تاثیرتغذیه طولانی مدت با شیر انتقالی و شیر انتقالی غنی شده با پروبیوتیک بر بهبود عملکرد رشد و کاهش حساسیت به اسهال در گوساله های هلشتاین تازه متولد شده

   مقدمه: مطالعات اخیر نشان می­دهد که شیوع پدیده­ی استرس در میان جوامع روستایی رو به افزایش است، از این رو توجه به سلامت روان روستاییان به عنوان مهمترین تولید کنندگان محصولات کشاورزی کشور، ضروری به نظر می­رسد. هدف: این پژوهش با هدف ارزیابی استرس روستایی در دهستان سرفیروزآباد انجام شد. روش شناسی تحقیق: پژوهش به صورت آمیخته، متوالی-اکتشافی انجام شد. جامعه آماری کشاورزان دهستان سرفیروزآباد و به تعداد 14هزار نفر بودند که بر مبنای جدول کرجسی و مورگان 380 نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده، بر حسب دوری به و نزدیکی به مرکز دهستان انتخاب شدند. به منظور گردآوری اطلاعات ابتدا در بخش کیفی و با بررسی متون و مصاحبه­ی بدون ساختار با نخبگان، پرسشنامه­ای طراحی شد و سپس اطلاعات گردآوری شده با   ­22 ، و در دو بخش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته­ها: میزان استرس روستاییان دهستان سرفیروزآباد در سطح متوسط بود. بیشترین میزان استرس در این دهستان در ابعاد، خدماتی زیرساختی، اجتماعی خانوادگی و محیطی، و کمترین میزان مربوط به بعد محیط زیست و اقلیمی بود. در میان 59 گویه مورد بررسی، خشکسالی، کاهش آب چاه­ها و عدم بارش به موقع باران، بیشترین نگرانی را به خود اختصاص داده بودند. همچنین افراد متاهل، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی، افراد فاقد بیمه روستایی، مالکان زمین­های آبی و مالکان شخصی بیشترین میزان استرس را تجربه کرده اند. نتیجه گیری: در وضعیت اقتصادی ضعیف، بحران­های طبیعی خارج از کنترل و مسائل فرهنگی چالش برانگیز، ظهور پدیده­ی استرس امری طبیعی است، اما اگر شدت آن بیشتر شده و توانایی مقابله با آن کاهش یابد آسیب­های جبران ناپذیری بر جای می­گذارد، لذا توجه به سلامت روان روستاییان و آموزش آن­ها برای کنترل و مقابله با استرس به عنوان تامین کنندگان امنیت غذایی کشور امری ضروری است. کلیدواژه: استرس،   استرس روستایی، سرفیروزآباد            

   مطالعه مورد نظر به منظور بررسی اثر مکمل خوراکی و تزریقی سلنیوم و ویتامین ای بربرخی فراسنجه­های خونی و عملکرد رشد بره­ های در حال رشد انجام شد. در این مطالعه 18 راس بره3 ماهه با میانگین وزن بدن 7/2 ± 6/18 در یک دوره 10هفتگی (2هفته عادت­پذیری + 8 هفته آزمایش) به صورت تصادفی در 3 گروه با 6 تکرار تقسیم شدند. گروه های آزمایشی شامل: گروه شاهد (جیره پایه فاقد مکمل سلنیوم و ویتامین ای)، گروه خوراکی (جیره پایه به همراه 3/ 0 میلی گرم سلنیوم به صورت سلنومیتونین و 50 میلی­گرم ویتامین ای به شکل آلفاتوکوفرول در کیلو گرم ماده خشک جیره)، گروه تزریقی (4 میلی لیتر مکمل تزریقی (هر میلی لیتر حاوی 5/0 میلی گرم سلنیوم به صورت سلنیت سدیم و 50 میلی گرم ویتامین ای به شکل آلفاتوکوفرول بود). بره­ها هر 15 روز یک بار وزن کشی و در روزهای 0، 30 و60 آزمایش، از رگ وداج آن­ها نمونه­های خون گرفته­شد. نتایج این مطالعه نشان داد که در میزان مصرف خوراک روزانه، افزایش وزن روزانه و نهایی و ضریب­تبدیل غذایی در بین گروه­های آزمایشی اختلاف معنی داری وجود نداشت(05/0> p).   تفاوت معنی­داری بین تیمار­ها از لحاظ غلظت عناصر روی ، مس و آهن در طول دوره مشاهده نشد( 05/0 > p). همچنین در متابولیت­های چربی ، میزان فعالیت آنزیم­های آلانین­آمینو­ترانسفراز و آسپارتات­آمینو­ترانسفراز در بین گروه­های آزمایشی اختلاف معنی داری وجود نداشت( 05/0 > p).   اختلاف معنی داری در تعداد گلبول های قرمز خون، درصد لنفوسیت و نوتروفیل در بین گروه های آزمایشی مشاهده نشد ( 05/0 > p) ). فعالیت و تعداد گلبول های سفید در گروه تزریقی در روز 60 افزایش معنی داری نسبت به گروه شاهد داشت(05/0 < p). میزان فعالیت آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز در بین گروه های آزمایشی اختلاف معنی داری نداشت( 05/0 > p).   فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز در روز های 30 و 60 آزمایش و آنتی اکسیدان کل در روز 60 آزمایش   در گروه دریافت کننده مکمل خوراکی افزایش معنی داری نسبت به سایر گروه ها نشان داد (05/0 < p). مقدار مالون دی آلدهید در گروه های دریافت کننده مکمل سلنیوم و ویتامین ای نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری داشت (05/0 < p). واژه های کلیدی:آنتی اکسیدان ، گلوتاتیون پراکسیداز ، افزایش وزن روزانه ، سلول های خونی

مطالعه­ی مورد نظر جهت بررسی اثر روش تجویز مکمل‌های سلنیوم و ویتامین ای در اواخر آبستنی بر غلظت سلنیوم، مس، روی و آهن خون و شیر میش‌ها و خون بره­های حاصل ازآن­ها انجام شد. در این مطالعه 18 راس میش آبستن از گله 50 راسی آبستن به صورت تصادفی انتخاب و در 3   گروه 6 راسی به صورت انفزادی نگهداری شدند. تیمارها شامل:تیماراول ،شاهد (دریافت مقدار 10 میلی‌لیتر مکمل سلنیوم و ویتامین ای به صورت تزریقی دو هفته قبل از زایش؛ هر میلی لیتر حاوی 5/0 میلی‌گرم سلنیت سدیم و 50 میلی گرم ویتامین ای). تیمار دوم، دریافت مکمل سلنیوم و ویتامین ای بصورت خوراکی   3/0 میلی‌گرم سلنیوم و 50 میلی‌گرم ویتامین ای در کیلوگرم ماده خشک مصرفی ) مخلوط با جیره و به‌صورت روزانه از چهار هفته قبل از زایش و تیمار سوم تجویز 10 میلی‌لیتر مکمل سلنیوم و ویتامین ای به‌صورت تزریقی چهار هفته قبل از زایش (5 میلی‌لیتر) و دو هفته قبل از زایش (5 میلی‌لیتر)بودند. میش‌ها در روزهای اول، وسط دوره   و قبل از زایش توزین   و امتیاز بدنی آنها نیز تعیین شد.از رگ گردنی میش­ها   قبل از تجویز مکمل و زمان زایمان خون‌گیری شد. از بره­های تازه متولد‌شده نیز قبل از مصرف کلستروم   (آغوز) و روز 14 بعد از تولد از طریق رگ گردنی خونگیری شد. نمونه هایی ازآغوز و شیر جهت اندازه­گیری غلظت سلنیوم، مس، روی و آهن برداشت شد. نتایج آزمایش نشان داد که میانگین وزن میش­ها در   4 هفته قبل از زایش تا زمان زایش، تفاوت معنی‌داری نداشتند ولی در دو هفته بعد از زایش وزن میش­ها در گروه تیمار خوراکی نسبت به تیمار شاهد بیشتر بود(05/0>P).اختلاف معنی‌داری در امتیاز وضعیت بدنی بین تیمارها مشاهده نشد. بعد زایش غلظت سلنیوم پلاسمای میش‌ها در تیمار خوراکی بالاتر از گروه‌های دیگر بود (05/0>P). در روز تولد میانگین غلظت سلنیوم پلاسمای خون بره‌ها در تیمار خوراکی   بالاتر از دو گروه دیگر بود (05/0>P) اما در دو هفتگی بین بره‌های تیمارهای مختلف تفاوتی از لحاظ این فراسنجه مشاهده نشد (05/0>P). غلظت سلنیوم در آغوز میش­های گروه دریافت‌ کننده مکمل خوراکی نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت(05/0>P)اما تفاوت معنی­داری بین تیمارها از لحاظ غلظت سلنیوم در نمونه های شیر   مشاهده نشد (05/0P>). تفاوت معنی­داری بین تیمار‌ها از لحاظ غلظت‌های آهن، مس و روی پلاسمای خون، آغوز و شیر میش‌ها وجود نداشت (05/0P>) . تفاوت معنی‌داری در غلظت‌های آهن، مس و روی پلاسمای خون بره­ها در زمان تولد بین تیمارها وجود نداشت (05/0P>) اما در دو هفتگی بره­ها، غلظت مس پلاسمای خون در تیمار خوراکی نسبت به تیمار شاهد بالاتر بود (05/0>P). در نتیجه گیری کلی، غلظت سلنیوم خون میش‌ها و بره‌های حاصل از آنها و غلظت سلنیوم آغوز در تیمار خوراکی بیشتر بود(05/0>P)اما به غیر از مس در بره ها، اختلاف معنی‌داری در غلظت عناصر آهن، روی و مس مشاهده نشد. با توجه به نتایج این مطالعه، بهتر است از مکمل سلنیوم و ویتامین ای به صورت خوراکی استفاده شود

این ازمایش به منظور ارزیابی تاثیر کمپلکس آلی روی، منگنز، آهن، مس، کروم و کبالت بر عملکردتولیدی وفرآسنجه­های خونی جوجه­های گوشتی در یک دوره 42 روزه انجام شد.آزمایش در قالب طرح کاملا ًتصادفی با 3 تیمار و 6   تکرار و 12 پرنده در هر واحد آزمایشی طراحی و اجرا شد. تیمارهای آزمایشی عبارتنداز: تیمار اول: گروه کنترل (بدون افزودن مکمل، تیمار شاهد)، تیمار دوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 1گرم در کیلوگرم، تیمار سوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم. نتایج نشان داد که افزودن کمپلکس آلیبر عملکرد (خوراک مصرفی، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک) جوجه­های گوشتی در سه دوره استارتر(1-10)، رشد (24-11) و پایانی (42-25) روزگی از لحاظ آماری تاثیر معنی­داری نداشته است (05/0<P). تاثیر تیمارهای آزمایشی در بین فرآسنجه­های خونی بر کلسترول و آلکالین فسفاتاز معنی­دار شدند (05/0>P). ضمن اینکه غلظت گلوکز و تری­گلیسرید نیز تمایل به معنی­داری داشتند. غلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز، در تیمار حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت، بنابراین تیمار کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دارغلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز در مقایسه با گروه کنترل شد. تاثیر تیمارهای آزمایشی بر قابلیت هضم مواد معدنی آهن، مس، منگنز، روی، کبالت و کروم نشان داد که بر آهن، منگنز، کبالت و کروم تاثیر معنی­داری داشت (05/0>P). نتایج نشان داد که تیمارهای حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم و کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دار قابلیت هضم آهن و کبالت در مقایسه با گروه کنترل شد. در حالیکه تیمار متعلق به کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم منگنز با گروه کنترل تفاوت معنی­داری داشت. علاوه بر این، تیمار کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم کروم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت و باعث افزایش قابلیت هضم کروم در مقایسه با گروه کنترل شد. این پژوهش نشان داد که استفاده از کمپلکس آلی بر افزایش وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک تاثیر معنی­داری نداشت. اما باعث کاهش سطح کلسترول و آلکالین فسفاتاز و همچنین کاهش قابلیت هضم آهن و کبالت و منگنز شد، و باعث افزایش قابلیت هضم کروم شد.   

چکیده در این مطالعه اثر بافر های افزودنی ) بی کربنات سدیم، رومینوبافر و بافر تجاری بهدام رشد ( بر عملکرد ، فراسنجه های تولید گاز و تخمیر شکمبه در شرایط درون تنی و برون تنی بررسی شد. تعداد هیجده   راس بره پرواری نژاد مهربان در سن چهار ماهگی، میانگین وزن   26 کیلوگرم در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تیمار و شش تکرار در یک دوره   75روزه   استفاده شد.   جیره های مورد استفاده به ترتیب شامل جیره تیمار اول یا شاهد ) سدیم بی کربنات)،جیره تیمار دوم ) رومینوبافر ( و جیره تیمار سوم ) بافر تجاری بهدام رشد ( بود. در طی دوره آزمایش وزن کشی هر دو هفته یکبار و خون گیری در آخر دوره و اخذ مایع شکمبه در دو مرحله روز30   آزمایش و روز 60 آزمایش انجام شد.   میانگین افزایش وزن در تیمار   اول و دوم   از تیمار سوم بیشتر بود و از لحاظ مصرف ماده خشک بین تیمار ها اختلاف معنی داری وجود نداشت اما بهترین ضریب تبدیل مربوط به تیمار دوم بود. در بین فراسنجه های خونی ؛ غلظت گلوکز در تیمار سوم نسبت به تیمار دوم و   اول (شاهد ( به طور معنی داری کاهش یافت ، تری گلیسرید هم در تیمار دوم و سوم   نسبت به   تیمار اول (شاهد   ( به طور معنی داری کاهش یافت، آلانین آمینو ترانسفراز به طور معنی داری در تیمار های آزمایشی نسبت به شاهد افزایش یافت، آسپارتات آمینو ترانسفراز در تیمار دوم نسبت به   اول (شاهد )و سوم   کاهش معنی داری داشت. از لحاظ جمعیت پروتوزایی اختلاف معنی داری بین تیمارها وشاهد دیده نشد.   تولید گاز تحت تاثیر تیمار های آزمایشی به طور معنی داری نسبت به تیمار شاهد کاهش یافت.   بافر های آزمایشی اثر معنی داری روی کل اسید های چرب فرار نداشت. نیتروژن آمونیاکی تحت تاثیر رومینوبافر نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت اما در تیمار بافر تجاری بهدام رشد کاهش یافت. همچنین pH محیط شکمبه تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی نسبت به گروه شاهد افزایش نسبی را نشان داد. کلید واژه : تخمیر شکمبه،   بافر، اسید های چرب فرار، نیتروژن آمونیاکی   

  کیفیت پروتئین   جیره بره های پرواری   شاخصی مهم است.   عدم تعادل پروتئین بین مورد نیاز   دام و تامین  شده در جیره،   سبب کاهش رشددام،   افزایش قیمت جیره و دفع گاز هایگلخانه ای خصوصا متان   می­گردد(Atkinson et al., 2007).همچنین استفاده از منابع پروتئینی مانند منابع دامی که   پروتئنی قبل تجزیه شکمبه ای   کمی دارد به دلیل افزایش تولید دام ، مورد توجهاست. در طی سال­های گذشته محققین بهدنبال بهبود راندمان خوراک از طریق فرموله کردنخوراک بره­ها بوده­اند.   استفاده از منابعپروتئینی   دامی   و تهیه جیره­هایی با   بالانس پروتئین قابل تجزیه و غیر قابل تجزیه درشکمبه با   هدف   افزایش  تولیدات   دامی صورت می­گیرد (Lira-Casas et al ., 2014). استفاده از منابعپروتئین با پروتئنی عبوری بالا با هدف افزایش تولید دام در جیره ضروری است(Atkinson et al., 2007). پروتئینکنجاله سویا ضمن زود تخمیر بودن در شکمبه، گرانقیمت نیز بوده و سبب افزایش قیمت تولید هر کیلوگرم گوشت تولیدی می­گردد. لذا   هداف از این تحقیق استفاده از سطوح مختلف پودرگوشت حاوی استخوان دامی در جیره   بره­هایپرواری است. به همین منظور تعداد 28 راس بره  نر مهربان با میانگین وزن 30 کیلوگرم در چهار گروه 7 راسی تقسیم بندی می­گردند.   بره­های آزمایشی مقادیر صفر ، 3 ، 7 و 10 درصدپودر گوشت   را   در طی سه ماه  پروار دریافت خواهند کرد . نسبت  کنسانتره به علوفه در جیره   75 به25 است.صفات   خوراک مصرفی،   افزایش وزن، لاشه و فراسنجه­های خونی بره­هایدر طی دوره پروار اندازه­گیری خواهد شد.  کلید واژه :

چکیدهاین مطالعه باهدف تعیین اثر افزودن سطوح مختلف پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس(MDCS+B)‌ به جیره غذایی، بر عملکرد تولیدی، فراسنجه های تخمیری و برخی پارامترهای بیوشیمیایی خون بره های پرواری   انجام شد. تعداد 21راس بره پرواری نژاد مهربان در سن 4 ماهگی با میانگین وزن 05/0±33در قالب 3 گروه آزمایشی و 7تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج   بدست آمده درقالب طرح کامل تصادفی با استفاده از نرم افزار آماری    با رویه GLM تجزیه و تحلیل شدند و مقایسه میانگین‌ها با استفاده از آزمون چند دامنه‌ای دانکن انجام شد. تعداد سه جیره‌ی غذایی همسان به لحاظ انرژی و پروتئین (انرژی متابولیسمی: 2630 کیلوکالری بر کیلوگرم و پروتئین خام: %3/17) مطابق با جداول احتیاجات غذاییNRC تنظیم شد. جیره­های برپایه جو و کنجاله سویا، با سطوح صفر، 25و 50 درصدکنسانتره از پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس مخاوط شدند. طول مدت آزمایش 74روز بود ،که 14روز اولیه آن بعنوان دوره سازگاری برای گوسفندان اختصاص یافت. دراین   مطالعه افزودن پساب تقطیری بر فراسنجه های رشداز جمله اضافه وزن روزانه، ماده خشک مصرفی وضریب تبدیل بره ها در مقایسه با گروه شاهد اختلاف معنی داری نداشت. در بین جنس های باکتریایی مورد مطالعه در بخش تخمیر شکمبه ای تنها   جنس افرواسکالکس و پروتوزوآی کل   تحت تاثیر سطوح پساب تقطیری قرار نگرفت. افزودن پساب ملاس در هر دو سطح   25 و 50 درصد کنسانتره ؛ غلظت نیتروژن آمونیاکی را نسبت به گروه شاهد به ترتیب 75/9 و 38/9 درصد افزایش   داد (054/0=p ). استفاده از پساب تقطیری در حد 25 درصد کنسانتره   سبب افزایش 46 درصدی اسیدهای چرب فرار کل نسبت به گروه شاهد   شد (016/0= p).   در حالی که   سطح 50 درصد کنسانتره   تاثیری بر غلظت اسیدهای چرب فرار کل نداشت. اختلاف معنی داری در متابولیت های خونی تیمارها نسبت به شاهد مشاهده نشد. مقدار اوره، کلسترول وتری گلیسرید در تیمارهای 25و50درصد پساب تقطیری درمقایسه با گروه شاهد افزایش داشتند،ولی اختلاف بین تیمارها معنی دار نشد. قیمت جیره تیمارهای 25و50 درصد پساب تقطیری درمقایسه با گروه شاهد به ترتیب 93 و   163 تومان کاهش داشت . نتایج کلی این مطالعه نشان داد استفاده از پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس ضمن کاهش قیمت تمام شده خوراک می تواند بعنوان جایگزین منابع پروتیینی تا سطح 50 درصد کنسانتره   بدون هیچگونه اثرات منفی روی فراسنجه های خونی و عملکرد بره های پرواری مهربان   استفاده شود.کلمات کلیدی: پساب تقطیری ملاس ، سبوس ، بره پرواری ، متابولیتهای خونی، فراسنجه های تخمیر

اثر مکمل های خوراکی کروم آلی ونانو بر پاسخ های ایمنی و برخی فراسنجه های خونی بره های سنجابی

تاثیر اسانس رازیانه   و زیره سیاه بر فراسنجه­های تخمیر شکمبه و جمعیت پروتوزوآیی در بره های پرواری

  این آزمایش به منظور بررسی اثر افزودن مکمل‌های جیره‌ای روی و سلنیوم آلی براندازه‌گیریهای کولیسی بیضه ها و ویژگیهای منی درقوچ سنجابی صورت گرفت. بیست راس قوچ نر سنجابی با میانگین سنی 20 ماه و میانگین وزن زنده(6/5± 01/50 )کیلوگرم به مدت 120 روز استفاده شدند. قوچ‌ها به طور تصادفی در یکی از چهار گروه آزمایشی ؛ جیره پایه به عنوان شاهد، جیره‌ی پایه به   اضافه‌ی 3/0 میلی گرم سلنیوم آلی، جیره‌ی پایه به اضافه‌ی 40 میلی گرم روی آلی، جیره‌ی پایه به   اضافه‌ی 3/0 میلی گرم سلنیوم آلی و 40 میلی گرم روی آلی قرار گرفتند. جیره پایه   شامل20% کنسانتره متشکل از (ذرت، سویا   و جو) و80 %علوفه (یونجه) بود که محتوای پروتئین و انرژی و مواد معدنی   روی و سلنیوم در جیره‌ی پایه به ترتیب 05/130 گرم پروتئین خام ، 678/2 مگاکالری انرژی،52/20 میلی گرم روی و 11/0میلی گرم سلنیوم در هرکیلوگرم ماده خشک بود. نمونه‌های خون و اسپرم دام‌ها با فواصل 21 روز   و اندازه‌ی کولیسی بیضه‌ها   هر 15 روز یکبار گرفته شد. غلظت عناصر معدنی روی، آهن و مس در پلاسمای خون و اثر گروه‌های آزمایشی بر غلظت انسولین، غلظت مالون دی آلدهید، وضعیت آنتی اکسیدانی کل و میزان گلوتاتیون پراکسیداز سرم و پلاسمای منی بررسی شد. نتایج این آزمایش نشان داد خصوصیات ظاهری بیضه‌ها   شامل طول، عرض و حجم بیضه‌ها ی راست و چپ و همچنین محیط بیضه‌ها   تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار نگرفت(05/0<p).   غلظت هورمون تستوسترون در گروه روی- سلنیوم افزایش یافت اما این افزایش معنی‌دارنبود(05/0<p). خصوصیات منی تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار گرفت. تراکم اسپرم و   تعداد کل اسپرم در گروه روی-سلنیوم نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری را نشان داد(05/0p<). حرکت پیش رونده‌ی اسپرم در گروه روی- سلنیوم نسبت به گروه شاهد(05/0p<) و حرکت تجمعی اسپرم در گروه روی- سلنیوم نسبت به سایرگروه‌ها افزایش معنی‌داری را نشان داد(05/0p<). صفاتی مانند حجم منی، اسیدیته، ناهنجاری، زنده‌مانی و سلامت غشاء اسپرم تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار نگرفت(05/0<p). غلظت هورمون تستوسترون (05/0p<) و محیط بیضه‌ها (001/0p<) در طی مهر ماه نسبت به شروع (مرداد) و پایان آزمایش (آبان) آزمایش معنی‌دار شد. از سوی دیگر حجم منی (01/0p<)، تعداد کل اسپرم(001/0p<) و زنده‌مانی اسپرم (001/0p<) در طی شهریور نسبت به سایر ماه‌های آزمایش بالاتر بود. غلظت روی سرم خون در گروه‌های آزمایشی بالاتر از گروه شاهد بود(05/0p<)، همچنین غلظت این عنصر در پلاسمای منی در گروه روی-سلنیوم بالاتر از سایر گروه‌ها بود(05/0p<). افزودن سلنیوم به جیره فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز سرم را نسبت به سایر گروه‌ها(01/0p<) و همچنین فعالیت این آنزیم را در پلاسمای منی در گروه سلنیوم و روی-سلنیوم نسبت به گروه شاهد و روی افزایش داد. همه‌ی گروه‌های آزمایشی اثر معنی‌داری در افزایش   وضعیت آنتی اکسیدانی کل سرم نسبت به گروه شاهد داشتند(01/0p<). نتایج این آزمایش نشان داد افزودن مکمل‌های سلنیوم و روی به جیره‌ی قوچ‌های سنجابی در طی فصل جنسی می تواند برخی صفات تولید‌مثلی و ویژگی‌های منی را بهبود ببخشد.