این پژوهش به ارزیابی مقایسه‌ای کیفیت پساب تصفیه‌خانه فاضلاب شهر ایوان، ایران، در دو سال متوالی 2020 و 2021 پرداخته و از شاخص کیفیت آب خروجی (EWQI) بر اساس استانداردهای سازمان حفاظت محیط‌زیست ایالات متحده (EPA)، سازمان بهداشت جهانی (WHO) و استاندارد ملی ایران استفاده کرده است. شاخص EWQI با بهره‌گیری از یک کد اختصاصی در محیط برنامه‌نویسی پایتون محاسبه شده و نتایج حاصل از آن مبنای تحلیل و ارزیابی کیفیت قرار گرفته است. نتایج نشان داد که بر مبنای معیارهای EPA و WHO، کیفیت پساب در سال 2020 به‌طور پایدار در محدوده «خوب» باقی مانده، در حالی‌که در سال 2021، بهبود قابل توجهی در نیمه دوم سال موجب ارتقاء کیفیت به سطح «عالی» شده است. در مقابل، استاندارد ملی ایران به دلیل دامنه مجاز وسیع‌تر برای پارامترهای شیمیایی و فلزات سنگین، کیفیت پساب را در اکثر ماه‌های هر دو سال در سطح «عالی» طبقه‌بندی کرده است. بهبود مشاهده‌شده در سال 2021 ارتباط معناداری با تغییرات اقلیمی فصلی، به‌ویژه کاهش بارندگی و افزایش دما داشته که باعث ارتقاء کارایی فرآیندهای بیولوژیکی تصفیه و کاهش بار آلاینده‌ها شده است. غلظت فلزات سنگین از جمله سرب، کادمیوم و کروم در هر دو سال کمتر از حدود مجاز بوده و کاهش محسوس این مقادیر در سال 2021 حاکی از بهبود راندمان فرآیندهای فیزیک وشیمیایی و زیستی حذف آلاینده‌هاست. این یافته‌ها بر ضرورت استفاده از چارچوب‌های ارزیابی چنداستانداردی برای درک جامع‌تر و بومی‌سازی‌شده کیفیت پساب تاکید دارند. به‌طور کلی، کیفیت پساب در هر دو سال برای استفاده مجدد در کشاورزی مناسب ارزیابی شد، اما نقش بارز عوامل اقلیمی و فصلی بر کیفیت پساب نشان می‌دهد که پایش مستمر، مدیریت تطبیقی و مدل‌سازی پیش‌بینی برای حفاظت از سلامت محیط‌زیست، بهره‌وری کشاورزی و ایمنی عمومی در شرایط تغییرات اقلیمی ضروری است.    کلیدواژه‌ها: شاخص کیفیت آب خروجی (EWQI)، تصفیه‌خانه فاضلاب، استاندارد EPA، دستورالعمل WHO، ایران   

اسیدکاری روشی موثر برای افزایش تولید مخازن کربناته است، اما هیدروکلریک اسید به دلیل سرعت واکنش بالا و خورندگی زیاد، محدودیت‌هایی دارد. این مشکلات کنترل فرآیند را دشوار کرده و هزینه‌های عملیاتی را افزایش می‌دهند. در نتیجه، تحقیقات به سمت سیالات جایگزین با واکنش‌پذیری کندتر و خورندگی کمتر متمایل شده‌اند. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه، استفاده از اسیدهای امولسیونی است که به بهبود کنترل واکنش و کاهش خورندگی کمک می‌کنند. این پژوهش به بررسی و بهینه‌سازی اسیدهای امولسیونی پایدار برای کاهش نرخ واکنش با سنگ تمرکز دارد. برای این منظور ترکیب مناسب سورفکتانت‌ها، تعیین   HLB (تعادل آب‌دوستی-چربی‌دوستی) بهینه، و تاثیر نمک‌ها و نانوذرات بر پایداری امولسیون‌ها بررسی شد. همه اسیدهای امولسیونی با نسبت 70:30 اسید به دیزل و 15% وزنی HCl تهیه شدند. پایداری حرارتی آن‌ها در 60 و 80 درجه سانتی‌گراد بررسی شد. سورفکتانت‌هایSpan 80، Tween 80، CTAB   وSDS   به تنهایی پایداری مطلوبی ایجاد نکردند. به دلیل چربی‌دوستی و HLB بالا، Span 80   به عنوان سورفکتانت اصلی انتخاب شد. ترکیب دو سورفکتانت با HLB بهینه پایداری امولسیون را نسبت به تک‌سورفکتانت افزایش داد. با این‌حال، ترکیب سورفکتانت‌های غیر یونی Span 80 و Tween 80 کمترین پایداری را داشت. افزودن نمک KCl به مخلوط سورفکتانت‌ها، پایداری را بهبود داده و جدایش را به تاخیر انداخت. نانوذرات تانیک اسید، بوهمیتALOOH   و کربن نیترید گرافیتی (g _C3N4   ) در این تحقیق استفاده شدند. هرکدام از این نانوذرات به تنهایی قادر به تشکیل امولسیون نبودند. افزودن این نانوذرات به ترکیب دو سورفکتانت باعث کاهش پایداری امولسیون‌ها نسبت به زمانی شد که فقط از دو سورفکتانت استفاده می‌شد. در امولسیون‌های با ترکیب سه امولسیفایر، به دلیل پایداری پایین ترکیب سورفکتانت‌های Span 80 و Tween 80 و عملکرد نانوذره تانیک اسید به دلیل آب‌دوستی آن، از این امولسیفایرها در اسید‌های امولسیونی منتخب استفاده نشد. برای افزایش پایداری، نمک KCl به امولسیون‌های دو سورفکتانت و نانوذره اضافه شد و این امولسیون‌ها به عنوان منتخب انتخاب شدند. امولسیون‌های با فاز خارجی روغن تاثیر بیشتری در کاهش سرعت واکنش داشتند.

   در این پایان‌نامه به بررسی و مدیریت تداخل برای ارتباطات دستگاه به دستگاه (D2D) در شبکه‌های نسل پنجم (5G) پرداخته شده است. با توجه به افزایش روزافزون تعداد دستگاه‌های متصل به شبکه و نیاز به انتقال داده‌های بیشتر با سرعت بالا و تاخیر کم، مسئله مدیریت تداخل در ارتباطات D2D به یک چالش اساسی تبدیل شده است. ارتباطات D2D به عنوان یکی از فناوری‌های کلیدی در شبکه‌های 5G، به دستگاه‌ها این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به ایستگاه پایه به طور مستقیم با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این امر موجب افزایش کارایی طیفی و کاهش تاخیر می‌شود، اما در عین حال، می‌تواند موجب افزایش تداخل در شبکه گردد. برای حل این مسئله، دو روش بهینه‌سازی مبتنی بر الگوریتم‌های فراابتکاری مقایسه شده‌اند: الگوریتم ژنتیک (GA) و الگوریتم بهینه‌سازی وال (WOA). الگوریتم ژنتیک به دلیل قدرت جستجوی بالا و قابلیت تطبیق با مسائل پیچیده، به طور گسترده‌ای در مسائل بهینه‌سازی مورد استفاده قرار گرفته است. این الگوریتم با استفاده از عملیات انتخاب، تقاطع و جهش به جستجوی راه‌حل‌های بهینه می‌پردازد. از سوی دیگر، الگوریتم بهینه‌سازی وال، یک روش جدید و الهام گرفته از رفتار شکارچی وال‌ها است که با جستجوی حبابی و دایره‌ای به جستجوی راه‌حل‌های بهینه می‌پردازد. برای ارزیابی عملکرد این دو الگوریتم، از نرم‌افزار MATLAB برای شبیه‌سازی استفاده شده است. معیارهای ارزیابی شامل کارایی طیفی، زمان اجرا و توزیع تجمعی عملکرد (CDF) بوده است. نتایج شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهد که الگوریتم وال (WOA) در کاهش تداخل و بهبود کارایی طیفی به طور قابل توجهی بهتر از الگوریتم ژنتیک (GA) عمل کرده است. همچنین، الگوریتم WOA زمان اجرا کوتاه‌تر و توزیع تجمعی عملکرد بهتری را نسبت به GA نشان داده است. این نتایج نشان می‌دهد که الگوریتم بهینه‌سازی وال می‌تواند به عنوان یک راه‌حل موثر برای مدیریت تداخل در ارتباطات D2D در شبکه‌های 5G مورد استفاده قرار گیرد. این یافته‌ها می‌تواند به بهبود کارایی شبکه‌های بی‌سیم آینده کمک کرده و موجب افزایش کیفیت خدمات (QoS) برای کاربران نهایی گردد.

امروزه شبکه‌های اجتماعی تبدیل به جزء جدانشدنی زندگی مردم شده‌اند؛ تا آنجا که اغلب مردم از این شبکه‌ها برای بیان احساسات خود راجع به تمامی ابعاد زندگی، استفاده می‌کنند. از آنجا که فهم و تحلیل این احساسات کاربردهای زیادی همچون مدیریت ارتباط با مشتری، بررسی و مشاهده‌ی سلامت روانی افراد، شناسایی هیجانات عمومی ناشی از یک رخداد ملی، جهانی یا سیاسی، شناسایی مجرمان و بهبود کارایی ربات‌های پاسخ‌گو و غیره دارد؛ شناسایی شدت هیجان از متن‌های کاربران شبکه‌اجتماعی موضوع بسیار کاربردی و با اهمیتی محسوب می‌شود. ما در این پروژه سعی‌می‌کنیم با کمک روش‌های مختلف پردازش زبان طبیعی، با استفاده از مدل‌های یادگیری ماشین مبتنی بر رگرسیون و شبکه‌های عصبی مدلی برای پیش‌بینی شدت هیجان از توییت‌های شبکه­اجتماعی بیابیم که بیشترین دقت را داشته باشد. در این پژوهش ابتدا به سراغ استفاده از روشهای پایه مانند Bag Of Word، Word2Vec، GloVe   و TF-IDFرفتیم و دقت را روی دادگان مسابقه SemEval2018 Task1 EI-Reg   به دست آوردیم، سپس با استفاده از روش­های نوین مانند GPT2 و مدل­های مختلف مبتنی بر BERT، آزمایش­های گوناگونی را روی این دادگان انجام می­دهیم تا به بهترین نتیجه ممکن از نظر همبستگی پیرسون برسیم. نتیجه به­دست­آمده از روش­های مورد­استفاده که یک روش ترکیبی از مدل­های مختلف است برابر با 0.82 می­باشد که تا به امروز در مقایسه با کارهای پیشین موجود در این تحقیق و تیم­های شرکت­کننده در مسابقه SemEval بهترین نتیجه است.

2 و CH4 بررسی شده است. افزون بر آن نانولوله‌ها با هدف بهبود میدان/راستاپذیری و نیز بهبود تراوش‌گزینی CO2 با Ag اصلاح شده‌اند. برای بررسی و اطمینان از اصلاح ساختار، ریخت‌شناسی و عامل‌دار شدن نانوپرکن‌ها، ساختار غشاها با آنالیزهای FTIR، FESEM، EDS، XRD و AFM بررسی شد. نتایج بررسی حاکی از نشستن Ag بر روی نانولوله‌ها، مشاهده ساختاری بهتر، یکنواخت‌تر و نانولوله‌های راستادهی شده در غشاهای نانوکامپوزیتی تحت میدان الکتریکی نسبت به غشاهای بدون میدان الکتریکی می‌باشد. با عامل‌دارسازی نانولوله‌ها راستادهی و یکنواختی بیشتری نسبت به غشا بدون اصلاح مشاهده شد که این امر را می‌توان به دلیل میدان‌پذیرتر بودن Ag دانست. تراوش‌پذیری و گزینش‌گری آرمانی گازهای خالص CO2 و CH4 از میان غشاهای ساخته شده در شرایط عملیاتی °C 25 و bar 5 اندازه‌گیری شد. نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که افزودن، اصلاح و هم‌راستایی نانولوله‌ها سبب افزایش تراوش‌پذیری و گزینش‌گری غشاها نسبت به غشا پلیمری خالص می‌شود و بهترین نتایج برای غشاهای شبکه آمیخته در wt. 1 % پرکن به دست آمد. غشاهای ساخته شده با نانولوله بدون عامل (wt. 1 % Pebax/HNT) تحت میدان الکتریکی جریان مستقیم V/cm 1000، به ترتیب 23/30 و 86/12 % افزایش را برای تراوش‌پذیری CO2 و گزینش‌گری نسبت به غشای بدون میدان الکتریکی نشان دادند. بهترین نتایج مربوط به غشا wt. 1 % Pebax/Ag-HNT ساخته شده در میدان الکتریکی جریان مستقیم V/cm 1000 می‌باشد که به‌ترتیب افزایش 57/84 و 97/33 % را نسبت به غشای خالص و 42/33 و 17/10 % را نسبت به غشا بدون میدان الکتریکی wt. 1 % Pebax/Ag-HNT و 97/57 و 55/21 % را نسبت به غشا wt. 1 % Pebax/ HNT بدون میدان الکتریکی برای تراوش‌پذیری CO2 و گزینش‌گری CO2/CH4 نمایش می‌دهد.  

در سال‌های اخیر فرآیندهای غشایی توجه زیادی برای جداسازی/شیرین‌سازی گاز طبیعی به خود جلب کرده‌اند و در این میان غشاهای پلیمری گسترش کارکرد و کارایی چشم‌گیری داشته‌اند. نشاندن پرکن‌های اصلاح شده راهکار موثری برای بهبود هرچه بیش‌تر کارکرد جداسازی این غشاها است. در این پژوهش اثر عامل اصلاح پرکن نانولوله هالوزیت با پلی‌آنیلین و نشاندن آن شبکه پلیمری Pebax-1657 به عنوان پرکن بررسی می‌شود. غشاهای نانوکامپوزیتی در بارگذاری‌های مختلف 25/0، 5/0، 1 و wt. 2 % نانوپرکن به روش ریخته‌گری محلول ساخته شدند. آزمون‌های ساختاری FTIR، XRD، EDX، AFM و FESEM برای بررسی اصلاح نانوپرکن‌ها و نیز پراکندگی آن‌ها در غشاهای ساخته شده انجام شدند. نتایج پخش مناسب نانوذرات در شبکه پلیمری و وجود گروه‌های عامل‌دار در نانوپرکن هالوزیت خام و اصلاح شده را نشان می‌دهد. آزمون‌های تراوش‌پذیری گاز در دمای °C 25 و فشار bar 5 انجام شدند. نتایج آزمون‌های تراوش‌پذیری CO2 و گزینش‌گری ایده‌آل CO2/CH4 تا بارگذاری wt. 1 % نانوپرکن به صورت افزایشی بود. بهترین مقادیر تراوش‌پذیری CO2 و گزینش‌گری ایده‌آل CO2/CH4 نیز در بارگذاری wt. 1 %   نانوپرکن های خام و اصلاح شده به ترتیب برابر05/47 و Barrer 19/57 و 97/18 و 21/20 به دست آمد که نشان از افزایش به ترتیب 27/17، 55/42 ، 16/10 و 36/17 % نسبت به غشای خالص دارد. اثر اعمال میدان الکتریکی جریان مستقیم V/cm 1000   بر روی غشاهای نانوکامپوزیتی با wt. 1 % بارگذاری پرکن‌های HNT و PANI-HNT مورد بررسی قرار گرفت. تراوش‌پذیری CO2 برای غشاهای نانوکامپوزیتی شامل نانوپرکن خام و اصلاح‌شده با اعمال میدان الکتریکی به ترتیب 05/61 وBarrer 01/73 وگزینش‌گری ایده‌آل CO2/CH4 نیز به ترتیب 42/21 و 17/24 نسبت به غشای نانوکامپوزیتی بی اعمال میدان الکتریکی به ترتیب 76/29،66/27، 92/12 و 6/19 % افزایش داشتند. عملکرد جداسازی بالاتر غشاهای نانوکامپوزیتی حاوی HNTهای اصلاح‌شده با PANI نسبت به غشاهای بارگذاری شده با HNTهای خالص را می‌توان به این واقعیت نسبت داد که مولکول‌های CO2 تمایل بیش‌تری به گروه‌های عاملی آمین PANI-HNTها در مقایسه با گروه‌های عاملی OH، HNTهای اصلاح‌‌نشده دارند و منجر به حلالیت و تراوش‌پذیری بالاتر CO2 می‌شود. هم‌چنین میدان الکتریکی به خصوص در غشای HNT اصلاح‌شده با PANI به گواه تصاویر FESEM باعث پخش منظم‌تر نانوذره‌ها و عملکرد ساختاری و کارکردی بهتر آن‌ها شده است.    واژگان‌کلیدی: جداسازی گاز طبیعی، غشاهای نانوکامپوزیتی، نانولوله‌های هالوزیت، پلی‌آنیلین، Pebax-1657، میدان الکتریکی  

  

اسید هیدروکلریک معمولاً در اسیدکاری ماتریس در مخازن کربناته استفاده می شود، اما در چاه های عمیق به دلیل واکنش پذیری بالا و تمایل لجن زایی در هنگام تماس اسید با نفت خام آسفالتی دردسرساز است. علاوه بر این، اسیدهای بر پایه HCl برای لوله های چاه بسیار خورنده هستند. یکی از راه حل های این مسئله استفاده از اسیدهای هیبریدی است. اسید فرمیک به عنوان یکی از اسیدهای آلی اصلی، به همراه HCl خالص اغلب در اسیدکاری میدانهای نفتی مورد استفاده قرار میگیرد. این اسید یونیزه شده ضعیف بوده و واکنش کندی از خود نشان می دهند و نسبت به اسیدهای معدنی کمتر خورنده هستند و قابلیت بازدارندگی دارند. هدف ما در این تحقیق، بررسی تاثیر اسید هیبریدی هیدروکلریک- فرمیک بر نمونه هایی از سنگ کربناته و مقایسه آن با اسید HCl خالص و همچنین بررسی تغییرات غلظت و مدت زمان تاثیرگذاری این دو نوع اسید بر سنگ کربناته است. تاثیر مثبت استفاده از اسیدهای هیبریدی در مقایسه با اسید   HCl خالص، در نتایج تست ها مشهود است که بعدا مفصل به آن خواهیم پرداخت. در این پژوهش، هدف اندازه گیری غلظت بهینه برای اسیدی است که در دمای بالا قابل استفاده باشد و این اسید برای استفاده در   یکی از سازندهای نفتی ایران بکار گرفته می شود. برای اینکار   از روش محاسبات سینتیک بر اساس تیتراسیون استفاده شد. طراحی آزمایش به روش RSM   با دو فاکتور غلظت هیدروکلریک اسید و غلظت فرمیک اسید در دو سطح 5-15 برای اسید HCl   و دوسطح   5-10 برای اسید   [1]FA در نظر گرفته شد. در این پژوهش برای ارزیابی بهترین غلظت اسید هیبریدی از طراحی آزمایش و تحلیل کیفی نتایج بدست آمده از آزمایش ها استفاده شد و غلظت اسید هیدروکلریک 10% و اسید فرمیک 5/7%   به عنوان بهترین غلظت   اسید هیبریدی بدست آمد. در انتها نیز آزمایش های سینتیک در سه دمای 40،60،80 درجه سانتی گراد بر روی اسید با غلظت بهینه به همراه سنگ انجام شد تا پارامترهای سینتیکی واکنش محاسبه شود. نتایج نشان داد که دو واکنش مجزا از مرتبه ی اول روی داده است. در بازه ی زمانی 28 دقیقه ی اول   واکنش، اسید غالب هیدروکلریک اسید بوده است و از دقیقه 33   به بعد مکانیسم غالب با اسید فرمیک است. مقدار انرژی فعالسازی در مرحله ی اول برای هیدروکلریک اسید Jmol   192/8267   محاسبه شد و در مرحله ی دوم برای فرمیک اسید Jmol

اسیدکاری مفیدترین روش برای مقابله با آسیب‌ سازند است سنگ مخزن باید تراوایی بالایی داشته باشد که سیال درون خلل و فرج‌های سنگ محبوس نشود، در طراحی عملیات اسیدکاری یکی از بزرگ‌ترین مشکلات تعیین میزان پارامترهای موثر در انگیزش چاه است. در این پژوهش سعی در کنترل سرعت واکنش در دمای بالا در چاه های نفتی میدان آذر   با استفاده از مخلوط   هیدروکلریک اسید   و استیک اسید داریم، اختلاط اسید معدنی با اسید آلی می‌تواند مزایای بسیاری در کنترل نرخ واکنش به‌ویژه در سازندهای دمابالا داشته باشد. پیش­نیاز استفاده از این مخلوط، آگاهی دقیق از سینتیک واکنش انحلال سنگ در اسید است. در این پژوهش تغییرات سینتیک واکنش سنگی از رخنمون کربناته کلسیتی   و مخلوط هیدروکلریک اسید و استیک اسید در چارچوب آزمایش سریع و کم‌هزینه بررسی شد. تمامی آزمایشات مربوط به پژوهش در سه فاز انجام گرفتند، در آزمایشات   فاز اول جهت آشنایی بیشتر با روند آزمایش و مشاهده تفاوت بین خوردگی سنگ نمونه با اسید معدنی و اسید هیبریدی آزمایشاتی انجام گرفتند. در فاز دوم هدف به دست آوردن نقطه بهینه بود به همین منظور از نرم افزار مینی‌تب استفاده شد و با توجه به نتیجه مدنظر و کاربردهای روش طراحی مرکب مرکزی از این روش استفاده گردید. محدوده غلضت‌ها برای هیدروکلریک اسید ? تا ?? و استیک اسید ? تا ?? تعریف شد. تعداد ?? آزمایش به‌دست آمد که در دمای ?? درجه   ازمایش شدند. پاسخ‌های به‌دست آمده از آزمایشات فاز دوم را به دو روش: تمامی غلظت‌ها در زمان‌های مختلف و تمامی غلظت‌های نرمال شده در زمان‌های مختلف وارد نرم افزار مینی‌تب شدند، اما هر دو روش نتایج مطلوبی را نداشته و قابلیت استفاده در ادامه پژوهش را   نداشتند.   برای ادامه روند پژوهش از تحلیل کیفی نمودارهای به‌دست آمده از آزمایشات استفاده شد، طبق تحلیل‌های که انجام گرفتند میزان علظت هیدروکلریک اسید ? درصد و استیک اسید ? درصد به عنوان غلظت بهینه انتخاب شد. در فاز سوم آزمایشات غلظت بهینه به‌دست آمده   در دماهای ??، ?? و ?? درجه سانتی‌گراد آزمایش شد. مقایسه پروفایل تغییرات غلظت دو نمونه نشان داد که استیک اسید با تفکیک مداوم و تدریجی توانایی جایگزینی یون‌های H+ مصرف‌شده را داشته است این ترکیب در مقایسه با هیدروکلریک اسید خالص غلظت نهایی بالاتری در حد ?   مولار داشته و درعین‌حال سرعت واکنش آن کمتر از هیدروکلریک اسید خالص است. بدین ترتیب علاوه بر تاثیرات مثبت اسید آلی بر خوردگی و کنترل یون آهن، امکان انحلال سنگ در اعماق بیشتر مخزن نیز محتمل‌تر است.

  امروزه ترانزیستورهای SOI-MESFET کاربردهایزیادی را در دنیای الکترونیک به عهده دارند و به دلیل مزیت هایی همچون سرعت سوییچینگ بالا و کار در ولتاژ و فرکانس های بالا وکاهش توان مصرفی نسبت به فناوری بدنه ی سیلیسیم BULK را دارا هستند اما با دارا بودن این مزیت ها برخی محدودیت ها نیز وجود دارد از جمله اثر خود گرمایی و اثر شناوری بدنه. در این تحقیق یک ساختار جدید سیلیکون روی عایق را معرفی می کنیم که در مقایسه با ساختار مرسوم دارای مزیت هایی همچون ولتاژ شکست بالاتر وجریان درینبیشترو بهبود در پارامترهای RF میباشد. دراین ساختار ما در ناحیه ی کانال یک ناحیه ی اکسید به کار برده ایم که ناحیه ی اکسید مابین گیت و درین قرار دارد که سبب افزایش ولتاژ شکست می گردد و علت آن بیشتر بودن تحمل پدیده ی شکست اکسید نسبت به نیمه هادی می باشد ودیگری استفاده از یک ناحیه ی فلزی در داخل ناحیه ی اکسید مدفون شدهمی باشد ناحیه ی فلزی باعث بهبودپارامترهای RF می گرددو از ازدحام میدان الکتریکی نیز جلوگیری به عمل می آورد. در این ساختار ولتاژ شکست در حدود 22 ولت شده است که به نسبت با ساختار پایه که در حدود 19 ولتاست افزایش 3 ولتی را مشاهده مینماییم و همچنین جریان درین نیز نسبت به ساختارپایه بیشتر شده است و پارامترهای RF نیزهمگی بهبود یافته و درنتیجه این ساختار برای کار در کاربردهای توان بالا سفارش میگردد. این تحقیق در مورد ساختار کاملاجدیدی است که دارای بازده فوق العاده عالی برای کارکرد در توان های بسیار بالااست   در این ساختار با به کار گیری یکناحیه ی اکسید در کانال سبب بهبود ولتاژ شکست از مقدار 19 ولت در ساختار پایه بهمقدار 22 ولت در ساختار جدید شده ایم و از طرفی با به کار گیری نواحی نیکل و SI3N4 باعث بهبود پارامترهای ac و افزایش ماکزیمم توان انتقالی از مقدارW/mm 0.9 در ساختار پایه به مقدارW/mm 0.998 در ساختار جدید شدهایم بنابراین به جرات می توان گفت که یک ساختار بسیار عالی برای کارکرد در توانهای بالاست.

  فرآیند کاتالیزوری   با استفاده ازتترا کلرید تیتانیوم   ودیگر ترکیبات وابسته، رایج ترین پروسه تولیدی برای چرخه زیگلر ناتااست.روش های دیگری در این چند وقت اخیر ابداع شده اند که همگی منتج به تولید وپلیمریزاسیون گشته است ولی رایج ترین و در دسترس ترین روش و بومی سازی شده ترینروش، همین روش می باشد.این روش با توجه به تثبیت شدن در تمام جهات اکنون روشیاقتصادی می باشد و از همه لحاظ توجیه پذیری اقتصادی دارد که می توان   به بومی سازی شرایط آزمایشگاهی،به وفور در دسترس بودنتجهیزات آزمایشگاهی ،ساخت پلنت های متعدد تولیدی ،بازدهی بالای تولید محصول وپلیمریزاسیون و... نام برد ولی با توجه به ماهیت پژوهشی علم و اینکه همیشه بهدنبال راهی برای بهبود یافته ها و دستاوردهای قبلی می باشد سعی شده که نقاطضعف   یافته های قبلی پوشش داده   شده و به بهبود و خلق پیشنهادات جدید بپردازد.در ابتدا با اضافه کردن کردن عناصر فلزی مانندFeCl3   و SiCl3 در فاز گازی[22] ،کاتالیزورهایی را ساخته و به وسیله روش ودستگاههای آزمایشگاهی از قبیل SEM،   ETو EDX تاثیر اینعناصر بر افزایش فعالیت کاتالیست مورد بررسی قرار گرفتند.سپس در فاز دوغابی واکنش مورد بررسی قرارگرفت.در انتهای نتایج بررسی در جدولی مقایسه ایگردآوری و جمع بندی گردید.بحث پایانی که مهمترین و اصلی ترین موضوع اینپژوهش و شاکله اصلی آن می باشد به اصلاح و افزایش واکنش پذیری کاتالیست های زیگلرناتا می پردازد.با توجه به وجود الکل و حلال هگزان در چرخهواکنش و تولید کاتالیست ، وجود آلودگی ها و آلکوکسی ها در واکنش اجتناب ناپذیر میباشد.آلکوکسی ها باعث تخریب واکنش اصلی و انجام واکنش کاذب و متعاقبا عدم ایجادزنجیره پلیمریزاسیون و تولید پلیمر میگردند.لذا بایستی آلکوکسی ها   به حد قابل قبولی که نقطه تعادلی بین واکنشپذیری و اقتصادی بودن واکنش باشد کاهش یابند.برای این منظور روش جدید شستشوی کاتالیستابداع گردیده است.ابتدا با نمونه گیری 6 متر مکعب از پایه کاتالیستمحلول در هگزان شروع به تعیین دمای نقطه ابتدایی آزمایش   است می نماییم.این دما اندکی کمتر از نقطه جوشهگزان است. نمونه گرفته شده را به آزمایشگاه منتقل کرده و مو پس از تهیه سیالیکدست و کاملا حل شده ، پس از تبخیر حلال ،آن را به پودر کاتالیست تبدیل می نماییم.پودرحاصله را پس از تبدیل به قرص به دستگاهIR جهت تشخیص میزان آلودگی به آلکوکسی ها منتقل می نماییم ونتایج حاصل را ثبت و ضبط می نماییم. سپس بطور متوالی 14 مرحله دیگر را همین ترتیبکه نمونه را در بازه دمایی بعدی تا تولید قرص کاتالیست پیگیری نموده و جهت تست واندازه گیری آلکوکسی به آزمایشگاه میفرستیم.با آنالیز نتایج حاصله دستگاه IR   مشاهده میشود که نرخ کاهش از مرحله پنجم به بعدبشدت کاهش یافته زیرا اغلب آلودگی آلکوکسی ها  در همان پنج مرحله ابتدایی کاهش یافته و نرخ کاهش بعد از مرحله پنجم باتوجه به مقدار هگزان مصرفی و مقوله اقتصادی آن قابل اعتنا نمی باشد.لذا شرایط فرآیندی مرحله پنجم شستشو که دمای55 درجه و میزان مجاز الکوکسی 100PPM     می باشد را به عنوان مبنا انتخاب نموده و از اینبه بعد برای رسیدن به میزان100 PPM تا پنج مرحله شستشو می دهیم.  

چکیده : روش های مختلفی برای پوشش دهی سطح برای مقابله با خوردگی و سایش و باقی آسیب های سطحی وجود دارد.یکی از آسان و اقتصادی ترین روش های پوشش دهی ، الکتروانباشت یا آبکاری الکتریکی است. در گذشته بهترین عنصر برای پوشش الکتروانباشت ، کروم بوده است ولی امروزه به دلیل سمی بودن یون های حاصل از حمام آبکاری کروم از جایگزین این عنصر یعنی نیکل استفاده میشود. پوشش نیکل را برای خواص بهتر توسط عناصری همچون تنگستن ، مولیبدن ،کبالت و... آلیاژی میکنند. یکی از نوآوری هایی که سبب تولید پوشش هایی با خواص و کارایی بهتر شده است،پوشش دهی کامپوزیتی از طریق رسوب دهی زمینه و نانوذرات تقویت کننده است.نانوذرات سخت TiO2 و SiC از پرکاربردترین نانوذرات موجود برای ایجاد پوشش های کامپوزیتی هستند .حضور همزمان این نانوذرات در پوشش اگر با پراکندگی مناسب باشند میتواند خواص شیمیایی و فیزیکی مناسبی را به پوشش دهد . در این پژوهش پوشش نیکل-تنگستن به همراه نانوذرات TiO2 و SiC با جریان آبکاری مستقیم بر روی زیر لایه از جنس فولاد کم کربن اعمال و رفتار سایشی و   خورگی   آن ها بررسی شد . تاثیر پارامتر های متغییر Ph ، زمان آبکاری ، چگالی جریان آبکاری ، میزان نانوذرات درون حمام آبکاری و همچنین حضور امواج آلتراسونیک در حین آبکاری بررسی شد. به منظور بررسی مقاومت سایشی از آزمون پین بر روی دیسک   ، مقاومت خوردگی از آزمون پلاریزاسیون ، برای تعیین فاز های موجود و همچنین اندازه دانه توسط الگوهای پراش ایکس (XRD) و بررسی ریزساختار پوشش توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی (FESEM) استفاده شد . نتایج نشان داد که برای پوشش نیکل-تنگستن PH بهینه 7.5±0.5 و جریان بهینه 200 mA/cm2 میباشد . افزودن نانوذرات TiO2 به حمام آبکاری مقاومت به سایش و خوردگی و همچنین سختی پوشش را   افزایش و اندازه بلورک ها را کاهش داد . افزودن نانوذرات SiC به حمام منجر به افزایش سختی و مقاومت به سایش و همچنین کاهش اندازه بلورک و   مقاومت به خوردگی   شد . پوشش دهی در حضور امواج آلتراسونیک با توان های 40 و 60 منجر به افزایش خواص سایشی و سختی پوشش شد ولی افزایش توان امواج آلتراسونیک موجب به کاهش این خواص گردید که دلیل این امر اعوجاج و کنده شدن ذرات از سطح پوشش د راثر قدرت بالای امواج آلتراسونیک میباشد. در تمام قدرت های امواج آلتراسونیک مقاومت به خوردگی به علت ترک های موجود در ریزساختار کاهش یافت .