چکیده افزایش اهمیت کریدورهای ترانزیتی در بازآرایی زنجیره‌های تامین و رقابت ژئواکونومیک، موجب شده است پروژه «جاده توسعه عراق» فراتر از یک طرح حمل‌ونقلی، به موضوعی مرتبط با توسعه اقتصادی، قدرت ژئواکونومیک و امنیت منطقه‌ای تبدیل شود. اهمیت پژوهش حاضر از آنجا ناشی می‌شود که عراق از یک‌سو می‌کوشد با بهره‌گیری از موقعیت جغرافیایی خود میان خلیج فارس و ترکیه، اقتصاد متکی به نفت را متنوع ساخته و جایگاه خود را در شبکه‌های منطقه‌ای ارتقا دهد و از سوی دیگر، تحقق این هدف با محدودیت‌های نهادی، مالی، سیاسی، امنیتی و رقابت کریدوری مواجه است. هدف اصلی پژوهش، تحلیل ژئوپلیتیکی جاده توسعه عراق و تبیین چگونگی اثرگذاری آن بر جایگاه ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیک این کشور در بستر رقابت کریدوری خاورمیانه، با تاکید بر اهداف توسعه‌ای و چالش‌های سیاسی ـ امنیتی موثر بر تحقق پروژه است. بر این اساس، سوال اصلی پژوهش آن است که «جاده توسعه عراق چه اهداف توسعه‌ای و ژئواکونومیکی را دنبال می‌کند و تحت تاثیر چالش‌های سیاسی ـ امنیتی و رقابت کریدوری خاورمیانه، چگونه می‌تواند بر جایگاه ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیک عراق اثر بگذارد؟» فرضیه اصلی بر این مبنا استوار است که عراق از طریق جاده توسعه در پی تبدیل موقعیت جغرافیایی خود به مزیتی ژئواکونومیک، تنوع‌بخشی اقتصادی، گسترش ظرفیت‌های ترانزیتی و لجستیکی، جذب سرمایه و ارتقای جایگاه منطقه‌ای است؛ بااین‌حال، میزان تحقق این اهداف به ظرفیت نهادی و اجرایی دولت، تامین مالی پایدار، ثبات و امنیت مسیر و توان بغداد در مدیریت رقابت کریدوری و منافع متفاوت بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای وابسته است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث ماهیت و روش، توصیفی ـ تحلیلی است و داده‌ها به شیوه کتابخانه‌ای و اسنادی و با استفاده از منابع علمی فارسی، عربی و انگلیسی، اسناد و گزارش‌های رسمی و مطالعات مراکز پژوهشی گردآوری شده‌اند. مبانی نظری پژوهش از تلفیق رهیافت ژئواکونومی، مفهوم امنیتی‌سازی در مکتب کپنهاگ و نظریه مجموعه‌های امنیتی منطقه‌ای تشکیل شده است تا رابطه میان زیرساخت، قدرت اقتصادی، ادراک امنیتی و محیط منطقه‌ای به‌صورت یکپارچه تحلیل شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد جاده توسعه از ظرفیت تبدیل موقعیت جغرافیایی عراق به یک مزیت ژئواکونومیک، توسعه درآمدهای غیرنفتی، تقویت فعالیت‌های لجستیکی و صنعتی و افزایش نقش این کشور در شبکه‌های منطقه‌ای برخوردار است؛ بااین‌حال، این ظرفیت خودکار و تضمین‌شده نیست. ضعف حکمرانی و هماهنگی نهادی، مشکلات تامین مالی، اختلافات بغداد و اقلیم کردستان، فعالیت گروه‌های مسلح، ناامنی بخش‌هایی از مسیر و محدودیت‌های لجستیکی از مهم‌ترین موانع تحقق پروژه به شمار می‌روند. همچنین، رابطه جاده توسعه با ابتکار کمربند و راه چین و کریدور اقتصادی هند ـ خاورمیانه ـ اروپا ماهیتی صرفاً حذفی ندارد و ترکیبی از رقابت، همپوشانی و امکان مکمل‌بودن را نشان می‌دهد. در مجموع، فرضیه اصلی پژوهش به‌صورت مشروط تایید می‌شود و نتیجه نهایی آن است که جاده توسعه برای عراق یک «ظرفیت راهبردی اما مشروط» است؛ به‌گونه‌ای که تبدیل آن به منبع پایدار قدرت ژئواکونومیک، به توان دولت عراق در تبدیل زیرساخت فیزیکی به شبکه‌ای امن، پیوسته، رقابت‌پذیر و مولد ارزش وابسته خواهد بود.    واژگان کلیدی:   جاده توسعه عراق؛ ژئواکونومی؛ رقابت کریدوری؛ امنیتی‌سازی؛ مجموعه‌های امنیتی منطقه‌ای.

و استفاده مسئولانه از آن برای تبدیل ظرفیت فناورانه به قدرت بالفعل ملی است  

نوجوانان با توجه به اینکه آینده سازان جامعه هستند و از طرف دیگر چون از لحاظ زیستی در سن حساسی قرار دارند، نیازمند توجه بیش از پیشی می باشند. با توجه به افزایش رفتارهای خودجرحی غیرانتحاری در میان نوجوانان که گاهاً منجر به آسیب‌های فیزیکی جدی می‌شود؛ مطالعه و پژوهش در مورد علل این رفتارها ، عوامل پیش بین، عوامل همبسته و درمان این رفتارها از اهمیت بالایی برخوردار است. بدین منظور هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک‌های فرزندپروری و افکار خودآیند با رفتارهای خودجرحی غیر انتحاری در نوجوانان شهر کرمانشاه با میانجیگری تنظیم هیجان است. این پژوهش کمی است و با توجه به هدف آن در زمره تحقیقات کاربردی قرار می‌گیرد. از لحاظ جمع آوری اطلاعات جز تحقیقات توصیفی همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه پژوهش شامل همه نوجوانان دختر و پسر شهر کرمانشاه درسال تحصیلی 1403-1402 بود. نمونه مورد مطالعه 45? نفر از دانش آموزان شهر کرمانشاه هستند که با روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه آسیب به خود عمدی گراتز (????)، پرسشنامه افکار خودآیند کندال و هالون (1980)، دشواری در تنظیم هیجانی گراتز و رومر (????)و پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری یانگ)(YPI) 1999) بود که طی فرایند از پیش تعیین شده توزیع و داده‌های حاصل از آنها با نرم‌افزارهای    24   و Amos 24 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد، متغیر افکار خود آیندمنفی با متغیرهای دشواری تنظیم هیجان(035/0r = و 05/0p <) و رفتار خودجرحی غیر انتحاری(048/0r = و05/0p <) رابطه همبستگی دارد. در متغیر سبک فرزندپروری، طرحواره های (رهاشدگی، شکست، آسیب پذیری، خود تحول نیافته (گرفتار)، بازداری هیجانی، معیار سختگیرانه، نقص/شرم، منفی گرایی، وابستگی، بی اعتمادی و تنبیه) با دشواری تنظیم هیجان رابطه مستقیم دارد(0r > و 05/0p <). در متغیر سبک فرزندپروری؛ طرحواره های (محرومیت عاطفی، اطاعت، ایثار، استحقاق، پذیرش جویی و خویشتن داری) با دشواری تنظیم هیجان رابطه معکوس دارد(0r < و 05/0p <). همچنین طرحواراه های (طرحواره های رهاشدگی، شکست، آسیب پذیری، خود تحول نیافته (گرفتار)، اطاعت، بازداری هیجانی، معیار سختگیرانه، منفی گرایی، وابستگی، بی اعتمادی و تنبیه) با متغیر رفتار خودجرحی غیر انتحاری رابطه مستقیم دارد(0r > و 05/0p <). و طرحواراه های (محرومیت عاطفی، نقص/شرم، ایثار، استحقاق، پذیرش جویی و خویشتن داری) با متغیر رفتار خودجرحی غیر انتحاری رابطه مستقیم دارد(0>r   و 05/0p <). اما طرحواره های متغیر سبک فرزندپروری با متغیر افکار خود آیندمنفی رابطه همبستگی ندارد. بر اساس یافته های پژوهش حاضر توجه به مهارت های تنظیم هیجان و افکار خودآیند منفی و همچنین در نظرگرفتن سبک های فرزندپروری می تواند نقش مهمی در کاهش رفتارهای خودجرحی غیرانتحاری نوجوانان داشته باشد. مدل مفهمومی پژوهش از برازش مناسبی برخودار بود.