دانشگاه رازی

پژوهش حاضر، بر اساس نظری?«اجتماعات تخیلیِ»بندیکت اندرسون انجام گرفته است، و هدف آن، بررسی دیدگاه‌ شهروندان کامیاران دربار? ماهیت تکوین هویت کُردی آنهاست، و اینکه، فرآیند گذار از هویت‌های محلی به اجتماعات تخیلی چگونه صورت گرفته است؟ تبار گفتمان هویت کُردی کجاست؟ این جامع? خیالی، از راه چه گفتمان‌هایی شکل گرفته و چطور با زندگی مردم گره خورده است؟ روش تحقیق، کیفی و بر مبنای تحلیل تماتیک است که با نمونه‌گیری هدف‌مند و گلوله‌برفی، و تکنیک مصاحب? ژرف و نیمه‌ساختاریافته با بیست نفر از افراد انجام شده است. تحلیل یافته‌ها، نشان داده است که گفتمان هویت کُردی، نه امری اَزَلی، بلکه یک برساخت اجتماعیِ مدرن است که حول محورهای نابرابری ساختاری و محرومیت نسبی تکوین یافته است، و بیش از آنکه محصول پیوندهای فیزیکی و جغرافیایی باشد، ریشه در تعاملات و ارتباطات رسانه‌ای دارد. به استناد نتایج پژوهش، گذار از هویت‌های محلی به اجتماعات تخیلی، از رهگذر تجرب? هم‌زمانیِ دیجیتال رخ داده است که به وسیل? آن، رسانه‌ها در میان کُردها، «فاصله» را به «حضور» تبدیل کرده‌اند. در پایان، به باور نگارنده، آنچه در واکاوی گفتمان‌های هویت‌سازِ کُردی بر ما آشکار شده، یک خَلق آگاهانه در سای? مدرنیته است. به دیگر سخن، اگر هویت‌های محلی را حاصل زیستِ بوم‌محور و پیوندهای مستقیم اجتماعی بدانیم، گذار به هویت کُردی، به مثاب? یک اجتماع تخیلی، دقیقاً در همان لحظه‌ای رخ داده که سوژ? کُرد آموخته است چگونه خود را در کنار«دیگریِ غایب»، اما «هم‌سرنوشت» تصور نماید.