تاثیرتغذیه طولانی مدت با شیر انتقالی و شیر انتقالی غنی شده با پروبیوتیک بر بهبود عملکرد رشد و کاهش حساسیت به اسهال در گوساله های هلشتاین تازه متولد شده

   مقدمه: مطالعات اخیر نشان می­دهد که شیوع پدیده­ی استرس در میان جوامع روستایی رو به افزایش است، از این رو توجه به سلامت روان روستاییان به عنوان مهمترین تولید کنندگان محصولات کشاورزی کشور، ضروری به نظر می­رسد. هدف: این پژوهش با هدف ارزیابی استرس روستایی در دهستان سرفیروزآباد انجام شد. روش شناسی تحقیق: پژوهش به صورت آمیخته، متوالی-اکتشافی انجام شد. جامعه آماری کشاورزان دهستان سرفیروزآباد و به تعداد 14هزار نفر بودند که بر مبنای جدول کرجسی و مورگان 380 نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده، بر حسب دوری به و نزدیکی به مرکز دهستان انتخاب شدند. به منظور گردآوری اطلاعات ابتدا در بخش کیفی و با بررسی متون و مصاحبه­ی بدون ساختار با نخبگان، پرسشنامه­ای طراحی شد و سپس اطلاعات گردآوری شده با   ­22 ، و در دو بخش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته­ها: میزان استرس روستاییان دهستان سرفیروزآباد در سطح متوسط بود. بیشترین میزان استرس در این دهستان در ابعاد، خدماتی زیرساختی، اجتماعی خانوادگی و محیطی، و کمترین میزان مربوط به بعد محیط زیست و اقلیمی بود. در میان 59 گویه مورد بررسی، خشکسالی، کاهش آب چاه­ها و عدم بارش به موقع باران، بیشترین نگرانی را به خود اختصاص داده بودند. همچنین افراد متاهل، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی، افراد فاقد بیمه روستایی، مالکان زمین­های آبی و مالکان شخصی بیشترین میزان استرس را تجربه کرده اند. نتیجه گیری: در وضعیت اقتصادی ضعیف، بحران­های طبیعی خارج از کنترل و مسائل فرهنگی چالش برانگیز، ظهور پدیده­ی استرس امری طبیعی است، اما اگر شدت آن بیشتر شده و توانایی مقابله با آن کاهش یابد آسیب­های جبران ناپذیری بر جای می­گذارد، لذا توجه به سلامت روان روستاییان و آموزش آن­ها برای کنترل و مقابله با استرس به عنوان تامین کنندگان امنیت غذایی کشور امری ضروری است. کلیدواژه: استرس،   استرس روستایی، سرفیروزآباد            

3E محافظت شده بر عملکرد، برخی فراسنجه‌های خونی و تخمیر شکمبه‌ای، خصوصیات کمی لاشه و گوارش‌پذیری جیره بره­های پرواری انجام شد. تعداد 24 راس بره­ نر نژاد مهربان 4-3 ماهه­ با میانگین وزن 11/34 کیلوگرم به مدت 70 روز در جایگاه انفرادی در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه گروه و هشت تکرار قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد (جیره پایه، بدون مکمل ویتامینی)، گروه دوم   حاوی یک کیلوگرم در تن ویتامین AD3E به روش مخلوط در خوراک و گروه سوم حاوی دو کیلوگرم در تن ویتامین AD3E به روش مخلوط در خوراک بودند. عملکرد رشد به صورت هفتگی، فراسنجه‌های تخمیر شکمبه‌ای   و فراسنجه‌های خون درانتهای دوره اندازه­گیری شدند. نتایج نشان داد مکمل‌کردن جیره با AD3E محافظت شده باعث بهبود افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک بره‌های نر شد و در تیمار دوم نسبت به شاهد معنی‌دار بود (05/0>P). وزن نهایی بره­های دریافت‌کننده مکمل ویتامینی محافظت شده بالاتر از گروه شاهد بود (05/0>P). افزودن دو کیلوگرم در تن مکمل AD3E به جیره، سبب افزایش اسیدهای چرب فرار، گاز تولیدی، و ماده آلی تجزیه شده در شکمبه نسبت به تیمار شاهد شد (05/0>P). غلظت نیتروژن آمونیاکی در بره­های دریافت‌کننده مکمل AD3E بیشتر بود (05/0>P). گوارش‌پذیری جیره و صفات کمی لاشه تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفتند. جمعیت پروتوزوآ کل و انتودینینه­ها در بره­های گروه دوم بیشتر از سایرین بود (05/0>P). بره‌های گروه سوم دارای غلظت پروتئین بالاتر و غلظت کلسترول و   LDL پایین‌تری نسبت به گروه‌های آزمایشی دیگر بودند (05/0>P). به طور کلی نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از مکمل ویتامین AD3

چکیده استفاده از آنتی­اکسیدان­های طبیعی با منشا گیاهی به رقیق­کننده منی به عنوان جایگزین آنتی­اکسیدان­های صنعتی به دلیل داشتن ترکیبات فنولی و ظرفیت آنتی­اکسیدانی بالا و نداشتن مشکلات مربوط به ایمنی و ترکیبات سمی در سال­های اخیر مورد توجه پژوهش­گران قرار گرفته است. هدف از این مطالعه بررسی اثر غلظت­های مختلف (صفر، 20، 40، 80، 160 و 320 میکروگرم در میلی­لیتر) عصاره هیدروالکلی چای کوهی و آرتمیزیا به رقیق­کننده منی بر کیفیت منی گوسفند منجمد و یخ­گشایی بود. این آزمایش در قالب طرح کامل تصادفی با 4 راس قوچ نر نژاد سنجابی و شش تکرار انجام شد. جمع­آوری منی هر دو هفته یکبار با استفاده از واژن مصنوعی از قوچ­ها انجام شد. میزان فنول، فلاونوئید تام، مهار رادیکال­های آزاد، گروه­های عاملی و میزان سمیت غلظت­های مختلف عصاره­ها به ترتیب با استفاده از روش رنگ سنجی Folin-Ciocaltue، روش رنگ سنجی آلومینیوم کلرید، محلول DPPH، طیف FTIR و تست MTT انجام شد. جنبایی کل اسپرم با میکروسکوپ فاز کنتراست و زنده­مانی اسپرم­ها با رنگ آمیزی ائوزین- نیگروزین انچام گرفت. از آنالیز تست HOS برای تعیین ثبات و یکپارچگی غشای اسپرم استفاده شد. به منظور تعیین ناهنجاری­های اسپرم از محلول هانکوک و میزان آپوپتوز اسپرم­ها از رنگ­آمیزی آکریدین استفاده گردید. میزان پراکسیداسیون لیپید با استفاده از میزان تولید مالون دی آلدهید تعیین شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از نرم افزار    انجام شد و مقایسات میانگین­ها در سطح 5 درصد با آزمون دانکن انجام شد. نتایج آنالیز کروماتوگرام GC-MS عصاره­های هیدروالکلی آرتمیزیا و چای کوهی به ترتیب 9 و 8 پیک از ترکیبات عصاره این گیاهان را نشان داد. پیک­های مشاهده شده در عصاره هیدروالکلی آرتمیزیا و چای کوهی موید حضور گروه­های عاملی C-H، C-C، O-H، C=O، O=C=O و O-H بود. یافته­ها نشان داد اختلاف معنی­داری بین تیمارها در میزان ترکیبات فنولی و فلاونوئیدی وجود نداشت (05/0<p). نتایج نشان داد بین تیمارها اختلاف معنی­داری در رابطه با فراسنجه­های احیای رادیکال­های آزاد، زنده­مانی اسپرم، درصد زنده­مانی اسپرم، جنبایی تام، یکپارچگی غشا و DNA و میزان تولید مالون دی آلدهید وجود داشت (05/0>p). بیش­ترین زنده­مانی اسپرم و درصد زنده­مانی اسپرم با افزودن 80 میکروگرم در میلی­لیتر عصاره هیدروالکلی چای کوهی در مقایسه با سایر تیمارها مشاهده شد و با افزایش غلظت عصاره­ها زنده­مانی کاهش یافت (05/0>p). تحرک تام اسپرم­ها با افزودن 80 میکروگرم عصاره هیدروالکلی آرتمیزیا و چای کوهی در مقایسه با سایر تیمارها بالاتر بود و با افزایش غلظت عصاره­ها، تحرک تام کاهش یافت (05/0>p). افزودن 80 میکرو­گرم عصاره هیدروالکلی آرتمیزیا و چای کوهی سبب بهبود یکپارچگی غشای اسپرم در مقایسه با سایر تیمارها و شاهد گردید و افزایش غلظت عصاره سبب تخریب یکپارچگی غشا گردید (05/0>p). یکپارچگی DNA در حضور 80 میکروگرم در میلی­لیتر عصاره هیدروالکلی چای کوهی بالاتر از سایر تیمارها بود و افزایش غلظت عصاره سبب آسیب بیش­تر به یکپارچگی DNA شد (05/0>p). افزودن 80 میکروگرم در میلی­لیتر عصاره هیدروالکلی سبب کاهش تولید مالون دی آلدهید در مقایسه با سایر تیمارها پس از انجماد و یخ­گشایی گردید و با افزایش غلظت میزان تولید مالون دی آلدهید نیز افزایش یافت (05/0>p). با توجه به نتایج بدست آمده سطح 80 میکروگرم در میلی­لیتر عصاره هیدروالکلی از این دو گیاه در رقیق­کننده برای تاثیر بر ویژگی­های مورد بررسی و کاهش تولید مالون دی آلدهید مناسب می­باشد. کلمات کلیدی: گوسفند، انجماد، منی، زنده­مانی پس از انجماد، چای کوهی، گیاه آرتمیزیا 

  هدف از انجام این پژوهش مقایسه اثر تزریق داخل رحمی آب الکترولیز شده با سفتیوفور سدیم روی درصد آبستنی در گاو های شیری مبتلا به اندومتریت تحت کلینیکی پس از زایمان بود. اختلالات رحمی از جمله اندومتریت، متریت، پیومتر و جفت ماندگی در گاو های شیری دارای عواقبی چون کم باروری و در برخی موارد ناباروری و در نهایت حذف دام از گله می شود. بیماری های باکتریایی رحم باعث به تعویق افتادن زمان تلقیح، کاهش نرخ آبستنی و افزایش حذف به دلیل عدم توانایی در باروری می شود. جهت درمان اندومتریت تحت بالینی روش های مختلفی پیشنهاد شده است از جمله تزریق سیستمیک آنتی بیوتیک و یا تزریق داخل رحمی و روش های هورمونی مختلف که در مراحل مختلف سیکل فحلی انجام می شود.. از نقایص استفاده از آنتی بیوتیک در درمان اندومتریت می توان به هزینه دور ریختن شیر به دلیل درمان آنتی بیوتیکی، هزینه دارو و کارگری، ایجاد مقاومت باکتریایی و سرکوب فعالیت فاگوسیتی لوکوسیت های سیستم ایمنی رحم اشاره کرد. برای انجام این مطالعه 317 راس گاو هلشتاین که در زمان تست اولیه بعد از زایش (35-42 روز پس از زایش) با استفاده از سونوگرافی (ضخامت سرویکس بالای 5/5 سانتی متر، افزایش ضخامت دیواره رحم و حضور مایعات داخل رحم) دارای اندومتریت تحت بالینی تشخیص داده شدند، به صورت تصادفی در 6 گروه کنترل، درمانی با سفتیوفور سدیم و اب الکترولیز ppm 200، 300 و دو مرتبه درمان با 200 و300 قرار گرفتند. گروه کنترل شامل گاوهایی بودند که در زمان تست پاکی سالم تشخیص داده شدند و درمانی روی آنها انجام نگرفت. هر 6 گروه پس از اتمام دوره انتظار اختیاری (55 روز پس از زایش) تحت برنامه همزمانی تخمک گذاری آوسینک قرار گرفتند. میزان آبستنی پس از اولین تلقیح در گروه های کنترل و درمانی با آب الکترولیز و سفتیوفور سدیم محاسبه شد. همچنین میزان آبستنی تجمعی پس از انجام دو بار تلقیح محاسبه شد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که درمان با اب الکترولیز با غلظت ppm 300می تواند باعث بهبود نرخ آبستنی در گاوهای دارای اندومتریت تحت بالینی شود.

یکی از چالش‌های مهم برای گوساله‌های شیرخوار، توسعه قسمت پایینی دستگاه گوارش است (Khan et al., 2016). گوساله های شیرخوار فاقد آنزیم های گوارشی خاصی هستند. بنابراین، هضم مواد مغذی و جذب لیپیدها خود محدود شونده هستند (Jones and Heinrichs, 2017). هضم چربی در گوساله ها از دهان شروع می شود، جایی که لیپاز بزاق چربی شیر را هیدرولیز می کند. با این حال، تنها 30? از کل چربی قبل از رسیدن به روده کوچک هیدرولیز می شود (Davis and Drackley, 1998). هنگامی که چربی به روده کوچک می رسد، لیپازهای لوزالمعده، لیزولسیتین و نمک های صفراوی میسل ها را تشکیل می دهند و قابلیت هضم چربی شیر را تا حدود 97 درصد به حداکثر می رساند (Thor  erry et al., 2016). مطالعات گزارش کرده‌اند که محدودیت فعالیت لیپاز ممکن است از تشکیل میسل‌های مخلوط در مجرای روده جلوگیری کند و در نتیجه هضم چربی و جذب مواد مغذی را کاهش دهد (Haetinger et al., 2021). بنابراین، افزودن امولسیفایرهای برون زا به جیره غذایی برای بهبود هضم و جذب چربی ضروری است.از آنجایی که گوساله های شیری با حجم بالایی از جیره مایع در هر وعده تغذیه می شوند، اهمیت امولسیفایر برای متابولیسم و جذب چربی بسیار مهم است. یکی از ویژگی های کلیدی هضم چربی در دستگاه گوارش، تشکیل میسل است که پس از هضم و امولسیون سازی پیچیده لیپید اتفاق می افتد (McFadden, 2019). نمک صفراوی به عنوان امولسیفایر عمل می کنند، یک امولسیون را تثبیت می کنند و از همجوشی گلبول های فاز پراکنده در دستگاه گوارش جلوگیری می کنند (Siyal et al., 2017). در واقع، امولسیفایرهای مصنوعی از فاز هیدرولیز لسیتین مشتق شده اند و عملکرد مشابهی دارند (Zhang et al., 2011).

   مطالعه مورد نظر به منظور بررسی اثر مکمل خوراکی و تزریقی سلنیوم و ویتامین ای بربرخی فراسنجه­های خونی و عملکرد رشد بره­ های در حال رشد انجام شد. در این مطالعه 18 راس بره3 ماهه با میانگین وزن بدن 7/2 ± 6/18 در یک دوره 10هفتگی (2هفته عادت­پذیری + 8 هفته آزمایش) به صورت تصادفی در 3 گروه با 6 تکرار تقسیم شدند. گروه های آزمایشی شامل: گروه شاهد (جیره پایه فاقد مکمل سلنیوم و ویتامین ای)، گروه خوراکی (جیره پایه به همراه 3/ 0 میلی گرم سلنیوم به صورت سلنومیتونین و 50 میلی­گرم ویتامین ای به شکل آلفاتوکوفرول در کیلو گرم ماده خشک جیره)، گروه تزریقی (4 میلی لیتر مکمل تزریقی (هر میلی لیتر حاوی 5/0 میلی گرم سلنیوم به صورت سلنیت سدیم و 50 میلی گرم ویتامین ای به شکل آلفاتوکوفرول بود). بره­ها هر 15 روز یک بار وزن کشی و در روزهای 0، 30 و60 آزمایش، از رگ وداج آن­ها نمونه­های خون گرفته­شد. نتایج این مطالعه نشان داد که در میزان مصرف خوراک روزانه، افزایش وزن روزانه و نهایی و ضریب­تبدیل غذایی در بین گروه­های آزمایشی اختلاف معنی داری وجود نداشت(05/0> p).   تفاوت معنی­داری بین تیمار­ها از لحاظ غلظت عناصر روی ، مس و آهن در طول دوره مشاهده نشد( 05/0 > p). همچنین در متابولیت­های چربی ، میزان فعالیت آنزیم­های آلانین­آمینو­ترانسفراز و آسپارتات­آمینو­ترانسفراز در بین گروه­های آزمایشی اختلاف معنی داری وجود نداشت( 05/0 > p).   اختلاف معنی داری در تعداد گلبول های قرمز خون، درصد لنفوسیت و نوتروفیل در بین گروه های آزمایشی مشاهده نشد ( 05/0 > p) ). فعالیت و تعداد گلبول های سفید در گروه تزریقی در روز 60 افزایش معنی داری نسبت به گروه شاهد داشت(05/0 < p). میزان فعالیت آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز در بین گروه های آزمایشی اختلاف معنی داری نداشت( 05/0 > p).   فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز در روز های 30 و 60 آزمایش و آنتی اکسیدان کل در روز 60 آزمایش   در گروه دریافت کننده مکمل خوراکی افزایش معنی داری نسبت به سایر گروه ها نشان داد (05/0 < p). مقدار مالون دی آلدهید در گروه های دریافت کننده مکمل سلنیوم و ویتامین ای نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری داشت (05/0 < p). واژه های کلیدی:آنتی اکسیدان ، گلوتاتیون پراکسیداز ، افزایش وزن روزانه ، سلول های خونی

  چکیدههدف پژوهش حاضر  بررسی استفاده از اسفنج حاوی پروژسترون برای همزمانسازی و بکارگیری انواعمختلف آنتیبیوتیکها (داکسی سایکلین، نئومایسین، تریسول، اکسیتتراسایکلین) به صورت درمان موضعی و سیستمیک جهت بررسی مهار عفونتهای ناشیاز استفاده از اسفنج و یا کاهش جمعیت میکروبهای ناخواسته، میشهای نژاد ایلدوفرانسبود. بدین منظور 200 راس میش نژاد ایلدوفرانس انتخاب   و به صورت تصادفی در بین 5 گروه آزمایشی قرارگرفتند. گروههای آزمایشی   عبارت بودند از:1) تیمار شاهد، اسفنج های آغشته شدهی با پودر داکسی سایکلین)به میزان 200 میلی گرم(   بهمدت 14 روز درواژن 2) تیمار شاهد +اوبلت 500 میلیگرمی اکسی تتراسایکلین بهمدت 14 روز درواژن 3) تیمار شاهد+ اوبلت480میلیگرمی نیومایسین بهمدت 14 روز درواژن 4)تیمار شاهد+ به همراه اوبلت 500 میلیگرمی تریسول بهمدت 14 روز درواژن 5)گوسفندان این گروه ضمن دریافت اسفنج های فاقد داکسی سایکلین، یکتزریق داخل عضلانی اکسی تترا سایکلین LA به مقدار 500 میلی گرم داشتند.   میش ها در همه گروه ها در زمان برداشت اسفنج ،مقدار400 واحد بین المللی هورمون eCG دریافت کردند. نرخ چسبندگی که درجه صفر ) ناچیز یا بدون چسبندگی،درجه1 ) چسبندگی معمول، درجه 2 )چسبندگی زیاد و سخت در نظر گرفته شد و میزان عفونتهای واژنیکه براساس درجه بندی عفونت صفر) بدون عفونت 1) عفونت کم با بوی بد2) عفونت زیاد با بوی متعفن 3) عفونت شدید همراه با خونریزی در زمانبرداشت اسفنج ثبت شد. در روز ?? پس از قوچ اندازی از تکنیک اولتراسونوگرافی برایبررسی وضعیت آبستنی استفاده شد. همچنین شاخص های تولید مثل شامل: نرخ باروری، نرخدوقلوزایی، نرخ مردهزایی و نرخ سقط جنین نیز محاسبه شدند. درصد چسبندگی مبهل درتمام گروه ها اختلاف معنی داری   نداشت(05/0< P). عفونتهای واژن در درجه صفر در گروه های 1 و 2 نسبت به سایر گروه هااختلاف معنی داری   را نشان دادند(05/0> P). به طوریکه کمترین تعداد میش های بدون عفونت مربوط به این دو گروه بود.در درجه 1 گروه 2 کمترین تعداد میش های با عفونت کم و بوی بد مربوط به گروه دوبود. در درجه 2 و 3 کمترین تعداد میشهای با عفونت شدید همراه با خون ریزی و بویمتعفن   مربوط به گروه 4،3 و5 بود. درصدباروری، دوقلوزایی، مردهزایی و سقط جنین در هیچ یک از تیمارهای آزمایشی معنی دارنشدند(05/0<p). بر اساس یافتههای این پژوهش، نتیجه می شود، که   استفادهاز آنتی بیوتیک ها میزان عفونتهای ناشی از استفاده از اسفنج و یا کاهش جمعیتمیکروبهای ناخواسته به طوری معنی دار کاهش داد بودند.  کلماتکلیدی: همزمانسازی فحلی، آنتی بیوتیک ها ، عفونت واژن ، باروریچکیده

با توجه به تمایل فزاینده پرورش دهنده­گان گوسفند به استفاده از تلقیح مصنوعی، یافتن راهکارهایی برای حفظ بارداری منی منجمد قوچ می­تواند داری اهمیت و کاربرد باشد. هدف از این مطالعه بررسی نقش افزودن غلظت‌های متفاوت لامینارین به عنوان مکمل آنتی­اکسیدانی به رقیق کننده منی گوسفند پس از انجماد-یخ­گشایی بود. نمونه­های منی از 4 راس قوچ نژاد سنجابی بالغ با میانگین سنی سه تا چهار سال با باروری تایید شده با استفاده از واژن مصنوعی دوبار در   هفته جمع آوری شد. بلافاصله پس از جمع آوری نمونه به آزمایشگاه منتقل در بافر تریس بازی رقیق شده غلظت­های 100، 200، 400 و 800 میکروگرم در میلی­لیتر لامینارین به آن اضافه شد. ارزیابی­های زنده­مانی اسپرم، تحرک، یکپارچگی غشای اسپرم، ناهنجاری اسپرم، آپاپتوز، لیپیدپراکسیداسیون و فعالیت آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز بر روی آنها انجام گرفت. نتایج نشان داد که لامینارین در غلظت 800   میکروگرم بر میلی­لیتر سبب بهبود پارامترهای درصد تحرک، یکپارچگی غشای پلاسمایی و زنده­مانی اسپرم پس از فرآیند انجماد- یخ­گشایی نسبت به تمامی گروه­های تیماری می­شود. همچنین غلظت 800   میکروگرم بر میلی لیتر لامینارین در مقایسه با گروه­های دیگر درصد ناهنجاری و آپاپتوز را کاهش دادند. لامینارین در غلظت­های 400 و 800   میکروگرم بر میلی­لیتر میزان پراکسیداسیون لیپید را کاهش و همچنین غلظت 800   میکروگرم بر میلی لیتر لامینارین فعالیت آنزیم سوپر اکسید دسموتاز منی را افزایش داد. به طور کلی مشخص شد که استفاده از سطح 800   میکروگرم بر میلی لیتر لامینارین، پارامترهای کمی و کیفی اسپرم قوچ سنجابی را پس از فرآیند انجماد- یخ­گشایی بهبود می­بخشد.

  چکیدهتولید مقادیر بالای گونه‌های فعال اکسیژن در طی فرایند انجماد- یخ­گشایی عامل اصلی اختلال در عملکرد اسپرم است. آنتی­اکسیدان­ها با کاهش تشکیل و پاک­سازی رادیکال­هایآزاد سبب بهبود جنبایی و حفظکیفیت اسپرم می­شوند. گلوتاتیونپراکسیداز به عنوان یک پروتئین اساسی در تحرک اسپرم درگیر است. سلنیوم به عنوانعنصر کمیاب اساسی برای اسپرماتوژنز شناخته­ شده­­است و بیشتر سلنیوم موجود در بیضهدر ارتباط با گلوتاتیون پراکسیداز است. نانوذرات سلنیوم سمیت کمتری نسبت به سلنیتدارند. سیستئین اسیدآمینه­ای با فعالیت آنتی­اکسیدانی دارای گروه تیول می­باشد.گروه­های تیول مانع از تشکیل پراکسید هیدروژن در اسپرم می­شوند. همچنین تیول، پیش­ماده­یبیوسنتز گلوتاتیون درون سلولی است و سطح آن را افزایش می­دهد. در این مطالعه بااستفاده از باکتری استافیلوکوکوس اورئوس نانوذرات سلنیوم تولید گردید وهمچنیننانوذرات سلنیوم سنتز شده توسط باکتری با سیستئامین­ پوشش­دار شدند. بیوسنتزنانوذرات سلنیوم توسط باکتری و نانوذرات پوشش­دار شده با سیستئامین توسط طیف­سنجیمرئی فرابنفش تایید شد. خصوصیات فیزیکوشیمیایی نانوذرات با استفاده از آنالیزهایپراش اشعه ایکس، سنجش تبدیل فوریه مادون قرمز و تصویربرداری با میکروسکوپ الکترونیروبشی نشر میدانی مشخص شد. در مطالعه­ی حاضر، منی از چهار راس قوچ بالغ نژادسنجابی هفته­ای دو بار با واژن مصنوعی بدست آمد. پس از رقیق­سازی منی در رقیق­کننده­یتریس بازی، غلظت­های مختلف (1، 5، 25 و125 میلی­گرم در میلی­لیتر) سیستئامین، نانو سلنیوم سنتز شده توسط باکتری، نانوسلنیوم پوشش­دار شده با سیستئامین و نمک سلنیت سدیم اضافه شد. گروه بدون افزودنیبعنوان گروه شاهد در نظر گرفته شد. تیمارهای مورد مطالعه در پایوت‌های 25/0 میلی­لیتریکشیده شدند و به مدت 4 ساعت در دمای 4 درجه سانتی­گراد در یخچال به منظور تعادل­سازیقرار داده شدند. سپس پایوت­ها به مدت 12 دقیقه در ارتفاع 4 سانتی­متری از بخار ازتقرار گرفتند و در انتها در ازت غوطه­ور و به تانک ازت منتقل شدند. پس از یخ­گشایی(30 ثانیه در دمای 37 درجه سانتی­گراد) تحرک کلی، زنده­مانی، یکپارچگی غشای پلاسماو DNA، ناهنجاری­هایاسپرم با کمک میکروسکوپ فاز کنتراست بررسی شدند. سطح لیپید پراکسیداسیون وسوپراکسید دیسموتاز با کمک کیت سنجش و دستگاه الایزا ریدر بررسی گردید. داده­هایبه دست­آمده توسط طرح فاکتوریل کاملاً تصادفی و نرم افزار    آنالیز شدند و برای مقایسه میانگین­ها ازآزمون دانکن در سطح خطای ? درصد استفاده شد. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد کهافزودن غلظت یک میکروگرم در میلی‌لیتر نانوذره سلنیوم پوشش­دار شده با سیستئامینبه رقیق کننده میزان تحرک، زنده­مانی، یکپارچگی غشای پلاسمایی و آنزیم سوپراکسیددیسموتاز اسپرماتوزوئید را در مقایسه با گروه شاهد و سایر گروه­های تیماریبه صورت معنی­‌داری افزایش داد و میزان ناهنجاری، آسیب DNA و سطح مالون دی آلدهید اسپرماتوزوئید را در مقایسه با گروه شاهد وسایر گروه‌های تیماری به صورت معنی­داری کاهش داد. افزودن غلظت 125 میکروگرم درمیلی‌لیتر نمک سلنیت سدیم به رقیق­کننده میزان تحرک، زنده­‌مانی، یکپارچگی غشایپلاسمایی و آنزیم سوپراکسید دیسموتاز اسپرماتوزوئید را در مقایسه با گروه شاهد وسایر گروه‌­های تیماری به صورت معنی­داری کاهش داد و میزان ناهنجاری، آسیب DNA و مالون دی آلدهید اسپرماتوزوئید را درمقایسه با گروه شاهد و سایر گروه‌های تیماری به‌صورت معنی‌­داری افزایش داد‌. درپایان به نظر می­رسد افزودن نانوذره سلنیوم پوشش­دار شده با سیستئامین اثراتسودمندی بر پارامترهای اسپرم گوسفند پس از انجماد- یخ­گشایی دارد.

  هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر تغذیه­ای مکمل روی آلی و ویتامین A در

مطالعه­ی مورد نظر جهت بررسی اثر روش تجویز مکمل‌های سلنیوم و ویتامین ای در اواخر آبستنی بر غلظت سلنیوم، مس، روی و آهن خون و شیر میش‌ها و خون بره­های حاصل ازآن­ها انجام شد. در این مطالعه 18 راس میش آبستن از گله 50 راسی آبستن به صورت تصادفی انتخاب و در 3   گروه 6 راسی به صورت انفزادی نگهداری شدند. تیمارها شامل:تیماراول ،شاهد (دریافت مقدار 10 میلی‌لیتر مکمل سلنیوم و ویتامین ای به صورت تزریقی دو هفته قبل از زایش؛ هر میلی لیتر حاوی 5/0 میلی‌گرم سلنیت سدیم و 50 میلی گرم ویتامین ای). تیمار دوم، دریافت مکمل سلنیوم و ویتامین ای بصورت خوراکی   3/0 میلی‌گرم سلنیوم و 50 میلی‌گرم ویتامین ای در کیلوگرم ماده خشک مصرفی ) مخلوط با جیره و به‌صورت روزانه از چهار هفته قبل از زایش و تیمار سوم تجویز 10 میلی‌لیتر مکمل سلنیوم و ویتامین ای به‌صورت تزریقی چهار هفته قبل از زایش (5 میلی‌لیتر) و دو هفته قبل از زایش (5 میلی‌لیتر)بودند. میش‌ها در روزهای اول، وسط دوره   و قبل از زایش توزین   و امتیاز بدنی آنها نیز تعیین شد.از رگ گردنی میش­ها   قبل از تجویز مکمل و زمان زایمان خون‌گیری شد. از بره­های تازه متولد‌شده نیز قبل از مصرف کلستروم   (آغوز) و روز 14 بعد از تولد از طریق رگ گردنی خونگیری شد. نمونه هایی ازآغوز و شیر جهت اندازه­گیری غلظت سلنیوم، مس، روی و آهن برداشت شد. نتایج آزمایش نشان داد که میانگین وزن میش­ها در   4 هفته قبل از زایش تا زمان زایش، تفاوت معنی‌داری نداشتند ولی در دو هفته بعد از زایش وزن میش­ها در گروه تیمار خوراکی نسبت به تیمار شاهد بیشتر بود(05/0>P).اختلاف معنی‌داری در امتیاز وضعیت بدنی بین تیمارها مشاهده نشد. بعد زایش غلظت سلنیوم پلاسمای میش‌ها در تیمار خوراکی بالاتر از گروه‌های دیگر بود (05/0>P). در روز تولد میانگین غلظت سلنیوم پلاسمای خون بره‌ها در تیمار خوراکی   بالاتر از دو گروه دیگر بود (05/0>P) اما در دو هفتگی بین بره‌های تیمارهای مختلف تفاوتی از لحاظ این فراسنجه مشاهده نشد (05/0>P). غلظت سلنیوم در آغوز میش­های گروه دریافت‌ کننده مکمل خوراکی نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت(05/0>P)اما تفاوت معنی­داری بین تیمارها از لحاظ غلظت سلنیوم در نمونه های شیر   مشاهده نشد (05/0P>). تفاوت معنی­داری بین تیمار‌ها از لحاظ غلظت‌های آهن، مس و روی پلاسمای خون، آغوز و شیر میش‌ها وجود نداشت (05/0P>) . تفاوت معنی‌داری در غلظت‌های آهن، مس و روی پلاسمای خون بره­ها در زمان تولد بین تیمارها وجود نداشت (05/0P>) اما در دو هفتگی بره­ها، غلظت مس پلاسمای خون در تیمار خوراکی نسبت به تیمار شاهد بالاتر بود (05/0>P). در نتیجه گیری کلی، غلظت سلنیوم خون میش‌ها و بره‌های حاصل از آنها و غلظت سلنیوم آغوز در تیمار خوراکی بیشتر بود(05/0>P)اما به غیر از مس در بره ها، اختلاف معنی‌داری در غلظت عناصر آهن، روی و مس مشاهده نشد. با توجه به نتایج این مطالعه، بهتر است از مکمل سلنیوم و ویتامین ای به صورت خوراکی استفاده شود

-1.مقدمهتقاضای بالا برای گوشت گوسفند، تولیدکنندگان را مجبور می‌کند تا مدیریت پرورش خود را با هدف کاهش هزینه‌های تولید، افزایش پارامترهای تولید و تولیدمثل به منظور افزایش بهره‌وری در واحد سطح، بهبود رفاه حیوانات، و ارائه یک رویکرد پایدار برای اطمینان از ماندگاری سیستم در طول زمان بکار بگیرند (Altieri و همکاران، 2000). برخی از نژادهای بز و گوسفند در عرض­های جغرافیایی معتدل تنوع فصلی در فعالیت تولید مثل در طول سال دارند (شلتون، 1978؛ اورتاوانت و همکاران، 1985؛ شیمینو و همکاران، 1992). به خوبی اثبات شده است که فعالیت جنسی فصلی تحت کنترل دوره نوری است به این صورت که روزهای طولانی مهارکننده و روزهای کوتاه تحریک کننده هستند(Bissonnette, 1941؛ Chemineau et al., 1988; مائده و همکاران، 1988; والنسیا و همکاران، 1990; سانتا ماریا و همکاران، 1990).   در غرب کشور، تغییرات فصلی فتوپریود و میزان بارندگی باعث تاثیر بر علوفه تولیدی مراتع شده، لذا سبب شده است که دستگاه تولیدمثل گوسفندان در فصول خاصی از سال فعالتر باشد. به عبارت دیگر دو عامل فتوپریود و تغذیه، به عنوان عوامل اصلی موثر بر فعالیت دستگاه تولیدمثل، بطور همزمان در ایجاد تولیدمثل فصلی شناسایی شده­اند (Delgadillo et al., 1999). با این حال، نقش دیگر محرک‌های محیطی مانند در دسترس بودن غذا و تعاملات اجتماعی بعنوان تنظیم کننده­های بالقوه تولید مثل فصلی را نباید نادیده گرفت(Restall, 1992; Restall et al., 1995; Walkden-Brown et al., 1993; Mani et al., 1996). چراکه فصلی بودن تولید مثل می­تواند بهره­وری حیوانات مزرعه­ای را محدود کند (Yeates, 1949). در حیوانات اهلی تعیین باروری است بسیار مهم است، به ویژه در حیوانات نر که برای اهداف پرورشی و لقاح مصنوعی (AI) استفاده می شوند. مسائل ناباروری مرتبط با اسپرم می­تواند بر عملکرد پرورش گله­های بزرگ حیوانات تاثیر منفی بگذارد (Hoflack و همکاران، 2007).گوسفند نژاد مهربان به طور معمول در غرب ایران پرورش داده ­می­شود. مراتع و توده علوفه موجود در این منطقه از کشور، به طور گسترده­ای با فصل و کیفیت بارندگی متفاوت است، که ممکن است به یک الگوی فصلی تولید مثل را ایجاد کند (قربانخانی و همکاران، 2015). بر اساس نتایج بدست آمده و همچنین مشاهدات درمورد گوسفند سنجابی انتظار می­رود که الگوی فعالیت تولیدمثلی در بره نر مهربان بصورت فصلی در موقعیت جغرافیایی پرورش ­آن­ها باشد، اما محققان در شیراز نشان دادند که میش مهربان نشانه­هایی از تولید مثل غیرفصلی را دارد (سفیدبخت و همکاران، 1978؛ 1977). در این راستا و بر پایه مشاهدات و گزارش­های پرورش دهندگان بومی، این حیوان دارای تولید مثل فصلی است، بطوریکه در اواخر فصل تابستان و اوایل پاییز همزمان با کاهش طول روز فصل جفت­گیری این دام اتفاق می­افتد. علاوه­براین، در فصل بهار مجددا دستگاه تولید مثل این حیوان فعال می­گردد که به نظر می­رسد ناشی از تاثیر تغذیه علوفه­های تازه در مراتع باشد. از اینرو، با درک بیشتر از اثرات مکمل­های تغذیه­ای بر فعالیت دستگاه تولیدمثلی   و بکار بردن مدیریت صحیح تغذیه­ای می­توان اثرات منفی فصل غیرتولیدمثل بر بازده تولیدمثلی را کاهش داده و همچنین امکان استفاده از تکنیک­های مختلف تولیدمثلی در خارج از فصل را تا حد زیادی مرتفع نماییم

  چکیدهاین مطالعه به منظور بررسی اثرات استفاده از عصاره چویر بر صفات کمی و کیفی شیر و آغوز تولیدی، وضعیت آنتی اکسیدانی بزهای آبستن و همچنین وضعیت انتی اکسیدانی شیر بزها در بزهای شیری انجام شد. در این آزمایش از 21 راس بز شیری در قالب 3 تیمار آزمایشی و 7 تکرار در یک دوره 7 ماهه استفاده شد. تغذیه بزها در 3 گروه (کنترل، تغذیه با 20 میلی گرم عصاره چویر به ازاء هرکیلوگرم وزن زنده و تغذیه با 40 میلی گرم عصاره چویر به ازاء هرکیلوگرم وزن زنده) انجام شد. عملیات همزمان سازی فحلی در بزها انجام شد. در دو مرحله آبستنی (ابتدا و انتها) اقدام به خون گیری و بررسی برخی فراسنجه های خونی شد. بلافاصله بعد از تولد بزغاله­ها بر اساس وزن تولد و سنجش کمی و کیفی آغوز تولیدی اقدام شده و در طول دوره شیردهی بررسی کمی و کیفی شیر تولید مادران انجام گردید. نتایج نشان داد که افزودن 40 میلی گرم عصاره چویر به جیره پایه بزها باعث افزایش تولید شیر نسبت به تیمار شاهد به طور معنی­دار می­شود (05/0>P). همچنین افزودن 20 میلی­گرم عصاره چویر به جیره بزها باعث کاهش سلول­های سوماتیک شیر بطور معنی­دار شد (05/0>P). سایر ترکیبات شیر اندازه گیری شده در این آزمایش تحت تاثیر جیره آزمایشی قرار نگرفتند (05/0<P). جیره حاوی 20 و 40 میلی گرم عصاره چویر باعث کاهش معنی­دار اسیدهای چرب فرار شیر نسبت به جیره پایه شد (05/0>P). میانگین افزایش وزن، پارامترهای خونی و سطح آنتی­اکسیدان­های اندازه­گیری شده­ی سرم خون که شامل مالون دی­آلدئید، سوپر اکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز و آنتی­اکسیدان کل بودند، تحت تاثیر هیچ­کدام از جیره­های آزمایشی قرار نگرفت (05/0P>). بطور کلی نتایج حاصل از داده­ها نشان داد که استفاده از عصاره چویر به عنوان افزودنی در سطح 20 و 40 میلی گرم تاثیر مثبتی بر عملکرد تولید شیر بزهای شیری دارد اما از جنبه افزایش وزن، پارامترهای خونی و سطح آنتی­اکسیدان­ها استفاده تا 20 و 40 میلی گرم باعث بهبود این پارامترها نشد.

این ازمایش به منظور ارزیابی تاثیر کمپلکس آلی روی، منگنز، آهن، مس، کروم و کبالت بر عملکردتولیدی وفرآسنجه­های خونی جوجه­های گوشتی در یک دوره 42 روزه انجام شد.آزمایش در قالب طرح کاملا ًتصادفی با 3 تیمار و 6   تکرار و 12 پرنده در هر واحد آزمایشی طراحی و اجرا شد. تیمارهای آزمایشی عبارتنداز: تیمار اول: گروه کنترل (بدون افزودن مکمل، تیمار شاهد)، تیمار دوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 1گرم در کیلوگرم، تیمار سوم: افزودن کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم. نتایج نشان داد که افزودن کمپلکس آلیبر عملکرد (خوراک مصرفی، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک) جوجه­های گوشتی در سه دوره استارتر(1-10)، رشد (24-11) و پایانی (42-25) روزگی از لحاظ آماری تاثیر معنی­داری نداشته است (05/0<P). تاثیر تیمارهای آزمایشی در بین فرآسنجه­های خونی بر کلسترول و آلکالین فسفاتاز معنی­دار شدند (05/0>P). ضمن اینکه غلظت گلوکز و تری­گلیسرید نیز تمایل به معنی­داری داشتند. غلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز، در تیمار حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت، بنابراین تیمار کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دارغلظت کلسترول وآلکالین فسفاتاز در مقایسه با گروه کنترل شد. تاثیر تیمارهای آزمایشی بر قابلیت هضم مواد معدنی آهن، مس، منگنز، روی، کبالت و کروم نشان داد که بر آهن، منگنز، کبالت و کروم تاثیر معنی­داری داشت (05/0>P). نتایج نشان داد که تیمارهای حاوی کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم و کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم باعث کاهش معنی­دار قابلیت هضم آهن و کبالت در مقایسه با گروه کنترل شد. در حالیکه تیمار متعلق به کمپلکس آلی به مقدار 1 گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم منگنز با گروه کنترل تفاوت معنی­داری داشت. علاوه بر این، تیمار کمپلکس آلی به مقدار 5/1گرم در کیلوگرم بر قابلیت هضم کروم با گروه کنترل اختلاف معنی­داری داشت و باعث افزایش قابلیت هضم کروم در مقایسه با گروه کنترل شد. این پژوهش نشان داد که استفاده از کمپلکس آلی بر افزایش وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل خوراک تاثیر معنی­داری نداشت. اما باعث کاهش سطح کلسترول و آلکالین فسفاتاز و همچنین کاهش قابلیت هضم آهن و کبالت و منگنز شد، و باعث افزایش قابلیت هضم کروم شد.   

(05/0?P).   

چکیده در این مطالعه اثر بافر های افزودنی ) بی کربنات سدیم، رومینوبافر و بافر تجاری بهدام رشد ( بر عملکرد ، فراسنجه های تولید گاز و تخمیر شکمبه در شرایط درون تنی و برون تنی بررسی شد. تعداد هیجده   راس بره پرواری نژاد مهربان در سن چهار ماهگی، میانگین وزن   26 کیلوگرم در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تیمار و شش تکرار در یک دوره   75روزه   استفاده شد.   جیره های مورد استفاده به ترتیب شامل جیره تیمار اول یا شاهد ) سدیم بی کربنات)،جیره تیمار دوم ) رومینوبافر ( و جیره تیمار سوم ) بافر تجاری بهدام رشد ( بود. در طی دوره آزمایش وزن کشی هر دو هفته یکبار و خون گیری در آخر دوره و اخذ مایع شکمبه در دو مرحله روز30   آزمایش و روز 60 آزمایش انجام شد.   میانگین افزایش وزن در تیمار   اول و دوم   از تیمار سوم بیشتر بود و از لحاظ مصرف ماده خشک بین تیمار ها اختلاف معنی داری وجود نداشت اما بهترین ضریب تبدیل مربوط به تیمار دوم بود. در بین فراسنجه های خونی ؛ غلظت گلوکز در تیمار سوم نسبت به تیمار دوم و   اول (شاهد ( به طور معنی داری کاهش یافت ، تری گلیسرید هم در تیمار دوم و سوم   نسبت به   تیمار اول (شاهد   ( به طور معنی داری کاهش یافت، آلانین آمینو ترانسفراز به طور معنی داری در تیمار های آزمایشی نسبت به شاهد افزایش یافت، آسپارتات آمینو ترانسفراز در تیمار دوم نسبت به   اول (شاهد )و سوم   کاهش معنی داری داشت. از لحاظ جمعیت پروتوزایی اختلاف معنی داری بین تیمارها وشاهد دیده نشد.   تولید گاز تحت تاثیر تیمار های آزمایشی به طور معنی داری نسبت به تیمار شاهد کاهش یافت.   بافر های آزمایشی اثر معنی داری روی کل اسید های چرب فرار نداشت. نیتروژن آمونیاکی تحت تاثیر رومینوبافر نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت اما در تیمار بافر تجاری بهدام رشد کاهش یافت. همچنین pH محیط شکمبه تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی نسبت به گروه شاهد افزایش نسبی را نشان داد. کلید واژه : تخمیر شکمبه،   بافر، اسید های چرب فرار، نیتروژن آمونیاکی   

   چکیده این آزمایش به منظور بررسی تاثیر کنجاله کاملینا تخمیری بر عملکرد و قابلیت هضم در جوجه های گوشتی انجام شد. تعداد 420 قطعه جوجه گوشتی سویه آربراکز پلاس در قالب طرح کاملا تصادفی به 7 تیمار با 6 تکرار و هر تکرار 10 جوجه اختصاص داده شد. تیمارهای آزمایشی شامل کنترل(بر پایه کنجاله سویا) و تیمارهای 5،10و15 درصد جایگزینی کنجاله کاملینا خام و یا تخمیری با کنجاله سویا در جیره غذایی بودند. جوجه تمامی گروه ها در پایان هفته اول پرورش جیره مربوط به هر تیمار را دریافت نمودند نتایج این آزمایش نشان میدهد که در پایان افزایش وزن و ضریب تبدیل خوراک و میزان مصرف خوراک و همچنین قابلیت هضم پروتئین در تیمارهای تخمیری بخصوص 15 درصد نسبت به غیر تخمیری تفاوت قابل ملاحظه ای داشت (P<0.01) بنابراین با توجه به نتایج مثبت تغذیه کنجاله کاملینا تخمیری بر عملکرد وقابلیت هضم جوجه های گوشتی می توان این منبع پروتئینی فراوری شده را به عنوان یک جایگزین برای کنجاله سویا مدنظر قرار داد.   

  کیفیت پروتئین   جیره بره های پرواری   شاخصی مهم است.   عدم تعادل پروتئین بین مورد نیاز   دام و تامین  شده در جیره،   سبب کاهش رشددام،   افزایش قیمت جیره و دفع گاز هایگلخانه ای خصوصا متان   می­گردد(Atkinson et al., 2007).همچنین استفاده از منابع پروتئینی مانند منابع دامی که   پروتئنی قبل تجزیه شکمبه ای   کمی دارد به دلیل افزایش تولید دام ، مورد توجهاست. در طی سال­های گذشته محققین بهدنبال بهبود راندمان خوراک از طریق فرموله کردنخوراک بره­ها بوده­اند.   استفاده از منابعپروتئینی   دامی   و تهیه جیره­هایی با   بالانس پروتئین قابل تجزیه و غیر قابل تجزیه درشکمبه با   هدف   افزایش  تولیدات   دامی صورت می­گیرد (Lira-Casas et al ., 2014). استفاده از منابعپروتئین با پروتئنی عبوری بالا با هدف افزایش تولید دام در جیره ضروری است(Atkinson et al., 2007). پروتئینکنجاله سویا ضمن زود تخمیر بودن در شکمبه، گرانقیمت نیز بوده و سبب افزایش قیمت تولید هر کیلوگرم گوشت تولیدی می­گردد. لذا   هداف از این تحقیق استفاده از سطوح مختلف پودرگوشت حاوی استخوان دامی در جیره   بره­هایپرواری است. به همین منظور تعداد 28 راس بره  نر مهربان با میانگین وزن 30 کیلوگرم در چهار گروه 7 راسی تقسیم بندی می­گردند.   بره­های آزمایشی مقادیر صفر ، 3 ، 7 و 10 درصدپودر گوشت   را   در طی سه ماه  پروار دریافت خواهند کرد . نسبت  کنسانتره به علوفه در جیره   75 به25 است.صفات   خوراک مصرفی،   افزایش وزن، لاشه و فراسنجه­های خونی بره­هایدر طی دوره پروار اندازه­گیری خواهد شد.  کلید واژه :

چکیدهاین مطالعه باهدف تعیین اثر افزودن سطوح مختلف پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس(MDCS+B)‌ به جیره غذایی، بر عملکرد تولیدی، فراسنجه های تخمیری و برخی پارامترهای بیوشیمیایی خون بره های پرواری   انجام شد. تعداد 21راس بره پرواری نژاد مهربان در سن 4 ماهگی با میانگین وزن 05/0±33در قالب 3 گروه آزمایشی و 7تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج   بدست آمده درقالب طرح کامل تصادفی با استفاده از نرم افزار آماری    با رویه GLM تجزیه و تحلیل شدند و مقایسه میانگین‌ها با استفاده از آزمون چند دامنه‌ای دانکن انجام شد. تعداد سه جیره‌ی غذایی همسان به لحاظ انرژی و پروتئین (انرژی متابولیسمی: 2630 کیلوکالری بر کیلوگرم و پروتئین خام: %3/17) مطابق با جداول احتیاجات غذاییNRC تنظیم شد. جیره­های برپایه جو و کنجاله سویا، با سطوح صفر، 25و 50 درصدکنسانتره از پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس مخاوط شدند. طول مدت آزمایش 74روز بود ،که 14روز اولیه آن بعنوان دوره سازگاری برای گوسفندان اختصاص یافت. دراین   مطالعه افزودن پساب تقطیری بر فراسنجه های رشداز جمله اضافه وزن روزانه، ماده خشک مصرفی وضریب تبدیل بره ها در مقایسه با گروه شاهد اختلاف معنی داری نداشت. در بین جنس های باکتریایی مورد مطالعه در بخش تخمیر شکمبه ای تنها   جنس افرواسکالکس و پروتوزوآی کل   تحت تاثیر سطوح پساب تقطیری قرار نگرفت. افزودن پساب ملاس در هر دو سطح   25 و 50 درصد کنسانتره ؛ غلظت نیتروژن آمونیاکی را نسبت به گروه شاهد به ترتیب 75/9 و 38/9 درصد افزایش   داد (054/0=p ). استفاده از پساب تقطیری در حد 25 درصد کنسانتره   سبب افزایش 46 درصدی اسیدهای چرب فرار کل نسبت به گروه شاهد   شد (016/0= p).   در حالی که   سطح 50 درصد کنسانتره   تاثیری بر غلظت اسیدهای چرب فرار کل نداشت. اختلاف معنی داری در متابولیت های خونی تیمارها نسبت به شاهد مشاهده نشد. مقدار اوره، کلسترول وتری گلیسرید در تیمارهای 25و50درصد پساب تقطیری درمقایسه با گروه شاهد افزایش داشتند،ولی اختلاف بین تیمارها معنی دار نشد. قیمت جیره تیمارهای 25و50 درصد پساب تقطیری درمقایسه با گروه شاهد به ترتیب 93 و   163 تومان کاهش داشت . نتایج کلی این مطالعه نشان داد استفاده از پساب تقطیری ملاس خشک شده با سبوس ضمن کاهش قیمت تمام شده خوراک می تواند بعنوان جایگزین منابع پروتیینی تا سطح 50 درصد کنسانتره   بدون هیچگونه اثرات منفی روی فراسنجه های خونی و عملکرد بره های پرواری مهربان   استفاده شود.کلمات کلیدی: پساب تقطیری ملاس ، سبوس ، بره پرواری ، متابولیتهای خونی، فراسنجه های تخمیر

اثر استفاده از منابع مختلف روی بر عملکرد و برخی متابولیت های خون در بره­های کرمانی

اثر مکمل های خوراکی کروم آلی ونانو بر پاسخ های ایمنی و برخی فراسنجه های خونی بره های سنجابی

تاثیر اسانس رازیانه   و زیره سیاه بر فراسنجه­های تخمیر شکمبه و جمعیت پروتوزوآیی در بره های پرواری

اثر محدودیت کمی در دان پلت و اردی بر عملکرد ، وقوع ناهنجاریهای میتابولیکی و پارامیترهای خونی در جوجه های گوشتی

  این آزمایش به منظور بررسی اثر افزودن مکمل‌های جیره‌ای روی و سلنیوم آلی براندازه‌گیریهای کولیسی بیضه ها و ویژگیهای منی درقوچ سنجابی صورت گرفت. بیست راس قوچ نر سنجابی با میانگین سنی 20 ماه و میانگین وزن زنده(6/5± 01/50 )کیلوگرم به مدت 120 روز استفاده شدند. قوچ‌ها به طور تصادفی در یکی از چهار گروه آزمایشی ؛ جیره پایه به عنوان شاهد، جیره‌ی پایه به   اضافه‌ی 3/0 میلی گرم سلنیوم آلی، جیره‌ی پایه به اضافه‌ی 40 میلی گرم روی آلی، جیره‌ی پایه به   اضافه‌ی 3/0 میلی گرم سلنیوم آلی و 40 میلی گرم روی آلی قرار گرفتند. جیره پایه   شامل20% کنسانتره متشکل از (ذرت، سویا   و جو) و80 %علوفه (یونجه) بود که محتوای پروتئین و انرژی و مواد معدنی   روی و سلنیوم در جیره‌ی پایه به ترتیب 05/130 گرم پروتئین خام ، 678/2 مگاکالری انرژی،52/20 میلی گرم روی و 11/0میلی گرم سلنیوم در هرکیلوگرم ماده خشک بود. نمونه‌های خون و اسپرم دام‌ها با فواصل 21 روز   و اندازه‌ی کولیسی بیضه‌ها   هر 15 روز یکبار گرفته شد. غلظت عناصر معدنی روی، آهن و مس در پلاسمای خون و اثر گروه‌های آزمایشی بر غلظت انسولین، غلظت مالون دی آلدهید، وضعیت آنتی اکسیدانی کل و میزان گلوتاتیون پراکسیداز سرم و پلاسمای منی بررسی شد. نتایج این آزمایش نشان داد خصوصیات ظاهری بیضه‌ها   شامل طول، عرض و حجم بیضه‌ها ی راست و چپ و همچنین محیط بیضه‌ها   تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار نگرفت(05/0<p).   غلظت هورمون تستوسترون در گروه روی- سلنیوم افزایش یافت اما این افزایش معنی‌دارنبود(05/0<p). خصوصیات منی تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار گرفت. تراکم اسپرم و   تعداد کل اسپرم در گروه روی-سلنیوم نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری را نشان داد(05/0p<). حرکت پیش رونده‌ی اسپرم در گروه روی- سلنیوم نسبت به گروه شاهد(05/0p<) و حرکت تجمعی اسپرم در گروه روی- سلنیوم نسبت به سایرگروه‌ها افزایش معنی‌داری را نشان داد(05/0p<). صفاتی مانند حجم منی، اسیدیته، ناهنجاری، زنده‌مانی و سلامت غشاء اسپرم تحت تاثیر گروه‌های آزمایشی قرار نگرفت(05/0<p). غلظت هورمون تستوسترون (05/0p<) و محیط بیضه‌ها (001/0p<) در طی مهر ماه نسبت به شروع (مرداد) و پایان آزمایش (آبان) آزمایش معنی‌دار شد. از سوی دیگر حجم منی (01/0p<)، تعداد کل اسپرم(001/0p<) و زنده‌مانی اسپرم (001/0p<) در طی شهریور نسبت به سایر ماه‌های آزمایش بالاتر بود. غلظت روی سرم خون در گروه‌های آزمایشی بالاتر از گروه شاهد بود(05/0p<)، همچنین غلظت این عنصر در پلاسمای منی در گروه روی-سلنیوم بالاتر از سایر گروه‌ها بود(05/0p<). افزودن سلنیوم به جیره فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز سرم را نسبت به سایر گروه‌ها(01/0p<) و همچنین فعالیت این آنزیم را در پلاسمای منی در گروه سلنیوم و روی-سلنیوم نسبت به گروه شاهد و روی افزایش داد. همه‌ی گروه‌های آزمایشی اثر معنی‌داری در افزایش   وضعیت آنتی اکسیدانی کل سرم نسبت به گروه شاهد داشتند(01/0p<). نتایج این آزمایش نشان داد افزودن مکمل‌های سلنیوم و روی به جیره‌ی قوچ‌های سنجابی در طی فصل جنسی می تواند برخی صفات تولید‌مثلی و ویژگی‌های منی را بهبود ببخشد.