2O4 سنتز و سپس در قالب نانوکامپوزیت‌های سه‌جزئی MWCNT/CoNi2O4/PVAمورد استفاده قرار گرفت. حضور نانولوله‌های کربنی چند جداره به‌عنوان فاز رسانا، علاوه بر فراهم‌سازی مسیرهای انتقال بار و افزایش قطبش بین‌مرزی، نقش مهمی در تنظیم رفتار گذردهی و بهبود جذب امواج ایفا نمود. همچنین ماتریس بسپاری PVA ضمن ایجاد پیوستگی ساختاری، موجب انعطاف‌پذیری و پایداری مکانیکی نمونه‌ها شد. نتایج مشخصه‌یابی‌های ساختاری و ریزساختاری نشان داد که توزیع یکنواخت نانولوله‌ها و نانوذرات در ماتریس بسپاری، منجر به تشکیل شبکه‌های رسانای پایدار می‌گردد. بررسی خواص الکتریکی، مغناطیسی و الکترومغناطیسی نشان‌دهنده‌ی بهبود قابل توجه جذب امواج، به‌ویژه در نمونه‌های دارای درصد بهینه نانولوله‌های کربنی بود. علاوه بر این، نمونه‌های تهیه‌شده به‌عنوان حسگر نوری نیز عملکرد مطلوبی در پاسخ‌دهی به تابش نور از خود نشان دادند. به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان داد که نانوکامپوزیت‌های MWCNT/CoNi2O4/PVA به دلیل قابلیت تنظیم رفتار الکترومغناطیسی، جذب بالا، پایداری مکانیکی و پاسخ‌دهی نوری مناسب، گزینه‌ای کارآمد برای کاربرد در جاذب‌های امواج الکترومغناطیسی، سامانه‌های حسگر و الکترونیک انعطاف‌پذیر به شمار می‌آیند.