دانشگاه رازی

آرتروپلاستی کامل زانو ( TKA ) همچنان در زمره کارآمدترین جراحی‌های ارتوپدی از نظر بالینی برای مدیریت مراحل پایانی استئوآرتریت باقی مانده است، با این حال، بقای طولانی‌مدت ایمپلنت‌های پروتزی به طور مستمری توسط تخریب ساختاری پیشرونده و پوزیشن‌دهی نامطلوب مولفه‌ها به چالش کشیده می‌شود. پایش پس از عمل عمدتاً به تصویربرداری فلوروسکوپی دوبعدی ( 2D ) وابسته است؛ با این حال، عملکرد ارزیابی کنونی بر تخمین بصری ذهنی توسط پزشکان متکی است — پارادایمی که به طور ذاتی مستعد تغییرپذیری میان‌مشاهده‌گر بوده و بنیاداً از کمّی‌سازی پوزیشن دورانی پیچیده سه‌بعدی از روی یک تک‌مسقط پلانار ناتوان است. این پایان‌نامه یک چارچوب تصویربرداری محاسباتی جامع را برای مشخصه‌سازی کمّی ایمپلنت‌های پروتزی زانو ارائه می‌دهد، که برای کاهش ابهام هندسی مسقط تک‌نما از طریق مهندسی ویژگی سخت‌گیرانه چندقلمرویی طراحی شده است. یک طراحی تجربی دو پایگاه‌داده‌ای اتخاذ شد. یک نمونه تصادفی طبقه‌بندی‌شده متوازن شامل ?,??? تصویر — استخراج‌شده از مجموعه‌داده فانتوم Veriserum شامل ?? پیکربندی آناتومیک مشخص — به عنوان مبنایی برای توسعه الگوریتم و تایید اعتبار داخلی عمل کرد. مجموعه‌داده بالینی Emory MRKR (شامل   n = 3,803   مطالعه) متعاقباً بافتار خارجی را برای ارزیابی قابلیت انتقال بالینی فراهم نمود. خط‌لوله متدولوژیک پیشنهادی، یک استراتژی قطعه‌بندی هجین را یکپارچه می‌سازد که آستانه‌گذاری سراسری اتسو را با قطبیت باینری معکوس و بهبود مورفولوژیک ترکیب کرده، و به پوشش ماسک پایداری با ضریب تغییرات ( CV ) معادل ?.?? دست می‌یابد.