شوند و در برهم‌کنش باDNA، تمایل اتصال به شیار کوچک (جایگاه هوخست) دارند. طیف CD افزایش محتوای مارپیچ آلفا در ساختار HSA   را در حضور هر دو ترکیب نشان داد، در حالی‌که در DNA القای بی‌نظمی ساختاری مشاهده شد. آزمون‌های سلولی بیانگر کاهش معنی‌دار زیست‌پذیری سلولی، افزایشROS، القای آپوپتوز و اختلال در چرخه سلولی بودند؛ به‌طوری‌که اثر ضدسرطانی نانوداروی دفروکسامین به‌طور قابل‌توجهی قوی‌تر از داروی آزاد مشاهده شد.    نتیجه‌گیری و بحث: نتایج مطالعات طیف‌سنجی و داکینگ مولکولی نشان داد که دفروکسامین آزاد و فرم نانوداروی اکسید آهن آن الگوی برهم‌کنش مشابهی با آلبومین سرم انسانی و DNA تیموس گوساله دارند؛ به‌طوری‌که اتصال به جایگاه وارفارین در HSA و شیار کوچک DNA (جایگاه هوخست) مشاهده شد. آزمون‌های سلولی نشان دادند که نانودارو نسبت به داروی آزاد کاهش زیست‌پذیری سلولی، افزایش ROS، القای آپوپتوز و اختلال در چرخه سلولی قوی‌تری در سلول‌های سرطانی معده ایجاد می‌کند که بیانگر تقویت اثرات ضدسرطانی در مقیاس نانو است.   

   جنس Gammarus از متنوع ترین گروه های راسته­ی دوجور پایان (Amphipoda) و رده­ی سخت پوستان (Crustacea) می­باشد. اعضای این تاکسون در زیستگاه های آب شیرین جهان در عرض­های جغرافیایی میانی به صورت گسترده یافت می شوند. هدف از این پژوهش بررسی جمعیت های جنس Gammarus از چشمه­ها و سراب های   شهرستان سنقر در شمال شرق استان کرمانشاه بر اساس صفات ریختی می باشد. در مطالعه حاضر پنج جمعیت‌ در منطقه مورد مطالعه از چشمه های لیلمانج، چشمه وکیلی، ده آسیاب، چرمله و باوله جمع آوری شد. برای مطالعه مورفولوژیکی، بعد از تعیین جنسیت نمونه ها، اجزای بدن نمونه ها در زیر لوپ با سوزن‌های تشریح جدا و روی لام   حاوی چسب Euoparal تثبیت شد. سپس، لام‌ها در زیر میکروسکوپ نوری مجهز به دوربینLABOMED iVu 7000 ، اندازه‌گیری و عکس‌برداری شدند و با استفاده از نرم‌افـزار Adobe Illustrator CS6 اجزای مختلف نمونه‌ها رسم شد. نتایج حاصل از این پژوهش، حضور یک گونه جدید از جنس Gammarus   از چشمه ده آسیاب و چهار ثبت جدید از گونهG. anodon از چشمه های لیلمانج، چشمه وکیلی، چرمله و باوله را بر اساس صفات ریختی نظیر زاویه پشتی-خلفی صفحات اپی مرالI   تا III، اندازه و تعداد تارچه در سطح آنتن II، حضور یا عدم حضور خارهای ریز در سطح پشتی بندهای سینه ای و شکمی و شکل بندهای دمی I تا III در چشمه های شهرستان سنقر را تایید می‌کند.

   سوسک زرد آرد (Tenebrio molitor) به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گونه‌های حشرات خوراکی، در سال‌های اخیر به دلیل ارزش غذایی بالا، قابلیت پرورش آسان، بازده تولید مناسب و سازگاری با شرایط محیطی، توجه بسیاری از پژوهشگران و صنایع غذایی را به خود جلب کرده است. دمای پرورش یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده موفقیت اقتصادی این فعالیت می‌باشد.   پژوهش حاضر با   هدف بررسی چهار تیمار دمایی (??، ??، ?? و ?? درجه سانتی‌گراد) و سه تکرار انجام گردید. لاروها با جیره پایه سبوس گندم و قطعات هویج تغذیه شدند. پارامترهای زیستی (مدت زمان دوره لاروی و شفیرگی، نرخ بقا و دگردیسی، وزن و طول بدن)، پارامترهای تغذیه‌ای (مصرف غذا، نرخ رشد نسبی، بازده تبدیل غذا) و پروفایل ارزش غذایی (پروتئین، چربی، فیبر، خاکستر و انرژی) به‌طور هفتگی اندازه‌گیری و محاسبه شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار    و آزمون‌های آماری سطح معنی‌داری ??/? مورد تحلیل قرار گرفتند. تغییر دما تاثیر معنی‌داری بر ترکیبات شیمیایی بدن لاروها (پروتئین، چربی، فیبر و خاکستر) نداشت   (p > 0.05) و میزان این ترکیبات نسبتا پایدار باقی ماند که نشان می‌دهند ترکیبات شیمیایی بیشتر تحت تاثیر کیفیت بستر غذایی قرار دارند تا دما. در مقابل، شاخص‌های زیستی و تغذیه‌ای به شدت تحت تاثیر دما بودند(p < 0.05). با افزایش دما، طول دوره لاروی و شفیرگی به‌طور معنی‌داری کاهش یافت.   بیشترین نرخ رشد نسبی و اندازه نهایی لاروها در دمای ?? درجه مشاهده شد. اما بالاترین نرخ بقا (????) و موفقیت در دگردیسی مربوط به دماهای ?? و ?? درجه بود که در دمای ?? درجه به ترتیب به ??/??? و ??/??? کاهش یافت.   مصرف غذا و غذای جذب‌شده با افزایش دما به‌طور معنی‌داری افزایش، اما کارایی تبدیل غذای خورده‌شده (ECI) و هضم‌شده (ECD) کاهش یافت . در نتیجه بایستی گفت که اگرچه دماهای بالاتر (?? و ?? درجه) منجر به تسریع رشد و کوتاه‌تر شدن چرخه تولید می‌شوند، اما این مزیت با کاهش نرخ بقا و کارایی تبدیل غذا همراه است. با در نظر گرفتن توام تمامی فاکتورها، محدوده دمایی ?? تا ?? درجه سانتی‌گراد به‌عنوان دمای بهینه برای پرورش لارو T. molitor   پیشنهاد می‌گردد. در این محدوده، تعادل مناسبی بین سرعت رشد، نرخ بقای بالا و کارایی قابل قبول سیستم برقرار می‌شود.

   در این پژوهش نمونه های گرده زنبور عسل از استان های ایلام، کردستان، کرمانشاه، لرستان و همدان جمع آوری شده و پس از شناسایی منشا گیاهی آنها برخی ترکیبات شیمیایی مهم نمونه های گرده زنبور عسل مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور شناسایی منشا گیاهی گرده ها، ابتدا گرده ها از نظر رنگ ساچمه تفکیک شدند و سپس از نمونه های گرده اسلاید های میکروسکوپی تهیه و به وسیله ی میکروسکوپ نوری ویژگی های ریخت شناسی آنها بررسی شد. بررسی ها نشان دادند که گرده های با طیف رنگی زرد تا کرمی بیشترین فراوانی را داشته اند و گرده های غالب در نظر گرفته شدند. تیره گیاهی شب بو Brassicaceae به عنوان منشا گیاهی غالب گرده های استان کرمانشاه و ایلام شناسایی شد. همچنین منشا گیاهی غالب گرده های استان کردستان، لرستان و همدان از تیره های شب بو Brassicaceae، کاسنی Asteraceae و خواجه باشی یا طوسکیان Dipsacaceae بودند. بر اساس نتایج تیره های گیاهی شب بوBrassicaceae ، کاسنی Asteraceae، خواجه باشی Dipsacaceae، چتریان Apiaceae، بقولات   Fabaceaeو میخکیان Caryophyllaceae به عنوان تیره های گیاهی جذاب برای زنبورهای عسل مشخص شدند. گرده های جمع آوری شده از استان های کردستان و ایلام به ترتیب بیشترین (11/373 میلی گرم بر گرم) و کمترین (06/137 میلی گرم بر گرم) میزان ترکیبات فنلی را به خود اختصاص دادند. بیشترین (70/7 میلی گرم بر گرم) و کمترین (45/2 میلی گرم بر گرم) میزان فلاونوئیدها نیز به همین ترتیب متعلق به گرده های استان کردستان و ایلام بودند. همچنین بیشترین (63/16 میلی گرم بر گرم) میزان غلظت پروتئین از گرده های استان کردستان به دست آمد و گرده های استان لرستان پایین ترین (78/6 میلی گرم بر گرم) سطح پروتئین را نشان دادند. گرده های استان کرمانشاه با میزان (17/73 میلی گرم بر گرم) سرشار از آمینو اسید ها بودند اما در مقابل گرده های استان کردستان کمترین (85/24 میلی گرم بر گرم) غلظت آمینو اسید را داشتند. نمونه گرده های استان ایلام غنی از کربوهیدرات بودند (13/22 میلی گرم بر گرم) و بر خلاف آنها کمترین میزان کربوهیدارت (62/12 میلی گرم برگرم) از عصاره گرده های استان همدان به دست آمد. بررسی نتایج نشان داد که گرده های زنبور عسل جمع آوری شده از استان کردستان از نظر ترکیبات شیمیایی اندازه گیری شده حاوی بیشترین میزان از مواد مغذی بوده اند. بررسی نتایج اندازه گیری میزان ترکیبات گرده ها، اهمیت گرده ها و کاربرد آنها در علوم مختلف، بخصوص کاربرد های درمانی و دارویی آنها را نشان داد. بر اساس مطالعه صورت گرفته به خوبی به اهمیت بالای تاثیر منشا گیاهی و جغرافیایی گرده های زنبور عسل بر ترکیبات آنها و همچنین تعیین گیاهان جذاب برای زنبور عسل و توجه به آنها برای توسعه زنبور داری، حفظ بقا و تنوع گیاهان مهم بومی و زراعی در مناطق مختلف پی برده شد.   

   کارسینوم کولورکتال CRC)) یکی از شایع­ترین سرطان­ها و از علل اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در جهان است. سرطان روده بزرگ معمولاً افراد مسن را تحت تاثیر قرار می­دهد. اگرچه ممکن است در هر سنی رخ دهد. مهارکننده­های هیستون داستیلازها(HDACis)   مانند سدیم بوتیرات باعث مهار رشد و القاء آپاپتوز در CRC می­شود. از سوی دیگر غلظت اکسیژن موجود در بافت، یکی از فاکتورهای مهم در تعیین رفتار و عملکرد سول­های بافت است. کمبود اکسیژن یا هایپوکسی یکی از فاکتورهای القاء کننده در توسعه سرطان­ها می­باشد. کلرید­کبالتII ­­ با تحریک بیان فاکتور Hif1-? باعث القای هایپوکسی می­شود. علی­رغم مطالعات قبلی در زمینه­ی بررسی اثر سدیم بوتیرات و کلرید­کبالت بر ویژگی­های سلولی و مولکولی سلول­های سرطان کولورکتال، اما تاکنون مطالعه­ای در زمینه بررسی اثر همزمان این دو ترکیب و در نتیجه مهار آنزیم هیستون داستیلاز و هایپوکسی بر سرطان کولورکتال و سلول­های مشتق شده از آن انجام نشده است. بنابراین این مطالعه، به منظور بررسی اثر همزمان آنها بر خصوصیات سلولی و مولکولی یک رده­ی سلولی سرطان کولون موشی به نام CT-26 طراحی شده است. این مطالعه با هدف بررسی اثر غلظت‌های مختلف کلرید کبالت II، بوتیرات سدیم و مخلوطی از هر دو بر بقا، تکثیر، آپاپتوز، چرخه سلولی، ظرفیت آنتی‌اکسیدانی، مهاجرت سلولی و بیان   ژن­های (Oct4، c-Met، Casp-3، Hdac1، Hif1-?، lncRNA H19) در بازه­های زمانی مختلف انجام شد. نتایج حاصل از آزمون MTT نشان داد که با گذشت زمان، درصد زنده‌مانی سلول‌ها به صورت وابسته به زمان و دوز کاهش می­یابد. همچنین با آزمون NBT مشخص شد که میزان تولید ROS در هر سه تیمارافزایش یافت و با گذشت زمان،   نمودار تجمع ROS به طور قابل توجهی کاهش یافت. ارزیابی آزمون مهاجرت سلول­ها با غلظت‌های مختلف از هر دو ترکیب و نیز مخلوط آن دو نشان داد که مهاجرت سلول­ها با تیمار کلرید کبالت II در بازه زمانی 24 ساعت به مقدار ناچیزی افزایش یافت ولی بعد از گذشت 48 ساعت به مقدار ناچیزی کاهش یافت. اما تیمار سلول­ها با سدیم بوتیرات و مخلوط دو ترکیب در هر دو بازه زمانی 24 و 48 ساعت، منجر به کاهش مهاجرت سلولی شد.   بررسی اثر تیمارها پس از 24 ساعت بر چرخه سلولی در غلظت 05/0 و 15/0 میلی­مولار کلرید کبالت II­، تجمع سلول­ها را در مرحله G2/M نشان داد. در حالی­که تیمار سلول­ها با غلظت­های­ 1/ 0 و 2/0 میلی­مولار سدیم بوتیرات، سلول­ها   به ترتیب در مراحل G2/M و G0/G1 چرخه سلولی تجمع یافتند. در تیمار ترکیبی از هر دو ماده، جمعیت سلول­ها غالباً در مرحله G2/M متوقف شدند. نتایج به دست آمده از آنالیز بیان ژن­ها با روش Real-time PCR در نمونه­های تیمار شده با کلرید کبالت II نسبت به کنترل بدون تیمار، در بیان ژن­های (Oct-4، c-Met، Casp-3، Hdac1، Hif1-?، lncRNA H19) تغییر بیان معنی­داری مشاهده نگردید. اما در گروه تیماری با سدیم بوتیرات، ژن­ c-Met به میزان 81/7 برابر افزایش بیان و در ژن Hdac1 کاهش بیان 99/4- برابری مشاهده گردید. همچنین در گروه تیماری مخلوط این دو ماده، تغییر بیان در ژن Hdac1 به میزان 62/22- برابر کاهش و در ژن Oct-4 به میزان 67/1 برابر افزایش معنی­دار گزارش شد. براساس یافته­های این تحقیق، به طور کلی می­توان بیان کردکه تیمار سلول­های CT-26 با کلرید کبالتII   و سدیم بوتیرات با غلظت­های مشخص، منجر به کاهش و یا توقف رشد سلول­ها وکاهش مهاجرت سلول­ها می­شود. کلمات کلیدی: هیستون داستیلاز، هایپوکسی، بقاء، تکثیر، مهاجرت، آپاپتوز، سرطان کلورکتال.

بزرگترین جنس خانواده گاماریدهGammarusFabricius,1775 می باشد که به طور گسترده در آب های شیرین نیمکره شمالی یافت می شوند. تا به امروز 19 گونه از این جنس در ایران شناسایی شده اند. هدف از این تحقیق بررسی صفات مورفولوژیک و مورفومتریک جنس گاماروس در سراب یوان استان کرمانشاه می باشد. در این مطالعه نمونه هایی ازجنس گاماروس از پنج ایستگاه در سراب یوان جمع آوری شد و ویژگی های شیمیایی آب مورد ارزیابی قرار گرفت. در آزمایشگاه، ابتدا جنسیت نمونه ها شناسایی و سپس قطعات بدنی هر یک از نمونه ها در زیر لوپ با سوزن های تشریح جدا و روی لام حاوی چسب یوپارال قرار داده شد. در مرحله ی بعد اعضای بدن هر یک از نمونه ها در زیر میکروسکوپ نوری مجهز به دوربین LAMBOMEDiVu7000، اندازه گیری و عکس برداری شد و سپس اجزای مختلف نمونه با استفاده از نرم افزار AdobeIllustrator رسم شد. نتایج بررسی های ریختی ثبت جدید گونه G. anodon(تنها گونه گاماروس در سراب یوان) بر اساس صفات تشخیصی گونه با استفاده از کلید شناسایی این جنس تایید نمود. ویژگی تشخیصی این گونه حضور کیل در سطح پشتی- میانی بندهای دمی 3-1، وجود اسپینول های کوچک در سطح پشتی بندهای سینه ای 7-6 و چشم های سیاه و نسبتا بزرگ می باشد.همچنین بررسی ها نشان داد که تغییرات درون جمعیتی بسیار ناچیزاست. آنالیز داده های اکولوژیک نیز نشان داد که اعضای این گونه در محیطی با سختی آب بالا، محیط قلیایی و اکسیژن بالا یافت می شوند. کلمات کلیدی:   G. anodon، صفات ریختی، سراب یوان، استان کرمانشاه  

چکیدهجنس Gammarus Fabricius, 1775 از شاخص ترین و متنوع ترین خانواده های راسته دوجورپایان بوده و متعلق به خانواده Gammaridae  می باشد. اعضای این گروه در آب‌هایی تا عمق دو متر که از نظر اکسیژن و آهک فقیر نباشند، زندگی می‌کنند. زیستگاه آنها بسیار گسترده است و به‌ طور معمول در آب و هوای سرد یافت می‌شوند. دراین پژوهش هدف اصلی جمع بندی و بررسی گونه های جنس Gammarus در ایران و بررسی ویژگی های ریختی و تشخیصی آنها  می باشد. مطالعات اولیه در مورد Gammarus آب شیرین در ایران توسط Karaman انجام گرفت و زیر گونه ی G. pulex persicus از شمال غرب ایران کشف شد. بعدهاLoeffler  در 1956،  Mateus و Mateusدر 1990 با معرفی گونه‌های جدید G. miae ،G. plumipes ، G. protecus ، G. pretzmanni ،G. paricrenatus ، G. anodan، G. parthicus ،  G. crinicaudatus و  G. lobifeسهمی از دانش گونه‌های Gammarus آب‌های شیرین ایران را به خود اختصاص دادند. بعدها سه گونه اول توسط محققین رد شد. در ادامه گونه‌های جدیدG. baloutchi، G. lordeganensis  و G. bakhteyaricus از منطقه زاگرس مرکزی، گونه‌هایG. zagrosensis ،G. sepidannus ، G. shirazinus  و G. loeffleri از زاگرس جنوبی و گونه‌هایG. sirvannus ، G. hegmatanensis و G. ilamensis از زاگرس غربی توصیف شد. محدوده توزیع بیشتر این گونه‌ها معمولاً به چندین منطقه محدود در مناطق کوهستانی محدود می‌شود، بنابراین می‌توان آن‌ها را به عنوان گونه های بومی ایران در نظر گرفت. علاوه بر آن سه ثبت جدید از این جنس نیز گزارش شده است که عبارتند از:  G. lacustris که در سراسر هولوآرکتیک پراکنده است، با تنها چند جمعیت در ایران،  G. komareki  که در شبه‌جزیره بالکان و آسیای صغیر پراکنده است، در ایران از سراسر منطقه البرز گزارش شده است. گونه G. pseudosyriacus که در آسیای صغیر پراکنده است، در ایران در سراسر منطقه زاگرس یافت شده است. بنابراین تا به امروز 19 گونه از جنس Gammarus  در ایران شناسایی شده است. در این تحقیق داده های توزیع، ویژگی های توصیفی و تشخیصی برای هر گونه ارایه شد و سپس صفات مهم تشخیصی گونه ها در جدولی در قسمت بحث آورده شد و کلید شناسایی همه گونه ها آورده شد.  واژه‌های کلیدی: دوجورپایان، آب شیرین، گونه های Gammarus، ایران. 

  امروزه علاوه بر مقاومت‌های آنتی بیوتیکی سویه‌های مختلف میکروبی که از نظر سازمان بهداشت جهانی یکی از ده تهدید بزرگ بهداشتی است، مشکلاتی اعم از هزینه گزاف درمان برخی از بیماری ها و عود بیماری ها، مزید بر علت شده است که پژوهشگران به دنبال راه حلی جامعه برای رفع این مشکلات باشند. یکی از روش هایی که در سال های اخیر برای مقابله با این مشکلات مطالعه می شود، سنتز سبز نانوذرات فلزی بخصوص نانوذرات نقره به کمک گیاهان و مشتقات آن ها است. یکی از این مشتقات گیاهی، صمغ فارسی، یک پلی ساکارید ترشح شده از تنه و شاخه‌های درخت بادام کوهی (با نام علمی Amygdalus scoparia)، است که در مناطق زاگرس ایران یافت می شود. در این مطالعه نانوذرات نفره توسط صمغ فارسی بعنوان ترکیب احیا کننده و پایدار کننده با روش هم رسوبی تولید شدند. سپس برای تایید ساختار آن از آنالیزها “UV-visible spectrophotometry”، “X-ray Diffraction”، “scanning electron microscope” و “Fourier-transform infrared spectroscopy استفاده شد. بعد از بررسی ساختار، خواص ضدمیکروبی و آنتی بیوفیلمی این نانوذرات به کمک تست های “ well diffusion”، ”minimum inhibitory concentration ، ”minimum bactericidal concentration“ و “crystal violet biofilm assay بر روی سویه های میکروبی کاندیدا آلبیکنس، لیستریا منوسایتوژنز، سودوموناس آئروژینوزا، استفایلوکوکوس ساپروفیتیکوس و استفایلوکوکوس اورئوس مورد سنجش قرار گرفت. بطور کلی یافته های این پژوهش تاثیر عالی این نانوذره بر روی سویه میکروبی کاندیدا آلبیکنس را نشان داد. در پایان هم به کمک تست های DPPH و half maximal inhibitory concentration خواص آنتی اکسیدانی نانوذره ساخته شده مورد سنجش قرار گرفت.

کربنیک انیدرازها (CAs, EC 4. 2. 1. 1) خانواده ای از متالوآنزیم های حاوی یون روی هستند که واکنش هایحیاتی از جمله تبدیل برگشت پذیر دی اکسیدکربن وآب را به بی کربنات و پروتون کاتالیز می کنند. ایزوزیمهایکربنیک انیدراز در فرآیندهای مختلف فیزیولوژیکی و پاتولوژیکی نقش دارند و به عنوان اهداف دارویی مهمجهت درمان طیف وسیعی از اختلالات از جمله گلوکوما و انواع سرطان مطرح می باشند. در این پژوهش،ترکیبات جدید سولفونامیدی حاصل از واکنش جفت شوندگی سولفانیل آمید با بنزن و یا ترکیبات مونو، دی وتری کربوکسیلیک اسید آن به صورت شیمیایی سنتز شدند و میان کنش آن ها با ایزوزیم hCA II با استفاده ازتکنیک های مختلف اسپکتروسکوپی بررسی گردید. مطالعات سینتیکی نشان داد که ترکیبات جدید سنتز شدهفعالیت استرازی کربنیک انیدراز II انسانی را به صورت رقابتی برگشت پذیر مهار میکنند. از بین ترکیبات موردمطالعه، ترکیب 4 دارای کمترین میزان 50IC و iK برای ایزوزیم hCA II می باشد. مطالعات فلوئورسانس نشانداد که ترکیبات سنتز شده، فلورسانس ذاتی کربنیک انیدراز II انسانی را با مکانیسم دینامیک خاموش می کنند.علاوه بر این، تجزیه و تحلیل پارامترهای ترمودینامیکی اتصال مشخص نمود که پیوندهای هیدروژنی و میانکنشهای واندروالسی نقش مهمی را در پایداری کمپلکس های دارو-آنزیم ایفا می کنند. بررسی فلوئورسانسکمپلکس فلورسنت DNSA-hCA II در حضور غلظت های مختلف ترکیبات جدید سنتز شده کمترین مقدارثابت تفکیک )d(K را برای ترکیب 4 نشان داد که بیانگر تمایل بیشتر این ترکیب برای اتصال به ایزوزیم hCA II می باشد. در مجموع، افزایش قدرت اتصال و فعالیت مهارکنندگی مشتقات سولفونامیدی مورد مطالعه برایایزوزیم hCA II این مشتقات را برای طراحی مهارکنندههای جدید hCAII مورد توجه قرار میدهد  

جنس Niphargus از دوجورپایان آب شیرین هستند که در آب های زیرزمینی غرب پاله آرکتیک پراکنش یافته اند. اعضای این گروه در چشمه ها وغارها یافت می شوند و بخش قابل توجهی از تنوع زیستی آب­های زیرزمینی را تشکیل می­دهند. تاکنون بیش از   20 گونه Niphargus از ایران توصیف و معرفی شده است که اکثر آنها بومی هستند. این تحقیق با استفاده از مطالعات ریخت‌شناسی و مولکولی به­بررسی وضعیت تاکسونومیک این جنس در بخش های مرکزی و جنوبی استان اردبیل می­پردازد. چهار جمعیت از بیش از 70 ایستگاه جمع­آوری شد. برای مطالعه صفات ریختی، قطعات مختلف نمونه با میکروسکوپ نوری مجهز به دوربین، اندازه­گیری و عکس­برداری شدند. سپس با نرم افزار Adobe Illustrator   اجزای مختلف نمونه­ها رسم گردید. بیش از 150 صفت ریختی و حدود 90 صفت مورفومتریک در هر نمونه بررسی شد. برای بررسی بهتر روابط تبارشناسی از ژن هسته­ای 28S استفاده شد. تحلیل داده های حاصل از آنالیز بیزین نشان داد که جمعیت های مورد مطالعه در یک کلاد با گونه N. daniali قرار می گیرند. نتایج ریخت‌شناسی و مولکولی وجود دو گونه جدید از جنس Niphargus را در این مطالعه تایید می‌کند.   

   دومین عامل مرگ و میر در بین زنان در سنین باروری سرطان است. ازروش های رایج درمان سرطان شیمی درمانی است. برخی داروهای رایج شیمی درمانی در دوران بارداری از جفت عبور کرده و باعث بروز ناهنجاری در تکوین برخی اندام ها ازجمله اندام­های تولید مثلی می­گردد. استفاده همزمان آنتی اکسیدان­ها با داروی شیمی درمانی ممکن است؛ اثرات منفی آن را کاهش دهد. در این تحقیق ما اثر عصاره زنجبیل را برتکوین بیضه در زاده­های متولد شده از موش­هایی که در دوران بارداری تحت شیمی درمانی قرار گرفتند را بررسی کردیم. بدین ترتیب موش­های ماده­ی بالغ بعد از جفت گیری و تعیین صفر بارداری به چهار گروه تقسیم شدند. گروه اول: گروه کنترل هیچ گونه دارویی دریافت نکردند، گروه دوم: دریافت سیکلوفسفامید با دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز 11 بارداری، گروه سوم: دریافت زنجبیل با دوز 10میلی گرم بر کیلوگرم در روز های 7 تا 11 بارداری، گروه چهارم: دریافت همزمان زنجبیل و سیکلوفسفامید هر کدام با دوز 10 میلی گرم برکیلوگرم به ترتیب در روزهای 7 تا 11 و روز11 بارداری. 8 هفته پس از تولد زاده­های نر و تشریح آنها، بیضه و دم اپیدیدیم جداسازی شد و جهت بررسی­های هیستومورفولوژی و پارامترهای اسپرمی مورد بررسی قرار گرفت. بررسی­های بافتی نشان داد که سیکلوفسفامید سبب کاهش معناداری در تعداد سلول­های سرتولی، اسپرماتوسیت­ اولیه، اسپرماتید گرد و اسپرماتید طویل شده و در پارامترهای اسپرمی نیز باعث کاهش معناداری در تعداد اسپرم، زنده مانی، درصد تحرک و افزایش ناهنجاری­های مورفولوژی اسپرمی نسبت به گروه کنترل می­شود. استفاده همزمان عصاره زنجبیل همراه با داروی سیکلوفسفامید سبب بهبود پارامترهای بافتی و اسپرمی نسبت به گروه سیکلوفسفامید می­گردد، بنابراین می­توان گفت که استفاده از زنجبیل می­تواند اثرات مخرب ناشی از سیکلوفسفامید را در زاده­های حاصل از موش­های باردار تحت درمان با شیمی درمانی کاهش دهد.

چکیده الکتروگاستروگرافی یک روش غیرتهاجمی برای ثبت سیگنال­های فعالیت میوالکتریکی کنترل­کننده معده است. الکتروگاسترو­گرافی عوارض جانبی ندارد و یک مطالعه بدون درد است، لذا می­توان از آن به عنوان یک روش تشخیصی مناسب به خصوص برای کودکان استفاده نمود. در این پروژه سعی بر این است که ضمن دریافت سیگنال از 100 دانش­آموز دختر 15-18 ساله، این سیگنال­ها را به کمک FFT بررسی کنیم و وجود تکی­گاستریا، برادی­گاستریا، سوءهاضمه و زخم معده را در آن­ها تشخیص دهیم. البته شایان ذکر است که برای تشخیص دقیق، وجود اطلاعات تکمیلی حاصل از سایر روش­های تشخیصی در کنار اطلاعات حاصل از الکتروگاستروگرافی الزامی خواهد بود. در این راستا سیگنال­ها در دو حالت ناشتا و بعد از غذا از دانش­آموزان کسب شده و سپس به رایانه منتقل گردید تا در محیط گرافیکی نرم افزار لب ویو مشاهده شود. پس از آنالیز بصری، پردازش و تجزیه و تحلیل سیگنال­ها با استفاده از نرم افزار متلب صورت گرفت.   شش ویژگی آماری و دو ویژگی سیگنالی برای الکتروگاستروگرام­ها استخراج شد. سیگنال­ها پس از هموارسازی، با ترنسفورم فوریه تحلیل و بررسی شدند. در نهایت برای کلاس­بندی، با توجه به ویژگی­های استخراج شده، دانش آموزان به پنج گروه نرمال، برادی­گاستریا، تکی­گاستریا، سوءهاضمه و زخم معده طبقه­بندی شدند. برای این هدف از خوشه­بندی کی­میانگین وکلاس­بندی بیز ساده بهره­ بردیم.   از بین افراد مورد مطالعه، 16 نفر دارای تکی­گاستریا (cpm 4-9) در سیگنال­های الکتروگاستروگرام ناشتای خود بودند   و 2 نفر نیز سیگنال­هایی با 15 دوره در دقیقه را ثبت کردند.   21 نفر در سیگنال­های الکتروگاستروگرام ثبت شده بعد از غذا، تکی­گاستریا را نشان دادند و2 نفر هم دارای سیگنال­هایی با 13 دوره در دقیقه بودند. در بررسی سیگنال­های ناشتا 8 نفر دارای برادی­گاستریا (cpm 0.5-2) بودند. این تعداد در بررسی سیگنال­های بعد از غذا افزایش یافت و 16 نفر سیگنال­هایی کمتر از 2 دوره در دقیقه را ثبت نمودند. سایر افراد دارای سیگنال­هایی در طیف نرمال (cpm 2-4( بودند. کلاس­بند بیز ساده هم احتمالاتی از گروه­بندی دانش­آموزان نشان می­دهد. برای مثال از بین نمودارهای حاصل از کلاس­بندی بیز ساده، نمودار میانگین در برابر کورتوزیس تفکیک خوبی را بین گروه­ها ایجاد می­کند به طوری که می­توان بیان کرد که احتمالا افرادی با کورتوزیس (سیگنال بعد از غذا) 0 تا 2 مربوط به گروه افراد نرمال، 2 تا 5/3 مربوط به گروه افراد مبتلا به زخم معده، 5/3 تا 5 مربوط به گروه افراد مبتلا به سوءهاضمه، 7/5 تا 8 مربوط به گروه برادی گاستریا و 10 تا 15 مربوط به گروه تکی­گاستریا می­باشد. کلید واژه : الکتروگاستروگرافی، آنالیز فوریه، کرمانشاه   

  دوزیستان به عنوان شاخصی از سلامت محیط زیست محسوب میشوند و جمعیت آنها در سراسر جهان با نرخ قابل توجهی در حال کاهش است. ازجمله علل کاهش دوزیستان تغییرات آب و هوا، آلایندههای شیمیایی، افزایش اشعه ماورابنفش، تغییرات زیستگاه، گونههای مهاجم )اگزوتیک( و عوامل بیماریزا میباشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر مستقل و تعاملی فاکتورهای تراکم، سطح آب و شکارگر ) Gambusia holbrooki ( بر نرخ رشد، دگردیسی، بقا و همنوع خواری قورباغه مردابی ) Pelophylax ridibundus ( است. در این پژوهش، یک آزمایش 2×3× 2 فاکتوری شامل: دو سطح از تراکم )تراکم کم ) 5 : n ( و تراکم زیاد ) 25 : n ((، سه سطح از سطح آب )سطح آب کم ) cc400 (، سطح آب زیاد ) cc1400 ( و سطح آب کاهشی )هر هفته کسر cc100 (( و دو سطح از شکارگر )حضور به صورت غیر مستقیم و یا عدم حضور شکارگر( قرار داده شد. نتایج آزمایش در مدت 201 روزنشان داد بیشترین میزان نرخ رشد در تیمار تراکم کم/حضور شکارگر/سطح آب زیاد با 145 / 0 میلیمتر/روز، بیشترین اندازه طول پوزه تا مخرج به هنگام دگردیسی ) SVL ( در تیمار تراکم کم/حضور شکارگر/سطح آب کم ) 07 / 1 ± 006 / 17 میلیمتر( و بیشترین میانگین عرض سر ) HW ( در تیمار تراکم کم/حضور شکارگر/سطح آب کاهشی ) 755 / 1 ± 853 / 7 میلیمتر( ثبت گردید. همچنین بیشترین میانگین سن دگردیسی در تیمار تراکم زیاد/عدم حضور شکارگر/سطح آب کم ) 99 / 26 ± 415 / 134 روز(، بیشترین درصد دگردیسی در تیمار تراکم کم/حضور شکارگر/سطح آب کاهشی ) 094 / 23 ± 66 / 86 درصد(، بیشترین درصد بقا در تیمار تراکم کم/عدم حضور شکارگر/سطح آب زیاد ) 547 / 11 ± 666 / 86 درصد( و بیشترین میزان همنوع خواری کلی )سر+ دم+ کامل( در تیمار تراکم زیاد/عدم حضور شکارگر/سطح آب کم ) 994 / 5 ± 522 / 3 درصد( ثبت گردید. نتایج ANOVA نشان داد فاکتور تراکم در طول زمان به صورت مستقل اثر معناداری بر SVL ، HW ، سن و درصد دگردیسی دارد اما این فاکتور بر روی درصد همنوع خواری کلی و درصد بقا تاثیری ندارد. سطح آب تاثیر معناداری بر SVL ، سن دگردیسی، درصد دگردیسی، درصد بقا و درصد همنوع خواری کلی نداشت اما بر اندازه عرض سر تاثیر معناداری داشت و حضور شکارگر بر تمامی متغیرهای مورد بررسی به جز درصد همنوع خواری کلی تاثیر معناداری داشت. همچنین اثر تعاملی سه فاکتور بر SVL ، عرض سر، سن دگردیسی، درصد دگردیسی و درصد بقا بیمعنا است

  در سالهای اخیر توجه زیادی به کاهش دوزیستان شده است. گونههای بیگانه، از قبیل ماهی های شکارگر و گرم شدن کرهی زمین، عوامل مهمی برای کاهش دوزیستان هستند. یکی از عواقب ناشی از گرمایش جهانی، خسارات اولیه تالابها است. از سوی دیگر، تراکم دوزیستان در تالاب نیز تحتتاثیر تغییرات در سطوح آب قرار دارد. در این مطالعه اثرات متقابل سه عامل شامل شکارگری ( Gambusia holbrooki (، تراکم و سطح آب روی اندازهی طول پوزه تا مخرج ) SVL (، اندازه طول پوزه تا مخرج به هنگام دگردیسی، زمان دگردیسی، درصد دگردیسی و درصد بقای لارو وزغ سبز ) Bufotes variabilis ( که طی 60 روز انجام شد، بررسی شد . در این مطالعه، یک آزمایش 2 * 3 * 2 فاکتوری شامل: 2 سطح از تراکم)تراکم کم) LD =) 5 ، تراکم زیاد) HD =) 25 (، سه سطح از هیدروپریود )سطح آب( )سطح آب کم) LW =) 400 سی سی، سطح آب زیاد) HW =) 1400 سی سی، سطح آب کاهشی) DW =) کسر هفته ای 150 سی سی( و دو سطح از شکارگر )حضور و عدم حضور شکارگر( طراحی شد. نتایج آزمایش نشان داد که بیشترین میزان سرعت رشد لارو به طور مشترک در دو تیمار حضورشکارگر/سطح آب بالا/تراکم زیاد و حضورشکارگر/سطح آب کاهشی/تراکم کم ) 30 / 0 میلیمتر/روز(، بیشترین اندازه طول پوزه تا مخرج ) SVL ( هنگام دگردیسی، در تیمار عدم حضور شکارگر/ سطح آب بالا/ تراکم کم ) 43 / 0 ± 42 / 14 میلیمتر( مشاهده شد. کمترین زمان دگردیسی) 82 / 3 ± 41 / 34 (، کمترین درصد دگردیسی) 33 / 8 ± 66 / 18 ( و کمترین میزان بقا ) 58 / 10 ± 32 ( در تیمار حضورشکارگر/سطح آب بالا/تراکم بالا است.

  میگوهای آب شیرین حوزه ی حاشیه­ ی مدیترانه متعلق به11 جنس در سه خانواده ی   Atyidae ، Palaemonidae و Typhlocarididae است، که اکثر اعضای آن دارای پراکنش محدود می ­باشند.حوزه­یمدیترانه در بین اروپا، آسیا و آفریقا واقع شده است. هدف از این پژوهش، بررسی فونمیگوهای آب شیرین با استفاده از روش­های مولکولی و ریخت­شناسی در استان کرمانشاه می­باشد.هفت جمعیت از این تاکسون در منطقه­ ی ذکر شده جمع آوری شد. در مطالعات ریختی ومتریک بیش از 48 صفت در هر نمونه مورد بررسی قرار گرفت و برای بررسی روابطتبارشناسی، از ژن میتوکندریایی COI استفاده شد. بررسی درخت بیزین نشان می­دهدکه جمعیت­های میگوی آب شیرین استان کرمانشاه در یک کلاد مجزا قرار می­گیرند. اینکلاد مشتمل بر چهار زیرکلاد می باشد. نتایج آنالیزهای ریخت­شناسی و مولکولی، وجودچهار گونه جدید از میگوهای آب شیرین را در استان کرمانشاه تایید می­کند.

چکیده امروزه پیشرفت چشمگیر حوزه پزشکی بازساختی، مبتنی بر کاربرد سلول‌های بنیادی در این زمینه است. سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت‌های مختلف، با داشتن صفات منحصربه‌فرد، یکی از مفیدترین و کاربردی‌ترین موادخام جهت استفاده در سلول‌درمانی و مهندسی بافت هستند. با وجود توانایی ذاتی مهاجرت سلولهای بنیادی مزانشیمی (MSCs[1]) به سمت مکان آسیب، التهاب یا تومور، همچنان بازده مهاجرت سلول‌های کشت شده در آزمایشگاه در مطالعات in vitro و in vivo رضایت بخش نیست؛ در نتیجه دانشمندان همواره در جستجوی روش‌هایی برای بهبود عملکردهای این سلول‌ها هستند. علاوه بر استفاده از سایتوکاین‌ها و مواد شیمیایی برای افزایش بیان مولکول‌‌های دخیل در فرایند مهاجرت، استفاده از گیاهان دارویی در حوزه زیستی مورد توجه قرار گرفته است. یکی از گونه‌های گیاهی مورد استفاده، سیاه‌دانه و ترکیب فعال آن یعنی تیموکوئینون (TQ) می‌باشد. با وجود مطالعات فراوان در زمینه کاربردهای درمانی این ترکیب، در رابطه با اثر آن بر مهاجرت MSCها در شرایط آزمایشگاهی تاکنون مطالعه‌ای صورت نگرفته است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی اثر تیموکوئینون بر مهاجرت MSCهای مشتق از مغز استخوان موش و بیان ژن‌های دخیل در مهاجرت می‌باشد. جهت انجام این تحقیق، سلول‌های MSC از مغز استخوان‌های ران و ساق پای موش جدا شدند. جهت بررسی اثر غلظت‌های مختلف TQ (0، 75، 150، 250 و 500 نانوگرم بر میلی‌لیتر) بر مهاجرت MSC کشت شده در محیط کشت DMEM/F12 فاقد سرم، از تست خراش استفاده شد. مهاجرت سلول‌ها در 24 و 48 ساعت پس از تیمار بررسی شد. پس از تعیین غلظت بهینه TQ و زمان کافی برای ترمیم خراش سلولی در آزمون ترمیم زخم، MSCهای کشت داده شده، به مدت 48 ساعت با TQ (250 نانوگرم بر میلی‌لیتر) تیمار شدند و جهت بررسی میزان بیان ژن‌های دخیل در مهاجرت (c-Met و Ccr1)، استخراج RNA و سنتز cDNA از نمونه‌های سلولی کنترل و تیمار انجام شد و بیان ژن‌های مورد نظر از طریق Real-time PCR مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تست ترمیم زخم نشان دهنده افزایش معنی‌دار (P < 0.05) درصد بسته شدن خراش در سلول‌های تیمار شده با غلظت 250 نانوگرم بر میلی‌لیتر تیموکوئینون به مدت 48 ساعت، در مقایسه با کنترل بود. همچنین نتایج بدست آمده از بررسی سطح بیان ژن‌ها در سلول‌های تیمار و کنترل نشان دهنده افزایش معنی‌دار (8/3 برابر) بیان ژن c-Met و همچنین عدم تغییر معنی‌دار (1/1 برابر) بیان Ccr1 در سلول‌های تیمار نسبت به کنترل بود. در مجموع این مطالعه نشان می دهد که TQ باعث افزایش پتانسیل مهاجرت MSCs در in vitro می‌گردد. بنابراین نتایج این تحقیق، چشم انداز خوبی برای استفاده از TQ جهت بهبود مهاجرت MSC در سلول‌درمانی فراهم کرده است. با این وجود، مطالعات بیشتری به منظور بررسی اثر TQ بر بیان سایر ژن‌های ضروری و مهم در مهاجرت MSC و همچنین بررسی توانایی مهاجرت سلول‌های تیمار شده در شرایط in vivo مورد نیاز است.کلمات کلیدی: موش، سلول‌ بنیادی مزانشیمی، تیموکوئینون، مهاجرت،بیان ژن، تست ترمیم زخم. [1] Mesenchymal stem cells

  بیولیچینگ به معنای استفاده از میکروارگانیسم­ها برای خالص سازی فلزات می­باشد. این روش یکی از تکنولوژی­های جدید و کم هزینه برای بازیابی فلزات از عناصر سولفیدی و آهنی کم عیار می­باشد. در این مطالعه با فراهم کردن شرایط بهینه، باکتری­های بومی که به طور طبیعی در خاک حاوی فلز روی وجود داشتند رشد کرده و باعث جداسازی فلز روی گردیدند. خاک حاوی فلز روی کم عیار با میزان 6/. درصد تهیه گردید.3 عامل تعیین گذار که برای بیولیچینگ در مقیاس صنعتی سهم و تاثیر زیادی دارند pH، نسبت حجم خاک روی به محلول لیچ کننده و زمان در این آزمایش در نظر گرفته شد. طراحی آزمایش بر اساس روش تاگوچی صورت گرفت و آنالیز آن با استفاده از نرم افزار Qulitek-4 انجام گرفت. بر اساس نتایج بدست آمده برای تعیین شرایط بهینه برای رشد باکتری­ها بومی عامل pH بیشترین تاثیر و عامل زمان کمترین درصد تاثیر را داشتند. بهترین شرایط در3=pH، با نسبت حجم خاک روی به محلول لیچ کننده 1/1 و پس از گذشت 20 روز باعث حداکثر جداسازی فلز روی می­گردد. بر مبنای مشاهدات صورت گرفته در این آزمایش، می­توان با در نظر گرفتن و تنظیم چند عامل کلیدی بر بیولیچینگ باعث رشد باکتری­های بومی موجود در خاک حاوی فلز روی شد بنابراین با انجام بیولیچینگ در مقیاس صنعتی، بدون هزینه زیادی می­توان فلز روی را جدا­سازی نمود