در فرآیندهای تولید نفت امولسیون‌های پایدار همراه نفت استخراج می‌شوند. پایداری این امولسیون‌ها که عمدتاً ناشی حضور ترکیبات فعال سطحی طبیعی در نفت خام است منجر به بروز مشکلات عملیاتی و زیست‌محیطی می‌گردد. از این‌رو جداسازی موثر این امولسیون‌ها به‌عنوان یکی از چالش‌های مهم و ضروری در صنعت نفت مطرح است. در راستای ارائه راهکاری موثر برای رفع این چالش، در این پژوهش یک تعلیق‌شکن پلیمری پرشاخه بر پایه ساختار پلی‌استری با استفاده از پلیمریزاسیون تراکمی مستقیم بین پلی آلکیلن گلایکول سه عاملی به عنوان عامل انشعاب‌دهنده جهت ایجاد شاخه‌ها و ایزوفتالیک اسید دوعاملی سنتز شد. ساختار پرشاخه با داشتن گروه‌های انتهایی بیشتر امکان جذب چندنقطه‌ای و سریع‌تر در سطح مشترک رو فراهم می‌کند. جهت تایید ساختار و صحت سنتز تعلیق‌شکن، مجموعه‌ای از آنالیزهای مشخصه‌یابی انجام شد که نتایج حاصل موفقیت‌آمیز بودن فرآیند سنتز را تایید کردند. عملکرد تعلیق‌شکن سنتزشده در فرآیند جداسازی امولسیون آب در نفت تحت شرایط عملیاتی مختلف غلظت تعلیق‌شکن (بین mg/L50 تا mg/L100)، دما (40 تا 70درجه سانتی‌گراد) و زمان (10 تا 60 دقیقه) ارزیابی شد که در شرایط بهینه شامل غلظت mg/L90، دمای °C70 و زمان ته‌نشینی min50، جداسازی حدود %85 بدست آمد. این تعلیق‌شکن پلیمری پرشاخه افزون‌بر داشتن خاصیت آمفیلفیک به علت ساختار پرشاخه و خصوصیاتی مطلوب از جمله وزن مولکولی مناسب، یکسان بودن تقریبی و انعطاف‌پذیری بالای زنجیره‌های پلیمری، توانایی جداسازی و عملکرد قابل‌قبول مذکور را دارد. در ادامه به‌منظور بهبود عملکرد تعلیق‌شکن پلیمری پرشاخه و بررسی اثر نانوذرات مغناطیسی بر این سامانه، نانوذرات گرافن اکساید مغناطیسی سنتز و به‌عنوان عامل اصلاح‌کننده به سیستم افزوده شدند. این نانوذرات در شرایط بهینه پیشین و با غلظت %wt025/0، میزان جداسازی را از %85 به %6/95 ارتقا دادند. علاوه‌بر این خاصیت مغناطیسی نانوذرات امکان بازیابی مجدد آن‌ها از سیستم را فراهم می‌سازد که این ویژگی ضمن کاهش مصرف این مواد و هزینه‌های عملیاتی بیانگر پتانسیل استفاده مجدد این نانوذرات است. در مجموع نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که سنتز تعلیق‌شکن پلیمری پرشاخه و اصلاح آن با نانوذرات گرافن اکساید مغناطیسی، رویکردی نوین و نوآورانه جهت جداسازی امولسیون آب در نفت ارائه می‌کند. همچنین یافته‌های حاصل از این پژوهش به دلیل پتانسیل بالای این سامانه در جداسازی امولسیون می‌تواند برای کاربردهای صنعتی و مطالعات پژوهشی در حوزه صنایع نفت مورد استفاده قرار گیرد.

اسیدکاری روشی موثر برای افزایش تولید مخازن کربناته است، اما هیدروکلریک اسید به دلیل سرعت واکنش بالا و خورندگی زیاد، محدودیت‌هایی دارد. این مشکلات کنترل فرآیند را دشوار کرده و هزینه‌های عملیاتی را افزایش می‌دهند. در نتیجه، تحقیقات به سمت سیالات جایگزین با واکنش‌پذیری کندتر و خورندگی کمتر متمایل شده‌اند. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه، استفاده از اسیدهای امولسیونی است که به بهبود کنترل واکنش و کاهش خورندگی کمک می‌کنند. این پژوهش به بررسی و بهینه‌سازی اسیدهای امولسیونی پایدار برای کاهش نرخ واکنش با سنگ تمرکز دارد. برای این منظور ترکیب مناسب سورفکتانت‌ها، تعیین   HLB (تعادل آب‌دوستی-چربی‌دوستی) بهینه، و تاثیر نمک‌ها و نانوذرات بر پایداری امولسیون‌ها بررسی شد. همه اسیدهای امولسیونی با نسبت 70:30 اسید به دیزل و 15% وزنی HCl تهیه شدند. پایداری حرارتی آن‌ها در 60 و 80 درجه سانتی‌گراد بررسی شد. سورفکتانت‌هایSpan 80، Tween 80، CTAB   وSDS   به تنهایی پایداری مطلوبی ایجاد نکردند. به دلیل چربی‌دوستی و HLB بالا، Span 80   به عنوان سورفکتانت اصلی انتخاب شد. ترکیب دو سورفکتانت با HLB بهینه پایداری امولسیون را نسبت به تک‌سورفکتانت افزایش داد. با این‌حال، ترکیب سورفکتانت‌های غیر یونی Span 80 و Tween 80 کمترین پایداری را داشت. افزودن نمک KCl به مخلوط سورفکتانت‌ها، پایداری را بهبود داده و جدایش را به تاخیر انداخت. نانوذرات تانیک اسید، بوهمیتALOOH   و کربن نیترید گرافیتی (g _C3N4   ) در این تحقیق استفاده شدند. هرکدام از این نانوذرات به تنهایی قادر به تشکیل امولسیون نبودند. افزودن این نانوذرات به ترکیب دو سورفکتانت باعث کاهش پایداری امولسیون‌ها نسبت به زمانی شد که فقط از دو سورفکتانت استفاده می‌شد. در امولسیون‌های با ترکیب سه امولسیفایر، به دلیل پایداری پایین ترکیب سورفکتانت‌های Span 80 و Tween 80 و عملکرد نانوذره تانیک اسید به دلیل آب‌دوستی آن، از این امولسیفایرها در اسید‌های امولسیونی منتخب استفاده نشد. برای افزایش پایداری، نمک KCl به امولسیون‌های دو سورفکتانت و نانوذره اضافه شد و این امولسیون‌ها به عنوان منتخب انتخاب شدند. امولسیون‌های با فاز خارجی روغن تاثیر بیشتری در کاهش سرعت واکنش داشتند.

   چکیده اسیدکاری ماتریسی در مخازن کربناته فرآیندی است که از دیرباز برای افزایش بهره وری در سازندهای نفت و گاز مورد استفاده قرار گرفته است. هدف اصلی ایجاد کرم چاله هایی است که آسیب های موجود در سازند را دور می زند. HCl اسید اصلی مورد استفاده برای روش است. استفاده از این اسید با چالش­های اساسی که می­توان به سرعت واکنش بالا ، نرخ خورندگی بالا و نفوذ به مناطق با نفوذپذیری بالا به­خصوص در سازندهای ناهمگن اشاره کرد که بر میزان   موفقیت این روش تاثیرمنفی می­گذارد .تکنیک­های متعددی برای غلبه به این مشکل ارائه شده است که یکی از آن­ها استفاده از اسیدهای امولسیون شده می­باشدکه به طور گسترده به کاربرده شده است. در این مطالعه آزمایشگاهی به منظور تولید امولسیون پایدار W/O در شرایط دما بالا از   HCl 15%وزنی به عنوان فاز داخلی، گازوییل به عنوان فاز خارجی و از سورفکتنت به عنوان تثبیت کننده امولسیون استفاده شد. برای افزایش پایداری امولسیون مجموعه ای از پارامترها وجود دارد که شامل نسبت اسید به دیزل، نوع و غلظت سورفکتنت،HLB   سورفکتنت، زمان اختلاط، سرعت اختلاط و .... می­باشد.که با بدست آوردن مقادیر بهینه این پارامترها مجموعه­ای از امولسیون­ها با پایدارهای متفاوت تولید کردیم. جهت دسترسی به HLB بهینه و افزایش پایداری از کوسورفکتنت­های متفاوت در ترکیب با سورفکتنت با نسبت­های وزنی متفاوت بکارگرفته شده است و هم چنین برای افزایش پایداری امولسیون بجای استفاده از مقادیر بالای سورفکتنت از نانو ذراتPMBA   ، PEG – CA و کورکومین پلی سولفید   با درجه آبدوستی متفاوتی در مقادیر پایین در حدود 1000 ppm   مورد استفاده قرار گرفت و PMBA به دلیل خواص دوگانه دوستی تاثیر زیادی در افزایش پایداری داشت.   پس از تولید امولسیون­ها   به منظور مقایسه   عملکرد آن   با اسید معمولی آزمون­های سنتیک طراحی شد . در این آزمون­ها سرعت انحلال کانی کلسیت در اسید معمولی و امولسیونی معیاری برای مقایسه شد. . در اسید معمولی از همان ابتدا تماس سنگ و اسید واکنش آغازشد و به سرعت به پایان رسید ولی در اسید­های امولسیونی پس از تماس سنگ و اسید مدت زمانی به طول انجامید تا واکنش آغاز شود و پس از شروع واکنش نیز سرعت انحلال پایین تر از اسید معمولی بود به عبارتی واکنش کند تر بود. بنابراین   با مشاهده نتایج بدست آمده اسید   امولسیونی دارای توانایی تاخیر در انتشار H+    و هم چنین توانایی کاهش سرعت واکنش را دارد.    واژگان کلیدی: اسید کاری ماتریسی، مخازن کربناته، اسید امولسیونی، سورفکتنت، کوسورفکتنت، HLB ، نانوذرات   

چکیده استفاده از میراگرهای الحاقی در زمره روش های نوین مقاوم سازی لرزه ای سازه ها محسوب می شود. در بین انواع میراگرهای موجود، میراگرهای کمانش تاب دارای فراوانی بیشتری در سطح کشور هستند. در تحقیق حاضر اثر میراگرهای کمانش تاب مستقر بر پایه قیچی[1] در ارتقاع عملکرد سازه ای یک قاب سه طبقه مورد بررسی قرار گرفته است. هدف پژوهش بررسی نقش پارامتر های طراحی همانند طول و زاویه استقرار میراگرها برکنترل ارتعاشات سازه است. سازه مورد بررسی قابی است که در پروژه SAC[2] مورد استفاده قرار گرفته و در ادبیات تحقیق شناخته شده است. با استفاده از تحلیل های تاریخچه زمانی غیرخطی رفتار لرزه ای سازه شامل مقادیر برش پایه، لنگر ستون ها، بیشینه جابجایی های تراز بام، ومنحنی های انرژی سازه در دو حالت با و بدون میراگرهای کمانش تاب تعیین و مقایسه شده اند تا تاثیر میراگرهای مختلف در کاهش بازتاب لرزه ای سازه مورد ارزیابی قرار گیرد. در این پژوهش، از نرم‌افزار SAP 2000 جهت مدل سازی قاب فولادی و میراگرهای کمانش تاب استفاده شده است. منحنی های هیسترزیس نیرو-جابجایی میراگرها نیز استخراج و در ارزیابی عملکرد آن ها مورد مطالعه قرار گرفته و با یکدیگر مقایسه شده اند تا بهینه ترین طول و زاویه استقرار میراگرها تعیین شوند. در پژوهش حاضر ازمیراگرنوع   BRB پایه قیچی شورن3 نام گذاری شده که دارای دو میراگر مستقر بر پایه های قیچی تقریبا شبیه به شکل 8 است. در میراگرهای مستقر بر پایه قیچی شورن بهینه ترین زاویه 45 درجه است. ,وبهترین طول میراگرBRB   قیچی شورن m 5.2 محاسبه شده است. نتایج این پژوهش محدود به قاب مورد مطالعه بوده و درحالت کلی لزوما قابل تعمیم به سایر قاب ها و سازه ها نخواهد بود. کلمات کلیدی: میراگرهای الحاقی فلزی، کمانش تاب، کمانش ناپذیر .، تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی، پایه قیچی، مقاوم سازی لرزه ای [1] Toggle-brace [2] در برنامه تحقیقاتی مربوط به زلزله 1994 نورث‌ریج که توسط گروهی از دانشگاه‌های کالیفرنیا انجام شد، SAC مخفف نام سه سازمان اصلی مشارکت‌کننده است. 3 Chevron

زلزله یکی از عوامل آسیب‌زا و تهدیدکننده پایداری ابنیه فنی و شریان‌های حیاتی در بسیاری از نقاط کشور است. بنابراین، بهسازی لرزه‌ای سازه‌ها و تجهیزات فنی موجود در شریان‌های حیاتی لازمه توسعه پایدار کشور است.   ترانسفورماتورهای قدرت مستقر بر روی زمین که در ساختمان پست‌های توزیع برق در نواحی شهری قرار دارند نمونه‌ای از تجهیزات فنی آسیب‌پذیر در هنگام زلزله محسوب می‌شوند. بدلیل جرم قابل توجه این تجهیزات، نیروی اینرسی قابل ملاحظه‌ای در هنگام زلزله بر آن ها وارد می‌شود که این نیرو می‌تواند سبب لغزش یا واژگونی تجهیز شده و با بروز خسارت عملکرد آن را مختل نماید. یکی از این روش‌های موثر بهسازی لرزه‌ای تجهیزات موصوف کاهش شتاب‌های موثر بر آن‌ها در هنگام زلزله با استفاده از فنآوری جداسازی لرزه‌ای است. هدف از پژوهش حاضر مطالعات امکان سنجی جداسازی تجهیز فنی سنگین دارای ابعاد محدود با استفاده از تنها یک جداگر الاستومری مسلح به الیاف حلقوی اتکایی است. برای دستیابی به اهداف پژوهش جداگرهای حلقوی با ابعاد مختلف برای یک ترانسفورماتور منتخب به وزن 5000kg با استفاده از نرم‌افزار المان محدود Abaqus طراحی شدند. قطرهای خارجی و داخلی جداگر به عنوان پارامترهای متغیر طراحی تغییر یافت تا تاثیر آن‌ها بر رفتار جانبی جداگرها مطالعه شود. در پژوهش حاضر محدوده تغییرات قطر خارجی از 1000mm تا 2000mm و محدوده نسبت قطر داخلی به قطر خارجی در جداگرهای مورد مطالعه 0.7 و 0.9 بوده است. نتایج حاصل از تحلیل‌های عددی نشان می‌دهد که با افزایش قطر داخلی جداگر سختی جانبی موثر و ظرفیت جابجایی جانبی آن کاهش می‌یابند. پریود جداسازی قابل تحقق در ترانسفورماتور جداسازی شده می تواند تا 1.5s افزایش یافته و بیشینه شتاب زمین موثر بر تجهیز تا 45% کاهش یابد. بخش دیگری از این پژوهش به تدوین روابط تحلیلی برای تخمین سختی‌های قائم و جانبی جداگرهای حلقوی است. روابط تحلیلی ارائه شده در این پژوهش، می‌توانند در طراحی اولیه جداگرها بکار گرفته شوند. نتایج این مطالعه امکان سنجی نشان می‌دهد که جداگرهای حلقوی الاستومری مسلح به الیاف از پتانسیل مناسبی برای کاربرد در جداسازی لرزه‌ای تجهیزات فنی برخوردار می‌باشند. با این حال، برای کاربرد عملی این جداگرها در تجهیزات فنی، انجام مطالعات آزمایشگاهی و بررسی تاثیر پارامترهای مختلف بر رفتار آن‌ها ضروری است.   

جداسازی لرزه ای یکی از موثرترین فنآوری های موجود در کاهش پاسخ لرزه ای بسیاری از سازه ها است. جداگرهای الاستومری مسلح به صفحات فولادی یکی از انواع متعارف جداگرهای لرزه ای محسوب می شوند که در سازه‌های بزرگ و سنگین دارای عملکرد جداسازی مناسبی می باشند. استفاده از این جداگرها در سازه های سبک، بدلیل عدم امکان دست یابی به پریودهای جداسازی مناسب، فاقد توجیه فنی است. هدف پژوهش حاضر بررسی رفتار نوع جدیدی از جداگرهای الاستومری با قابلیت کاربرد موثر در سازه های سبک می باشد. جداگرهای مورد بررسی از نوع الاستومری مسلح به الیاف با مقطع دایروی حفره‌دار بوده که به‌صورت اتکایی بکار گرفته می‌شوند. با توجه حذف صفحات فولادی انتهایی و حجم کم تر مواد مورداستفاده در ساخت جداگر، هزینه تمام شده کاهش می یابد. وجود حفره مرکزی در جداگر منجر به کاهش سختی افقی موثر جداگر و درنتیجه افزایش راندمان جداسازی لرزه‌ای آن می‌شود. بطوریکه می توان این جداگرها را که هم از نظر فنی دارای پتانسیل بالایی می‌باشند وهم از نظر اقتصادی کم هزینه هستند برای جداسازی سازه‌های سبک و تجهیزات صنعتی سنگین استفاده کرد. در این پژوهش با استفاده از نرم‌افزار اجزاء محدود آباکوس این نوع جداگرها با هدف جداسازی سازه‌های سبک برای نیروهای موثر قائم 150، 250 و350 کیلونیوتن طراحی و تحلیل شده اند. تحت هر یک از بارهای قائم مذکور سه تیپ مختلف جداگر با قطرهای خارجی یکسان و قطرهای داخلی متفاوت طراحی شده اند. قطر داخلی (قطر حفره) به عنوان متغییر در نظر گرفته شده و منحنی های نیرو-جابجایی جداگرها در امتدادهای قائم و جانبی بوسیله تحلیل اجزا محدود تعیین و میزان کاهش سختی های قائم و افقی آنها نسبت به جداگر دایروی توپر متناظر بدست آمده است. در ادامه، دو رابطه‌ی تحلیلی برای محاسبه ی سختی های قائم و افقی جداگرهای دایروی حفره دار با توجه به شرایط مرزی اتکایی آن ها از طریق رگرسیون با خطای کم تر از 10% بدست آمده است. از این روابط می توان برای طراحی اولیه ی جداگر های الاستومری مسلح به الیاف دایروی حفره دار اتکایی استفاده نمود.   

از مهم­ترین مشکلات مخازن نفتی، آسیب­سازند می­باشد.که به دلیل عوامل القایی و طبیعی به وجود می­آید.متداول­ترین روش برای بر­طرف نمودن آسیب­سازند و افزایش بهره­دهی چاه اسیدکاری می­باشد.از اسیدهای مهم جهت انجام اسیدکاری ماتریس در مخازن کربناته به اسیدهای آلی و معدنی به خصوص هیدروکلریک اسید اشاره نمود.در برخی از میدان­های نفت مانند میدان نفتی آذر به دلیل دما و فشار بالا در چاه حفر شده سرعت واکنش اسید با سنگ مخزن افزایش می­یابد که خود موجب تشدید لجن­زایی می­شود.در نتیجه موجب عدم نفوذ مناسب اسید و عدم ایجاد کرم چاله می­شود. علاوه بر این اسید­های بر پایه هیدروکلریک اسید باعث ایجاد خوردگی در لوله های جداری چاه­ها می­شود. یکی از راه­های کنترل سینتیک واکنش استفاده از اسید­های هیبریدی می باشد. اسید­سیتریک به عنوان یک اسید آلی موثر و همچنین اسید گلوتامیک­اسید به عنوان یک اسید کیلیت­ساز به همراه هیدروکلریک­اسید خالص در اسیدکاری میدان­های نفتی قابل استفاده­است. این اسید­ها به دلیل برگشت­پذیری و ثابت تفکیک پایین، سرت واکنش اسید­ها را کاهش می دهند و نسبت به اسید­های معدنی کمتر خورنده و قابلیت ضدخوردگی دارند. هدف این تحقیق بررسی تاثیر مخلوط اسیدی هیدروکلریک – سیتریک و همچنین هیدروکلریک -گلوتامیک بر نمونه سنگ­های کربناته و مقایسه با هیدروکلریک خالص و همچنین بررسی تغییرات غلظت و سرعت زمان تاثیرگذاری این سه نوع اسید کربناته است.در این پژوهش هدف اندازه­گیری غلظت بهینه ترکیب اسید هیدروکلریک – سیتریک اسید – هیدروکلریک – گلوتامیک دمای بالا در مخازن نفتی میدان آذر می باشد. طراحی آزمایش به روش RSM با دو فاکتور غلظت هیدروکلریک­اسید و سیتریک­اسید است به ترتیب در دو سطح 15-5 برای اسید هیدروکلریک­اسید ، دو سطح 10-5 برای سیتریک­اسید انجام شده است و همچنین از گلوتامیک اسید% 8.5 استفاده شده­است.که از روش محاسبات سینتیک براساس تعیین غلظت واکنش دهنده (H+) به روش تتراسیون استفاده شده­است. در این پژوهش به منظور دست یابی به بهترین غلظت اسید هیبریدی از تحلیل کیفی نتایج بدست آمده آزمایش ­ها استفاده شده که غلظت اسیدهیدروکلریک% 10 ، اسید سیتریک­اسید% 7.5 و گلوتامیک% 8.5 به عنوان بهترین و بهینه­ترین غلظت اسید هیبریدی به دست آمده­است.در پایان نیز آزمایش های سینتیک در سه دمای 80 و 60 و 40 درجه سانتی­گراد بر روی اسید با غلظت­های هیدروکلریک%10 – سیتریک%7.5 و هیدروکلریک %10 – گلوتامیک%8.5 به همراه سنگ نمونه انجام شده تا پارامترهای سنگینی واکنش محاسبه شود. نتایج به دست­امده نشان داد که دو واکنش مجزا روی داده­است در بازه اول واکنش، اسید­ غالب هیدروکلریک­اسید بوده و در مرحله دوم مکانیسم غالب با اسید­سیتریک و یا گلوتامیک­اسید می­باشد.   

اسید هیدروکلریک معمولاً در اسیدکاری ماتریس در مخازن کربناته استفاده می شود، اما در چاه های عمیق به دلیل واکنش پذیری بالا و تمایل لجن زایی در هنگام تماس اسید با نفت خام آسفالتی دردسرساز است. علاوه بر این، اسیدهای بر پایه HCl برای لوله های چاه بسیار خورنده هستند. یکی از راه حل های این مسئله استفاده از اسیدهای هیبریدی است. اسید فرمیک به عنوان یکی از اسیدهای آلی اصلی، به همراه HCl خالص اغلب در اسیدکاری میدانهای نفتی مورد استفاده قرار میگیرد. این اسید یونیزه شده ضعیف بوده و واکنش کندی از خود نشان می دهند و نسبت به اسیدهای معدنی کمتر خورنده هستند و قابلیت بازدارندگی دارند. هدف ما در این تحقیق، بررسی تاثیر اسید هیبریدی هیدروکلریک- فرمیک بر نمونه هایی از سنگ کربناته و مقایسه آن با اسید HCl خالص و همچنین بررسی تغییرات غلظت و مدت زمان تاثیرگذاری این دو نوع اسید بر سنگ کربناته است. تاثیر مثبت استفاده از اسیدهای هیبریدی در مقایسه با اسید   HCl خالص، در نتایج تست ها مشهود است که بعدا مفصل به آن خواهیم پرداخت. در این پژوهش، هدف اندازه گیری غلظت بهینه برای اسیدی است که در دمای بالا قابل استفاده باشد و این اسید برای استفاده در   یکی از سازندهای نفتی ایران بکار گرفته می شود. برای اینکار   از روش محاسبات سینتیک بر اساس تیتراسیون استفاده شد. طراحی آزمایش به روش RSM   با دو فاکتور غلظت هیدروکلریک اسید و غلظت فرمیک اسید در دو سطح 5-15 برای اسید HCl   و دوسطح   5-10 برای اسید   [1]FA در نظر گرفته شد. در این پژوهش برای ارزیابی بهترین غلظت اسید هیبریدی از طراحی آزمایش و تحلیل کیفی نتایج بدست آمده از آزمایش ها استفاده شد و غلظت اسید هیدروکلریک 10% و اسید فرمیک 5/7%   به عنوان بهترین غلظت   اسید هیبریدی بدست آمد. در انتها نیز آزمایش های سینتیک در سه دمای 40،60،80 درجه سانتی گراد بر روی اسید با غلظت بهینه به همراه سنگ انجام شد تا پارامترهای سینتیکی واکنش محاسبه شود. نتایج نشان داد که دو واکنش مجزا از مرتبه ی اول روی داده است. در بازه ی زمانی 28 دقیقه ی اول   واکنش، اسید غالب هیدروکلریک اسید بوده است و از دقیقه 33   به بعد مکانیسم غالب با اسید فرمیک است. مقدار انرژی فعالسازی در مرحله ی اول برای هیدروکلریک اسید Jmol   192/8267   محاسبه شد و در مرحله ی دوم برای فرمیک اسید Jmol

اسیدکاری مفیدترین روش برای مقابله با آسیب‌ سازند است سنگ مخزن باید تراوایی بالایی داشته باشد که سیال درون خلل و فرج‌های سنگ محبوس نشود، در طراحی عملیات اسیدکاری یکی از بزرگ‌ترین مشکلات تعیین میزان پارامترهای موثر در انگیزش چاه است. در این پژوهش سعی در کنترل سرعت واکنش در دمای بالا در چاه های نفتی میدان آذر   با استفاده از مخلوط   هیدروکلریک اسید   و استیک اسید داریم، اختلاط اسید معدنی با اسید آلی می‌تواند مزایای بسیاری در کنترل نرخ واکنش به‌ویژه در سازندهای دمابالا داشته باشد. پیش­نیاز استفاده از این مخلوط، آگاهی دقیق از سینتیک واکنش انحلال سنگ در اسید است. در این پژوهش تغییرات سینتیک واکنش سنگی از رخنمون کربناته کلسیتی   و مخلوط هیدروکلریک اسید و استیک اسید در چارچوب آزمایش سریع و کم‌هزینه بررسی شد. تمامی آزمایشات مربوط به پژوهش در سه فاز انجام گرفتند، در آزمایشات   فاز اول جهت آشنایی بیشتر با روند آزمایش و مشاهده تفاوت بین خوردگی سنگ نمونه با اسید معدنی و اسید هیبریدی آزمایشاتی انجام گرفتند. در فاز دوم هدف به دست آوردن نقطه بهینه بود به همین منظور از نرم افزار مینی‌تب استفاده شد و با توجه به نتیجه مدنظر و کاربردهای روش طراحی مرکب مرکزی از این روش استفاده گردید. محدوده غلضت‌ها برای هیدروکلریک اسید ? تا ?? و استیک اسید ? تا ?? تعریف شد. تعداد ?? آزمایش به‌دست آمد که در دمای ?? درجه   ازمایش شدند. پاسخ‌های به‌دست آمده از آزمایشات فاز دوم را به دو روش: تمامی غلظت‌ها در زمان‌های مختلف و تمامی غلظت‌های نرمال شده در زمان‌های مختلف وارد نرم افزار مینی‌تب شدند، اما هر دو روش نتایج مطلوبی را نداشته و قابلیت استفاده در ادامه پژوهش را   نداشتند.   برای ادامه روند پژوهش از تحلیل کیفی نمودارهای به‌دست آمده از آزمایشات استفاده شد، طبق تحلیل‌های که انجام گرفتند میزان علظت هیدروکلریک اسید ? درصد و استیک اسید ? درصد به عنوان غلظت بهینه انتخاب شد. در فاز سوم آزمایشات غلظت بهینه به‌دست آمده   در دماهای ??، ?? و ?? درجه سانتی‌گراد آزمایش شد. مقایسه پروفایل تغییرات غلظت دو نمونه نشان داد که استیک اسید با تفکیک مداوم و تدریجی توانایی جایگزینی یون‌های H+ مصرف‌شده را داشته است این ترکیب در مقایسه با هیدروکلریک اسید خالص غلظت نهایی بالاتری در حد ?   مولار داشته و درعین‌حال سرعت واکنش آن کمتر از هیدروکلریک اسید خالص است. بدین ترتیب علاوه بر تاثیرات مثبت اسید آلی بر خوردگی و کنترل یون آهن، امکان انحلال سنگ در اعماق بیشتر مخزن نیز محتمل‌تر است.