دانشگاه رازی

گسترش روزافزون فناوری‌های ارتباطی و وابستگی مفرط به تلفن‌های هوشمند، چالش‌های روان‌شناختی نوظهوری نظیر نوموفوبیا (ترس از بی‌گوشی) را به دنبال داشته است. پژوهش حاضر با هدف تدوین و آزمون مدل ساختاری رابطه بین ترس از دست دادن و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (سازگارانه و ناسازگارانه) با نوموفوبیا در دانشجویان، با در نظر گرفتن نقش میانجی احساس تنهایی انجام شد. طرح پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان دانشگاه رازی کرمانشاه در سال تحصیلی ????-???? تشکیل دادند که از میان آن‌ها ??? نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های نوموفوبیا (یلدریم و کوریا، ????)، مقیاس ترس از دست دادن (پریبایلسکی و همکاران، ????)، فرم کوتاه پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (گارنفسکی و کرایج، ????) و نسخه مقیاس احساس تنهایی (راسل ، 1996) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای   -26 و Amos-24 انجام گرفت. یافته‌های الگوی ساختاری نشان داد که ترس از دست دادن (32/0)، راهبردهای ناسازگارانه تنظیم هیجان (26/0) و احساس تنهایی (24/0) دارای اثر مستقیم مثبت و معنادار، و راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان (28/0-) دارای اثر مستقیم منفی و معنادار بر نوموفوبیا هستند. همچنین نتایج تحلیل مسیر غیرمستقیم با روش بوت‌استراپ نشان داد که احساس تنهایی در رابطه بین ترس از دست دادن و نوموفوبیا (12/0)، راهبردهای سازگارانه و نوموفوبیا (09/0-) و راهبردهای ناسازگارانه و نوموفوبیا (07/0) نقش میانجی‌گر معنادار ایفا می‌کند. شاخص‌های برازش، برازندگی مطلوب مدل ساختاری با داده‌های تجربی را تایید کردند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که ترس از دست دادن و اتخاذ راهبردهای شناختی ناکارآمد از طریق تشدید احساس انزوای روانی و تنهایی، آسیب‌پذیری دانشجویان را در برابر نوموفوبیا افزایش می‌دهند. از این‌رو، طراحی و اجرای مداخلات آموزشی-درمانی متمرکز بر تقویت مهارت‌های تنظیم هیجان سازگارانه و تعدیل تنهایی می‌تواند نقش موثری در کاهش وابستگی آسیب‌زا به گوشی‌های هوشمند داشته باشد.