دانشگاه رازی

ورزش به‌عنوان یک نهاد اجتماعی، علیرغم کارکردهای مثبت و سازنده‌اش، همواره با پدیده‌های سوءرفتار، غفلت ساختاری و خشونت پنهان در سطوح مختلف مواجه بوده است. در سال‌های اخیر و با آشکارشدن روزافزون موارد بدرفتاری با ورزشکاران، جنبش جهانی «ورزش ایمن» بر ضرورت حرکت از رویکردهای واکنشی و انفعالی به‌سوی ایجاد فرهنگی پیشگیرانه و هماهنگ تاکید دارد؛ فرهنگی که در آن، تمامی ذی‌نفعان ورزش در قبال ایمنی و سلامت ورزشکاران مسئولیت‌پذیر باشند. در این میان، خبرنگاران ورزشی به‌عنوان شخصیت‌های تاثیرگذار و نافذی که به‌طور مستمر با ورزشکاران، مربیان و مدیران در تعامل‌اند، نقشی بی‌بدیل اما اغلب مغفول‌مانده در پیشبرد این فرهنگ ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت توسعه‌ی فرهنگ ایمن‌داشت در ورزش توسط خبرنگاران ورزشی انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و به‌کارگیری روش نظریه‌ی داده‌بنیاد انجام گرفت. داده‌ها از طریق مطالع? منابع مستند و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ?? خبرنگار ورزشی که با نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی انتخاب شدند، گردآوری و با نرم‌افزار MAXQDA17 در سه مرحله‌ی کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. یافته‌ها به شناسایی ??? مفهوم اولیه، ?? مقوله‌ی فرعی و ?? مقوله‌ی اصلی در قالب مدل پارادایمی مشتمل بر عوامل علّی، زمینه‌ای، مداخله‌گر، راهبردها و پیامدها انجامید.